ฟิสิกส์ของความตาย

"เจ้าอย่าได้โทษข้าเลย ในโลกของผู้ฝึกตนที่มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่นิยามความยุติธรรมได้ การตายของเจ้า... ก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวของสมการที่ไร้ค่าในสำนักกระบี่เยือกแข็งแห่งนี้" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความสมเพชดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับแรงถีบมหาศาลที่กลางแผ่นหลัง ร่างของเด็กหนุ่มนาม ‘จ้าวเฟยหลง’ ปลิวละลิ่วออกไปจากหน้าผาเมฆาคล้อย แรงปะทะนั้นรุนแรงจนกะโหลกศีรษะแทบแตกร้าว ลมกรรโชกเบื้องล่างกรีดร้องดุจปีศาจร้าย ขณะที่เบื้องบนมีเพียงแววตาเย็นชาของศิษย์พี่ร่วมสำนักที่ยืนมองเขาดิ่งลงสู่ก้นเหวราวกับมองดูใบไม้แห้งร่วงหล่น ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย จ้าวเฟยหลงไม่ได้กรีดร้อง ความหวาดกลัวที่ควรจะถาโถมกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกในดวงตา เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้ขลาดเขลาผู้นี้อีกต่อไป ทว่าคือ ‘จ้าวเฟยหลง’ ศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์ทฤษฎีผู้เพิ่งจะสูญสิ้นลมหายใจจากห้องทดลองในโลกอีกใบ *‘แรงดึงดูด 9.8 เมตรต่อวินาทีกำลังสอง... สัมประสิทธิ์ความเสียดทานของอากาศในระดับความกดอากาศนี้น่าจะแปรผันตามรูปร่างของวัตถุ’* จิตสำนึกของเขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับทำงานราวกับเครื่องจักรคำนวณชั้นยอด สมองของเขาประมวลผลสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยความเร็วแสง ร่างกายที่ไร้รากปราณนี้บอบบางเกินไป แต่ทักษะวิชาฟิสิกส์ที่เขาพกติดตัวมาคืออาวุธเพียงอย่างเดียว *‘การตกอิสระพร้อมแรงต้านอากาศ... หากข้ากางแขนและขาออกเพื่อเพิ่มพื้นที่หน้าตัดให้มากที่สุด ข้าจะสามารถลดความเร็วปลาย (Terminal Velocity) ให้ช้าลงได้เพียงพอที่จะให้ร่างกายนี้รอดพ้นจากการแหลกเละเมื่อปะทะกับพงไพรเบื้องล่าง’* จ้าวเฟยหลงบิดร่างกลางอากาศ ปรับองศาการต้านลมอย่างแม่นยำดุจนักกระโดดร่มมืออาชีพ เขาจ้องมองยอดไม้ที่พุ่งเข้าหา ดวงตาคมกริบคู่นั้นเริ่มมองเห็นเส้นสายของพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในบรรยากาศ—มันไม่ใช่แค่ลม แต่มันคือ ‘ปราณ’ ที่จับตัวกันเป็นโมเลกุลที่หนาแน่น *‘กระแทกกับกิ่งไม้ที่ทำมุม 45 องศา แรงปฏิกิริยา (Reaction Force) จะเปลี่ยนทิศทางการตกของข้าให้กลายเป็นเส้นโค้งพาราโบลา ลดแรงกระแทกโดยตรงสู่พื้นดิน’* ฟึ่บ! เสียงร่างกระแทกเข้ากับกิ่งสนยักษ์ดังสนั่นหวั่นไหว จ้าวเฟยหลงใช้แรงจลน์ที่เหลืออยู่น้อยนิดม้วนตัวทิ้งดิ่งลงสู่กองใบไม้แห้งเบื้องล่าง แรงกระแทกส่งผลให้กระดูกซี่โครงเขาแทบหักสะบั้น แต่เขากลับพลิกตัวลุกขึ้นยืนด้วยความทรมาน หยาดเลือดไหลรินจากมุมปาก ดวงตาของเขากวาดมองรอบด้านด้วยสัญชาตญาณนักล่า เขาตระหนักได้ทันทีว่า ที่นี่ไม่ใช่โลกเดิม แต่เป็นโลกที่กฎฟิสิกส์ถูกบิดเบือนด้วย ‘ปราณ’ สิ่งที่เขาเคยเรียกว่าอะตอม ในที่นี้คือหน่วยย่อยของพลังงานที่ผู้ฝึกตนใช้ขับเคลื่อนวิชาเซียน "สวะงั้นหรือ..." จ้าวเฟยหลงแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น "ในเมื่อข้าใช้สมการเปลี่ยนโลกได้ ข้าก็ย่อมใช้ตรรกะพลิกวิถีเซียนได้เช่นกัน" ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเดิน เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับขนนกกลับดังก้องขึ้นในความเงียบสลัด "เจ้า... รอดชีวิตมาได้อย่างไร?" จ้าวเฟยหลงหันกลับไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เบื้องหน้าของเขาคือสตรีผู้หนึ่ง นางสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเกล็ดหิมะ เส้นผมดำขลับยาวสลวยดุจสายน้ำตก ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับมีความฉงนสนเท่ห์ที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ‘หลี่มู่เหยา’ เจ้าสำนักกระบี่เยือกแข็ง นางจ้องมองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ทว่ามือเรียวบางของนางกลับจับอยู่ที่ด้ามกระบี่ข้างกายอย่างแผ่วเบา พลังกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวจ้าวเฟยหลงเริ่มเย็นจัดจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง "วิชาเคลื่อนกายของเจ้า... ไม่ใช่เคล็ดวิชาของสำนักเรา และความกล้าที่จะคำนวณทิศทางการตายของเจ้าเมื่อครู่... เจ้าเป็นใครกันแน่ จ้าวเฟยหลง?" จ้าวเฟยหลงไม่ตอบ เขาเพียงแต่มองนางด้วยแววตาที่วิเคราะห์ลึกถึงชั้นโมเลกุลของดาบในมือนาง เขาขยับรอยยิ้มที่ทำให้สตรีเบื้องหน้าถึงกับชะงัก "เจ้าสำนัก... ท่านเชื่อในเรื่องของกฎอนุรักษ์พลังงานหรือไม่?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งทว่าสั่นประสาท "ทุกการกระทำของท่านในวันนี้... ล้วนมีความคุ้มค่าที่ข้ากำลังคำนวณอยู่ และข้าเกรงว่า... มันอาจจะนำไปสู่จุดจบที่ท่านเองก็คาดไม่ถึง" ทันใดนั้นเอง จิตสังหารที่เข้มข้นดุจพายุหิมะก็ระเบิดออกจากร่างของหลี่มู่เหยา กิ่งไม้รอบข้างแตกกระจายกลายเป็นผุยผง กระบี่ในมือของนางสั่นระริกราวกับมีชีวิต ส่องแสงสีฟ้าเจิดจ้าเสียดแทงนัยน์ตา นางก้าวเข้ามาใกล้จนปลายกระบี่จ่อที่ลำคอของเขา จ้าวเฟยหลงไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาเพียงจ้องลึกเข้าไปในดวงตานางด้วยแววตาที่ท้าทายกฎสวรรค์ "จงพูดมา" นางเค้นเสียง "ก่อนที่กระบี่ของข้าจะลบเลือนร่องรอยของเจ้าให้หายไปจากสมการของโลกนี้ตลอดกาล!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกของตำนานบทนี้นะครับ ครั้งหน้าผมจะพาไปเจาะลึกความสัมพันธ์ที่สั่นคลอนและทฤษฎีลับที่ไม่มีใครคาดคิดครับ วิทยาศาสตร์รอบตัว