สงครามย่อมๆ บนโต๊ะประชุม

“ถ้าคุณใช้ไอเดียนี้กับงานออกแบบโครงสร้างของผม ทางเลือกเดียวที่คุณจะมีคือการไปนอนคุยกับรากมะม่วงครับ คุณรสา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นก้องห้องประชุมกระจกใสขนาดใหญ่ แรงกระแทกจากปลายนิ้วหนาที่เคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กทำเอาแฟ้มเสนอแบบสะเทือนเบา ๆ กรันต์ สถาปนิกหนุ่มไฟแรงผู้ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบและฟังก์ชันการใช้งานเป็นสรณะ ปรายตามองหญิงสาวฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาคมกริบราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รสาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววพยศ เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับรังสีความเย็นชาที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย มือเรียวบางตวัดปิดแฟ้มผลงานของตัวเองเสียงดังสนั่นจนคนรอบโต๊ะสะดุ้ง “ถ้าสมองส่วนหน้าของคุณยังทำหน้าที่ได้ดีพอ คุณน่าจะแยกแยะออกนะคุณกรันต์ ว่านี่คือโปรเจกต์รีโนเวทโรงแรมบูติก ไม่ใช่บังเกอร์ทหารรับจ้าง! โครงสร้างแข็งทื่อไร้รสนิยมแบบที่คุณคิดน่ะ มันทำลายจินตนาการของลูกค้าหมดพอดิบพอดี” รสาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมก้มหัวให้ เสียงใสแต่เจือความเผ็ดร้อนสวนกลับทันควัน ไม่มีจังหวะให้ใครได้หายใจหายคอ บรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบลงจนแทบจะติดลบ ทีมงานเบื้องหลังต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรง เพราะต่างรู้ดีว่านี่คือการปะทะกันระหว่าง 'เสือ' กับ 'สิงห์' ของบริษัทออกแบบชื่อดัง ตั้งแต่ก้าวแรกที่ทั้งคู่ถูกบีบให้มารับผิดชอบโปรเจกต์ร่วมกันภายใต้โจทย์หินของ 'คุณพิมพ์ชนก' ลูกค้าสาวจอมเรื่องมากผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยอะ ความวิบัติก็บังเกิดทันที กรันต์ผู้ชายสายเนิร์ดแต่ปากร้ายเป็นทุนเดิม เกลียดความฟุ่มเฟือยที่ไม่มีประโยชน์ใช้สอย ในขณะที่รสา มัณฑนากรสาวผู้เชื่อมั่นในสุนทรียะและพลังของงานดีไซน์ มองว่าทุกพื้นที่ต้องมีชีวิตชีวา ทั้งคู่เถียงกันตั้งแต่เรื่องสีทาผนังยันขนาดน็อตยึดฝ้าเพดาน และดูเหมือนว่าความอดทนของทั้งสองฝ่ายจะเดินทางมาถึงเส้นตายในห้องนี้ “ฟังก์ชันต้องมาก่อนความสวยงามเสมอ คุณไม่เคยเข้าใจหัวอกสถาปนิกเลยสักนิด รสา” กรันต์ถอนหายใจยาวอย่างเหลืออด เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พร้อมกับกอดอกแน่น สายตาคมกวาดมองร่างบางที่นั่งหลังตรงราวกับนักรบพร้อมรบตลอดเวลา “ถ้าเราทำตามใจคุณ พรุ่งนี้คานห้องพักคงพังลงมาก่อนที่แขกจะทันได้เช็คอิน” “ก็ดีกว่าสร้างห้องพักที่แข็งกระด้างจนแขกนึกว่ามาติดคุกทหารล่ะค่ะ! คุณกรันต์ผู้รอบรู้” รสาตอกกลับทันควัน ใบหน้าสวยเฉี่ยวยื่นเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิดเพื่อเน้นย้ำความตั้งใจ “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคุณอวดทฤษฎีโครงสร้างโบราณๆ ฉันมาเพื่อทำให้โรงแรมนี้มันขายได้!” ธาม สถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่ผู้เป็นเพื่อนสนิทของกรันต์ นั่งอมยิ้มกริ่มอยู่มุมห้อง เขาแอบกลั้นขำจนไหล่สั่น ยิ่งเห็นเพื่อนรักผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครต้องมานั่งคิ้วขมวดเพราะผู้หญิงปากเก่งคนนี้ ธามก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบแซวเบาๆ ให้ได้ยินกันสองคน “โอโห้... ดูหน้ากรันต์ตอนนี้สิ คล้ายคนกำลังจะกินหัวคน แต่เชื่อเถอะว่าอีกสามเดือนข้างหน้า สถาปนิกผู้เย่อหยิ่งคนนี้จะวิ่งตามง้อเขาร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่” “นายเงียบไปเลยนะธาม” กรันต์หันไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิททันทีราวกับรู้ทันความคิด ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับรสาที่กำลังส่งยิ้มเยาะเย้ยกลับมาให้ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ รสาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะบึ้งตึงอยู่เสมอของชายหนุ่ม เธออมยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า มือเรียวยื่นไปหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดแบบจำลองสามมิติที่เธอเพิ่งแก้ไขเสร็จเมื่อคืน “นี่คือแบบล่าสุดที่ฉันปรับให้เข้ากับโครงสร้างทื่อๆ ของคุณแล้ว... หวังว่าสมองระดับหัวกะทิของคุณจะเปิดรับมันได้นะ” รสาเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตไปตรงหน้าชายหนุ่ม แรงปะทะทางสายตาเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อนิ้วของทั้งคู่บังเอิญเฉียดกันบนพื้นผิวสัมผัสเย็นเฉียบของหน้าจอ กรันต์ชะงักไปชั่ววินาที ความนุ่มนวลจากปลายนิ้วของหญิงสาวส่งกระแสความร้อนแปลกประหลาดวิ่งพล่านขึ้นมาถึงหัวไหล่ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตากลมโตที่พราวระยับด้วยความท้าทายใกล้เกินกว่าระยะปลอดภัย ปลายจมูกโด่งรั้นของเธอแทบจะชนกับสันจมูกของเขาอยู่รอมร่อในจังหวะที่โน้มตัวลงไปมองหน้าจอพร้อมกัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดผิวแก้มทำให้กรันต์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอสั่นไหวอย่างรุนแรงจนน่าตกใจ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนรุ่มและอันตรายยิ่งกว่าเดิม รสาเองก็ชะงักค้างไปเช่นกัน เมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าใบหน้าของสถาปนิกหนุ่มอยู่ใกล้เสียจนเธอนับขนตาเขาได้ทีละเส้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกาแฟเข้มๆ ลอยวนอยู่รอบตัวจนแทบจะทำให้สติหลุดลอย ในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากสงครามน้ำลายกลายเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือน เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังชัดเจนตามด้วยน้ำแหลมสูงตระเตรียมจะโวยวายของลูกค้าตัวแม่ “นี่พวกคุณสองคน! มัวแต่เถียงกันเรื่องอะไรอยู่คะ? ดิฉันอนุมัติแบบไม่ได้นะ ถ้ายังตกลงกันไม่ได้แบบนี้ โปรเจกต์นี้แคนเซิลซะ!” พิมพ์ชนกยืนกอดอกจ้องมองคนทั้งคู่ด้วยสายตาดุดัน แต่ทว่า... ท่าทางของกรันต์และรสาในตอนนี้ กลับอยู่ในระยะที่แนบชิดกันเกินกว่าคำว่า 'เพื่อนร่วมงาน' ไปไกลลิบลิ่วแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามผลงานของผมนะครับ