รอยแยกมิติ

"รหัสลับนั่นไม่ได้อยู่ในเลือดของฉัน แต่มันอยู่ในความทรงจำที่พวกแกพยายามลบมันทิ้งต่างหาก ซิเลนเทีย" อลิสกระชากเสียงขณะที่ถอยหลังกรูดไปจนชิดผนังโลหะที่เริ่มสั่นสะเทือน โลหะภายนอกยาน 'เนบิวลา เซนทอรี' กำลังบิดเบี้ยวเหมือนถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นขยำกระดาษ แสงสีม่วงครามรั่วไหลเข้ามาจากรอยแตกอากาศรอบตัวร่างในชุดคลุมสีเงินยวบยาบ มันคือก่อนเนื้อของความว่างเปล่าที่แทรกซึมผ่านมิติเข้ามา ซิเลนเทียไม่ได้ขยับตัว แต่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในห้องกลับบิดเบือนจนหน้าจอโฮโลกราฟิกข้างตัวอลิสแตกกระจาย "ความทรงจำคือพันธสัญญาที่หนักอึ้งเกินกว่ามนุษย์จะแบกรับ อลิส วอล์คเกอร์ เธอสูญเสียคนของเธอไปเพราะความดื้อรั้นครั้งก่อน และคราวนี้... เธอกำลังจะพาทั้งยานนี้กลายเป็นเศษฝุ่นผงในรอยแยกมิติ" "กัปตันครับ! ค่าพลังงานในฮัลล์ลดลงเหลือสิบเปอร์เซ็นต์! แรงดึงดูดมวลสารกำลังฉีกโครงสร้างหลัก!" เสียงของดร.ไคโรสตะโกนผ่านระบบสื่อสารที่ติดๆ ดับๆ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ แต่มันเป็นความตื่นตระหนกที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นบางอย่างที่ทำให้อลิสรู้สึกตะขิดตะขวงใจ เขาไม่ได้พยายามหาทางซ่อมแซม แต่เขากำลังพยายามดึงข้อมูลบางอย่างจากแผงวงจรหลักในขณะที่ยานกำลังจะล่มสลาย อลิสไม่รอช้า เธอคว้าปืนพลาสม่าที่เหน็บอยู่ข้างเอวแล้วเล็งไปยังร่างของซิเลนเทีย แสงสีฟ้าอ่อนจากกระบอกปืนสั่นไหวตามแรงสั่นสะเทือนของยาน "ถอยออกไป ไคโรส! อย่าเพิ่งขยับวงจรนั้น ถ้าแกแตะมันตอนนี้ รอยแยกจะฉีกห้องควบคุมออกเป็นสองซีกทันที!" ไคโรสหันมามองกัปตันของเขา แววตาของนักวิทยาศาสตร์ผู้รอบรู้นั้นเปลี่ยนไป มันไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความสงบราวกับน้ำนิ่งในห้วงอวกาศ "คุณลืมไปแล้วหรือครับกัปตัน? พันธสัญญาไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อรักษาชีวิต แต่สร้างขึ้นเพื่อจารึกความจริง... และความจริงมักมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยลมหายใจเสมอ" ทันใดนั้น แรงกระชากมหาศาลก็เหวี่ยงร่างของอลิสกระเด็นไปกระแทกกับคอนโซลควบคุม เสียงโลหะฉีกขาดดังสนั่นดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากนรก รอยแยกสีม่วงที่ซิเลนเทียยืนอยู่ขยายกว้างออกราวกับปากที่หิวโหย มันดูดกลืนทุกอย่างที่ขวางหน้า ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์สำรวจ แผงวงจร หรือแม้กระทั่งเศษฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้าง ทั้งหมดถูกดูดหายเข้าไปในความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง อลิสพยายามพยุงตัวขึ้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างโดยเฉพาะที่สีข้าง เธอเห็นซิเลนเทียค่อยๆ จางหายไปในรอยแยกนั้น แต่ทิ้งถ้อยคำสุดท้ายไว้ในหัวของเธอด้วยคลื่นไฟฟ้าที่รุนแรงจนแก้วหูเกือบแตก *'เจ้าของที่แท้จริงไม่ใช่มนุษย์ อลิส... มันคือสิ่งที่จะตื่นขึ้นเมื่อยานลำนี้แตกสลายลงต่อหน้าเธอ'* "ไคโรส! มาช่วยฉัน!" อลิสตะโกน แต่ความเงียบงันคือคำตอบที่เธอได้รับ เมื่อควันสีเทาจางลง อลิสพบว่าไคโรสหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงอุปกรณ์เชื่อมต่อประสาทที่ถูกถอดออกวางทิ้งไว้บนพื้น พร้อมกับหน้าจอหลักที่ตอนนี้แสดงรหัสชุดหนึ่งที่เธอคุ้นตาอย่างประหลาด มันคือรหัสเดียวกันกับที่เธอเคยเห็นในฝันร้ายเมื่อสิบปีก่อน วันที่เธอสูญเสียลูกเรือชุดแรกไป โครงสร้างยานเริ่มลั่นดังสนั่น อากาศเริ่มเจือจางลงเนื่องจากระบบปรับแรงดันพังพินาศ อลิสกัดฟันแน่น เธอมีเวลาเพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่ยานจะถูกกลืนกินโดยสมบูรณ์ เธอเอื้อมมือไปคว้าปุ่มฉุกเฉินเพื่อทำการ 'ดีดตัวแยกส่วนยาน' แต่ทว่า นิ้วของเธอหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพสะท้อนในจอโฮโลกราฟิกที่เหลืออยู่เพียงมุมเดียว ในเงาสะท้อนนั้น ไม่ใช่เพียงแค่เธอที่อยู่ในห้องนี้ มีร่างหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังเธอ—ร่างที่ดูเหมือนไคโรสทุกประการ แต่ดวงตาของเขากลับเป็นสีม่วงครามเช่นเดียวกับรอยแยกมิติที่กำลังกลืนกินยานลำนี้ เขาวางมือลงบนไหล่ของอลิสช้าๆ สัมผัสนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจากขอบจักรวาล "ผมบอกแล้วไงครับอลิส... ว่ารหัสนี้มีเจ้าของที่แท้จริง" เขาขยับปากพูด แต่ไม่มีเสียงออกมานอกจากคลื่นสัญญาณที่ดังสะท้อนอยู่ในหัวของเธอ "และตอนนี้... ถึงเวลาส่งคืนให้แก่จักรวาลแล้ว" แสงสีม่วงสว่างวาบไปทั่วทั้งห้องควบคุม อลิสสัมผัสได้ถึงแรงเหวี่ยงมหาศาลที่ฉีกกระชากสติสัมปชัญญะของเธอ พื้นห้องภายใต้เท้าของเธอหายวับไปกลายเป็นห้วงมิติมืดมิดที่ไม่มีสิ้นสุด เนบิวลาสตาร์ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยแยกมิตินี้ไปพร้อมกันนะครับ