สมการที่ไม่ลงตัว

"ถ้าข้อมูลดิบของคุณคือน้ำทุ่งนาที่ไหลตามแรงโน้มถ่วง งานวิจัยของฉันก็คงเป็นระบบชลประทานที่บังคับให้มันไหลขึ้นฟ้าได้... ดร.กวินภพ" เสียงทุ้มหวานแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ระดับภูมิภาค เสียงกระดาษรายงานถูกวางกระทบพื้นโต๊ะกระจกนิรแรงกดเบาๆ แต่กลับก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน นัยน์ตาสีนิลคู่สวยของพิมพ์มาดาจับจ้องตรงไปยังชายหนุ่มผู้ครองตำแหน่งหัวหน้าทีมวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณอย่างไม่เกรงกลัว กวินภพเงยหน้าขึ้นช้าๆ แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟจากโปรเจกเตอร์จนบังประกายตาคมกริบที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสนิท เขาไม่แม้แต่จะชายตามองเอกสารที่เธอเพิ่งนำเสนอ แต่ริมฝีปากหยักลึกกลับเหยียดยิ้มเยาะหยันออกมาอย่างชัดเจน "สมการพฤติกรรมมนุษย์ของคุณมันก็แค่นิทานปรัชญาที่เคลือบด้วยศัพท์สถิติหรูๆ เพื่อให้ดูน่าเชื่อถือเท่านั้นแหละครับ พิมพ์มาดา" เขาย้ำเน้นทุกพยางค์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และบาดลึก "มนุษย์ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความซับซ้อนทางอารมณ์บ้าบออะไรแบบนั้นหรอก พวกเขาถูกขับเคลื่อนด้วย 'สิ่งเร้าและการตอบสนอง' ที่คาดเดาได้... เหมือนฝูงสัตว์ในห้องทดลอง ไม่มีผิด" ฮือ... เสียงสูดลมหายใจเข้าพร้อมกันของคณะกรรมการบริหารรอบโต๊ะประชุมดังขึ้นเบาๆ เมื่อสงครามประสาทระหว่างสองหัวกะทิแห่งสถาบันวิจัยระดับประเทศปะทุขึ้นตั้งแต่วินาทีแรกของการประชุมวาระเร่งด่วน ในทางจิตวิทยาแล้ว มนุษย์มักจะสร้างกำแพงความเย็นชาขึ้นมาเพื่อปกป้องความเปราะบางภายใน ดร.กวินภพ ผู้อยู่เหนือตรรกะและตัวเลข กำลังใช้เกราะกำบังนั้นอย่างดีเยี่ยมเพื่อปฏิเสธความจริงที่ว่า 'จิตใจ' ไม่ใช่สิ่งที่คำนวณด้วยสูตรคณิตศาสตร์ได้ ส่วนพิมพ์มาดา... เธอกลับมองทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าใคร เธอมองเห็นความหวาดกลัวการถูกหักหลังที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย่อหยิ่งนั้น และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เธอยิ่งอยากเข้ามาทุบทำลายกำแพงของเขาให้พังทลายคามือ "มั่นใจในตัวเลขของตัวเองมากสินะคะ..." พิมพ์มาดาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะประชุมฝั่งตรงข้าม โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าลอยละลิ่วเข้ามาแตะจมูกของผู้ชายที่เกลียดความไร้ระเบียบที่สุดในโลก "แต่ระวังนะคะ... ตัวเลขที่เที่ยงตรงที่สุดในโลก มักจะคำนวณผิดพลาดอย่างมหันต์ เมื่อเจอกับตัวแปรที่เรียกว่า 'ความรู้สึกของหัวใจ'" กวินภพชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ขนอ่อนบริเวณต้นคอตั้งชันขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อปลายนิ้วเรียวสวยของหญิงสาวแตะลงบนมุมเอกสารของเขา ออกแรงดันมันกลับมาหาตัวเธอช้าๆ ทว่าหนักแน่น สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ประจุไฟฟ้าบางอย่างสถิตอยู่ในอากาศจนแทบจะมองเห็นเป็นประกายไฟ "ผมไม่เชื่อเรื่องความรู้สึก ไร้สาระ" เขากระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียนของเธอเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินความจำเป็น "สิ่งที่ผมเชื่อ มีแค่ความน่าจะเป็นทางสถิติ และตอนนี้... สถิติบอกว่าคุณกำลังเสียมารยาทในที่ประชุม" "อ๋อเหรอคะ?" พิมพ์มาดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่แววตากลับวับ "ถ้าอย่างนั้น... ลองคำนวณความน่าจะเป็นดูสิคะว่า อีกกี่วินาทีข้างหน้า... คุณถึงจะเลิกมองปากฉันแล้วตั้งใจฟังงานวิจัยของฉันจริงๆเสียที" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบที่น่าเบื่อ หากแต่เป็นความอึดอัดที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด กวินภพขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน เขาจ้องมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่ขยับพูดจายียวนกวนประสาทเมื่อครู่ สมองส่วนตรรกะที่เคยทำงานอย่างเที่ยงตรงกลับรวนเรจนระบบรวนไปหมด เมื่อหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ ด้วยแรงขับเคลื่อนของอะดรีนาลีนและความคลั่งไคล้ที่พุ่งทะยานอย่างไร้เหตุผล ในขณะที่เขากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบที่สุด ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ขอโทษที่มาสายครับทุกคน!" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังแทรกขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่สาม... ชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบผู้เป็นประธานกรรมการบริหารโครงการยักษ์ใหญ่ ที่ส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้พิมพ์มาดาอย่างสนิทสนม "พอดีผมเพิ่งเคลียร์เอกสารสำคัญเสร็จ... ว่าแต่ ทางทีมวิเคราะห์กับทีมพฤติกรรมศาสตร์ ไปถึงไหนกันแล้วล่ะครับเนี่ย?"