มองอนาคตที่ไม่มีในอดีต

"อิทธิพล... นายรู้ไหมว่าคนเรามักจะพลาดเรื่องอะไรมากที่สุดในตอนที่กำลังจะขึ้นสู่จุดสูงสุด?" เสียงของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางมหานคร ที่นั่นไม่มีเครื่องปรับอากาศหึ่งๆ ไม่มีเสียงโทรศัพท์ดังรบกวน มีเพียงแสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟราคาหุ้นทั่วโลกซึ่งกำลังขยับขึ้นลงดั่งจังหวะหัวใจของนักลงทุน ตรงข้ามกับเขา อิทธิพลนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ใบหน้าที่เคยทะเยอทะยานบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าวของความพ่ายแพ้ที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ อิทธิพลไม่ตอบ เขาเพียงแค่นั่งนิ่ง สายตาเหม่อมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามราตรี ซึ่งในตอนนี้ทรัพย์สินมหาศาลที่เขาเคยครอบครองกำลังถูกโอนย้ายผ่านอัลกอริทึมที่ธันวาเป็นคนวางแผนไว้เบ็ดเสร็จ "คำตอบคือ 'การลืมมองดูสิ่งที่ตัวเองมีอยู่แล้ว' ไงล่ะ" ธันวากล่าวพลางหมุนปากกาในมือเบาๆ "นายไล่ล่าอำนาจ นายเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อปีนขึ้นมาตรงนี้ แต่สุดท้าย สิ่งที่นายได้มาก็มีเพียงตัวเลขในบัญชีที่ไม่มีวันใช้หมด กับความโดดเดี่ยวที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้" อิทธิพลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและขมขื่น "นายจะมาสอนบทเรียนชีวิตให้ฉันตอนนี้เหรอ ธันวา? นายชนะแล้ว นายมีทุกอย่างที่ฉันเคยต้องการ ทั้งเงิน ทั้งผู้หญิงที่เพียบพร้อมอย่างรินรดา นายจะให้ฉันเป็นผู้แพ้ที่น่าสมเพชแบบไหนอีกล่ะ?" ธันวาลุกขึ้นเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ เพื่อนสนิทที่กลายเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่ง เขาไม่ได้มองอิทธิพลด้วยความเกลียดชังอีกต่อไป ความโกรธแค้นที่เคยแผดเผาใจเขาในชาติก่อนจนเกือบทำลายชีวิตตัวเองไปนั้น บัดนี้มอดไหม้จนกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านที่ไร้น้ำหนัก เขาไม่ได้รู้สึกถึงชัยชนะที่หอมหวาน แต่มันกลับเป็นความว่างเปล่าที่แสนเบาสบาย "ฉันไม่ได้มาเพื่อซ้ำเติมนาย" ธันวาเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "ฉันมาเพื่อบอกลาต่างหาก ลาก่อนชีวิตเดิมๆ ลาก่อนความแค้นที่เคยเป็นโซ่ตรวนล่ามขาฉันเอาไว้ นายจะเป็นคนจัดการกับความล้มเหลวนี้อย่างไรก็เรื่องของนาย แต่สำหรับฉัน... อดีตที่พังทลายมันจบลงตั้งแต่นาทีนี้แล้ว" รินรดาเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ เธอวางเอกสารชุดสุดท้ายลงบนโต๊ะ ดวงตาของเธอประสานกับธันวาด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้ง ไม่มีความจำเป็นต้องใช้คำพูดใดๆ ในวินาทีนี้ เธอเป็นพยานเพียงคนเดียวที่เห็นว่าธันวาต่อสู้กับปีศาจในใจตัวเองมาหนักหนาเพียงใด เพื่อที่จะก้าวข้ามผ่านอดีตและไม่กลายเป็นอิทธิพลเสียเอง "ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่ะธันวา" รินรดากระซิบเบาๆ ก่อนจะหันไปมองอิทธิพลด้วยสายตาที่เฉยชา "คุณมีเวลาหนึ่งชั่วโมงก่อนที่กฎหมายจะมาถึงตัวคุณ หวังว่าเวลาที่เหลือนี้ คุณจะได้ทบทวนอะไรบางอย่างที่มากกว่าแค่เรื่องผลกำไรขาดทุน" ธันวาเดินออกจากห้องทำงานทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง เขาไม่ได้หันกลับไปมองความพ่ายแพ้ของอิทธิพลอีก เขาตรงไปที่ลิฟต์ กดปุ่มชั้นล่างสุด ในใจเขาวาดภาพถึงไร่ชาทางภาคเหนือที่เขาซื้อเก็บไว้โดยไม่บอกใคร ที่นั่นไม่มีกระดานหุ้น ไม่มีข่าวสารการเมืองโลก และไม่มีความแค้นใดๆ ที่ต้องสะสาง แต่ในขณะที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวลงสู่ชั้นล่างอย่างรวดเร็ว เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินกลับดังขึ้นกึกก้อง หน้าจอภายในลิฟต์ที่ควรจะแสดงชั้นที่ลิฟต์ผ่าน กลับปรากฏภาพฟีดวิดีโอสดจากระบบรักษาความปลอดภัยของตึก ในภาพนั้น อิทธิพลไม่ได้นั่งนิ่งอยู่ที่เดิมแล้ว เขากำลังถือรีโมทบางอย่างอยู่ในมือ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มที่สติหลุดลอย ธันวาเบิกตากว้างเมื่อเห็นรหัสที่ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่อิทธิพลเชื่อมต่ออยู่ มันไม่ใช่รหัสโอนเงิน แต่มันคือโปรโตคอลการทำลายระบบฐานข้อมูลการเงินทั้งหมดที่ธันวาใช้ครอบครองตลาดโลกอยู่ในขณะนี้ "นายคิดว่าฉันจะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนั้นจริงๆ เหรอ ธันวา?" เสียงของอิทธิพลดังผ่านลำโพงของลิฟต์ มันทุ้มต่ำและสั่นเครือไปด้วยความคลุ้มคลั่ง "ถ้าฉันไม่มีทุกอย่าง นายก็ต้องไม่เหลืออะไรเลย แม้แต่ตัวตนของนายเอง! ฉันตั้งเวลาไว้แล้ว... ถ้าฉันไม่ได้ไปต่อ ก็ไม่ต้องมีใครได้ไปทั้งนั้น!" ธันวาเอื้อมมือไปกดปุ่มหยุดฉุกเฉิน แต่ลิฟต์กลับไม่ตอบสนอง ระบบถูกล็อกโดยสมบูรณ์ และวินาทีนั้นเอง เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ไม่ได้มาจากระบบไฟฟ้า... มันเป็นสัมผัสที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด สัมผัสเดียวกับที่ทำให้เขาย้อนเวลากลับมาในครั้งแรก กลิ่นกำยานหอมจางๆ อบอวลขึ้นมาในลิฟต์ที่ปิดตาย พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่มุมมืดด้านหลังเขา ทั้งที่ลิฟต์ตัวนี้มีเพียงเขาคนเดียวตั้งแต่ต้น ธันวาหันขวับกลับไป และลมหายใจของเขาก็แทบหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าบุคคลปริศนาที่ก้าวออกมาจากเงามืดนั้น คือตัวเขาเองในวัยชราที่เขารู้จักดีจากความทรงจำสุดท้ายก่อนการตายในชาติก่อน! "นายเลือกที่จะทิ้งความแค้นได้ถูกต้องแล้ว ธันวา" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเหมือนแก้วที่กำลังจะแตก "แต่ความผิดพลาดเดียวของนาย... คือการลืมไปว่า อดีตที่เราสร้างขึ้นมาใหม่ ไม่ได้มีไว้เพื่อลบล้างความจริง แต่มันมีไว้เพื่อให้เราเป็นคนตัดสินใจเลือก... ว่าจะยอมตายที่นี่ หรือจะเริ่มเกมใหม่ที่โหดร้ายกว่าเดิมในโลกที่นายไม่เคยรู้จัก" เขายื่นมือที่สั่นเทามาแตะที่หน้าอกของธันวา และในวินาทีที่ลิฟต์กระชากอย่างรุนแรงจนไฟดับวูบลง ธันวาก็สัมผัสได้ว่าทุกอย่างรอบตัวเขากำลังแตกสลายกลายเป็นละอองสีทอง นี่ไม่ใช่จุดจบอย่างที่เขาคาดคิด แต่เป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่เขายังไม่ได้รับคำตอบ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาอันเข้มข้นมากับผมจนถึงตอนนี้ครับ