ศพที่สามบนโต๊ะผ่า

"ถอยออกไปครับสารวัตร กลิ่นโคโลญจ์ราคาแพงของคุณกำลังรบกวนการตัดสินใจของผม" รศ.ดร. นลิน กล่าวโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากร่างไร้วิญญาณบนโต๊ะสเตนเลสสตีล แสงไฟฟลูออเรสเซนต์เหนือศีรษะสั่นไหวน้อยๆ ส่งเสียงครางหึ่งต่ำในความเงียบงันของห้องดับจิต กลิ่นฟอร์มาลีนที่เข้มข้นจนแสบจมูกสำหรับคนทั่วไป กลับเป็นกลิ่นที่นลินคุ้นเคยจนแทบจะกลายเป็นลมหายใจ แต่ทว่าวันนี้ กลิ่นจางๆ ที่แทรกผ่านเข้ามาจากร่างของผู้ตาย กลับทำให้ปลายนิ้วที่ถือมีดผ่าตัดของเขาชะงักค้างไปชั่วขณะ สารวัตรอัครเดชขยับตัวถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามคำสั่ง ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วดกหนาจ้องมองแผ่นหลังของนลินผ่านแว่นตากันละอองเลือดที่ขึ้นฝ้าจางๆ เขาไม่ได้โกรธเคืองถ้อยคำถากถางนั้น เพราะเขารู้ดีว่าเวลาที่นลินสวมชุดกาวน์ตัวนี้ หมอคนนี้ไม่ได้มองเห็นมนุษย์ในฐานะเพื่อนร่วมโลก แต่มองเห็นเพียง ‘สมการที่รอการพิสูจน์’ "คุณเจออะไรหรือเปล่า หมอ" อัครเดชถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความร้อนรนที่ปิดไม่มิด นลินยังคงเงียบ เขาวางใบมีดลงบนถาดสเตนเลสอย่างแผ่วเบา เสียงโลหะกระทบกันดัง 'เคร้ง' สั้นๆ เหมือนสัญญาณเตือนภัย ก่อนที่เขาจะใช้คีมคีบเนื้อเยื่อบริเวณใต้ราวนมซ้ายขึ้นมาให้เห็นชัดๆ นิ้วมือที่สวมถุงมือยางสีน้ำเงินเข้มสั่นน้อยๆ อย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน "ศพนี้คือศพที่สามในรอบเดือนที่ผมผ่า" นลินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในความเรียบนั้นกลับมีกระแสความตึงเครียดที่ทำให้อัครเดชต้องก้าวเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ "บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้องถูกจัดวางองศาการกรีดแบบมุมเฉียงสิบห้าองศา รอยแผลเรียบกริบไร้รอยหยักจากการลังเล นี่คือทักษะของฆาตกรที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี... หรือไม่ก็ทำจนชำนาญราวกับเป็นกิจวัตร" "ก็แค่ฆาตกรต่อเนื่องทั่วไป ไม่ใช่หรือไง" อัครเดชเลิกคิ้ว "นั่นคือสิ่งที่คนทั่วไปมองครับสารวัตร แต่ลองดูนี่" นลินใช้คีมเขี่ยเศษเนื้อเยื่อออกเผยให้เห็นรอยบากเล็กๆ รูปสามเหลี่ยมที่ฝังลึกอยู่ใต้กล้ามเนื้อหน้าอก ซึ่งแทบจะกลืนไปกับรอยแผลขนาดใหญ่ "การจัดวางรอยบากในตำแหน่งนี้... มันคือลายเซ็น (Signature) ของคดี 'เดอะริปเปอร์แห่งพญาไท' เมื่อเจ็ดปีก่อน" อากาศในห้องดูเหมือนจะถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น อัครเดชนิ่งค้างไปชั่วอึดใจ ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัว "เป็นไปไม่ได้" สารวัตรหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง "เดอะริปเปอร์นั่นตายไปแล้ว นลิน! ผมเป็นคนวิสามัญมันด้วยมือตัวเองในโกดังร้างที่คลองเตย ตอนนั้นศพมันเละจนแทบจำไม่ได้ แต่ผลดีเอ็นเอและประวัติฟันยืนยันตัวตนชัดเจนร้อยเปอร์เซ็นต์ คุณกำลังจะบอกว่าผีที่ผมยิงตายไปเมื่อเจ็ดปีก่อน กลับมาผ่าศพคนในวันนี้หรือไง?" นลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเยือกเย็นและนิ่งสงบฉายแวววูบไหวอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำในอดีต—ภาพของคดีที่เขาเคยพลาด—ย้อนกลับมาทิ่มแทงใจดั่งเศษแก้ว ความล้มเหลวครั้งนั้นคือตราบาปที่ทำให้เขาต้องใช้ชีวิตอยู่บนเส้นด้ายของตรรกะมาโดยตลอด เพื่อไม่ให้ตัวเองเสียสติ "ถ้าไม่ใช่คนตายที่ฟื้นคืนชีพ ก็แสดงว่าเรากำลังเผชิญกับสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า" นลินขยับแว่นสายตา ลมหายใจของเขาเริ่มถี่ขึ้น "มีใครบางคนที่รู้ความลับของการสังหารนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน... ใครบางคนที่อาจจะกำลังสนุกกับการหยามเกียรติการทำงานของคุณสารวัตร และหยามความสามารถของนิติเวชอย่างผม" นลินก้มลงไปที่ร่างผู้ตายอีกครั้ง เขาพลิกข้อมือของผู้เสียชีวิตขึ้นมา แสงไฟสะท้อนเข้าตาจนเห็นบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผิวหนังบริเวณข้อมือด้านใน รอยสักขนาดจิ๋วที่ดูเหมือนจุดดำธรรมดา แต่เมื่อส่องผ่านแว่นขยาย มันกลับกลายเป็นตัวอักษรภาษาละตินที่เขียนว่า *'Resurrectio'* (การคืนชีพ) "สารวัตร..." นลินเรียกเสียงเบาหวิว อัครเดชเดินเข้ามาประชิด เขาโน้มตัวลงมองตามนิ้วของนลิน ทันใดนั้น ไฟในห้องดับจิตทั้งแถบก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงสลัวจากหน้าต่างบานเล็กที่สะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก มันเดินจังหวะสม่ำเสมอ... ช้าๆ... ทว่าหนักแน่นและมุ่งตรงมายังห้องที่พวกเขายืนอยู่ นลินคว้าปืนพกกระบอกเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตัวขึ้นมาทันที อัครเดชชักปืนประจำกายออกวางท่าเตรียมพร้อมในเงามืด ทั้งสองยืนหันหลังชนกันในความมืดมิดที่กดทับด้วยกลิ่นคาวเลือดของศพที่สาม "มีคนเข้ามาในโซนจำกัด" นลินกระซิบ ลมหายใจอุ่นร้อนกระทบต้นคอของอัครเดช "และดูเหมือนว่า... มันไม่ได้มาเพื่อจะจากไปเฉยๆ" เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูเหล็กบานหนาของห้องดับจิต เสียงลูกบิดค่อยๆ หมุนอย่างเชื่องช้า ความกดดันพุ่งสูงจนถึงขีดสุดเมื่อประตูกำลังจะถูกเปิดออก ดร.นิติเวชหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับก้าวแรกของปริศนาที่กำลังจะเปลี่ยนโลกของนลินและอัครเดชไปตลอดกาลนะครับ ขอบพระคุณสำหรับการติดตามครับ