ชีวิตที่สมบูรณ์แบบในที่ที่ใช่

“มือคุณสั่นนะคะ เซนอส” รินเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะที่ปลายมีดของเซนอสกำลังปอกเปลือกแอปเปิ้ลสีแดงสดจวนเจียนจะถึงนิ้วโป้งของเขา อดีตแม่ทัพผู้เกรียงไกรชะงักกึก เขาวางมีดลงบนเขียงไม้ก่อนจะถอนหายใจยาว แววตาที่เคยคมปลาบดุจดาบมังกรในยามรบ บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความสับสนที่ซ่อนอยู่ใต้ความสงบ “ข้าแค่... กำลังคิดเรื่องจดหมายฉบับนั้น” เซนอสตอบ พลางหันไปมองซองจดหมายตราประทับสีเพลิงที่วางนิ่งสนิทอยู่บนเคาน์เตอร์ไม้โอ๊ค “ทางสภาเผ่ามังกรต้องการให้ข้ากลับไปรับตำแหน่งคืน เรื่องบำเหน็จรางวัลหรือการล้างมลทินไม่ใช่เรื่องยากสำหรับพวกเขา แต่มันกลับทำให้ข้ารู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงกลับไปสู่หลุมศพที่ข้าปีนขึ้นมาเอง” รินวางถ้วยกาแฟดริปที่เพิ่งกลั่นเสร็จลงตรงหน้าอีกฝ่าย กลิ่นหอมฟุ้งของเมล็ดกาแฟคั่วกลางแฝงกลิ่นวานิลลาจางๆ ช่วยผ่อนคลายบรรยากาศที่ตึงเครียดภายในคาเฟ่ลงได้บ้าง เธอไม่ได้ถามไถ่ถึงเนื้อหาในจดหมาย เธอรู้ดีว่าคำตอบของเซนอสไม่ได้อยู่ที่สภาเผ่ามังกร แต่อยู่ที่ว่าเขาจะเลือกใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับใคร “ถ้าคุณกลับไป คุณจะยังได้นั่งล้อมวงกินพายแอปเปิ้ลตอนที่มันยังอุ่นๆ แบบนี้ไหมคะ?” รินถามพลางแตะมือลงบนหลังมือที่หยาบกร้านของเขาเบาๆ เซนอสเงยหน้ามองหญิงสาว แววตาของเขาไหววูบเหมือนเปลวไฟในตะเกียงที่ถูกลมพัด “ที่นั่นไม่มีกลิ่นแป้งสาลี ไม่มีกลิ่นดินชื้นๆ ยามเช้าที่เราร่วมกันพรวนดิน และที่สำคัญ... ที่นั่นไม่มีคุณ” ความเงียบเข้าปกคลุมคาเฟ่ไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดของกาแฟที่ไหลผ่านฟิลเตอร์ลงสู่เหยือกแก้ว รินมองออกไปนอกหน้าต่าง ม่านหมอกที่เคยดูน่าสะพรึงกลัวในวันแรกที่เธอมาถึง บัดนี้กลับกลายเป็นม่านบางเบาที่คอยปกป้องโลกใบเล็กๆ ของเธอและเขาไว้จากความวุ่นวายภายนอก เธอหวนนึกถึงอดีตที่เคยสูญเสีย ความว่างเปล่าที่เคยกัดกินหัวใจ แต่ที่นี่... กลิ่นอายของเนยสด ความอบอุ่นจากเตาอบ และรอยยิ้มของคนตรงหน้า ได้เติมเต็มทุกรอยร้าวให้สนิท “ริน” เซนอสเรียกชื่อเธอเสียงต่ำ “ถ้าข้าเลือกที่จะเผาทิ้ง... จดหมายฉบับนี้ แล้วอยู่กับคุณที่นี่ตลอดไป คุณจะมองว่าข้าเป็นคนขี้ขลาดหรือเปล่า?” รินยิ้ม รอยยิ้มที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ “ความกล้าหาญที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่การเอาชนะผู้อื่นในสมรภูมิหรอกค่ะเซนอส แต่มันอยู่ที่การกล้าที่จะเลือกความสุขที่เรียบง่ายให้ตัวเอง... สำหรับริน บ้านไม่ได้อยู่ที่ว่าเราเป็นใคร แต่มันอยู่ที่ว่าเมื่อเราหลับตาลง เราไม่ต้องกังวลว่าจะตื่นขึ้นมาในที่ที่เราไม่อยากอยู่” เธอเดินอ้อมไปด้านหลังเขา วางมือลงบนไหล่ที่แข็งแกร่งนั้น “ที่นี่คือบ้านค่ะ ไม่ใช่เพราะมันมีคาเฟ่ ไม่ใช่เพราะมิตินี้สงบสุข แต่มันคือบ้านเพราะเราสองคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของเราเอง... คุณไม่ใช่แม่ทัพที่ถูกเนรเทศ แต่คุณคือเซนอส คนที่กำลังจะช่วยฉันอบขนมปังซาวโดว์ในวันพรุ่งนี้” เซนอสหลับตาลง รับเอาความอบอุ่นจากฝ่ามือของรินเข้าสู่จิตใจ ความกระหายในอำนาจและการยอมรับที่เคยหล่อเลี้ยงชีวิตของเขามานานหลายศตวรรษจางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาเดียว คือการรักษาเสี้ยวเวลาอันแสนธรรมดาเหล่านี้ไว้ให้เนิ่นนานที่สุด เขาลืมตาขึ้น หยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมา ก่อนจะเดินตรงไปยังเตาผิงที่กำลังลุกโชน เขาไม่ได้ลังเลแม้แต่นาทีเดียว จดหมายกระดาษเวทมนตร์ถูกโยนเข้าสู่กองไฟ มันมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านอย่างรวดเร็วราวกับจะบอกว่าอดีตของเขาได้จบลงอย่างเป็นทางการแล้ว รินมองการกระทำนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ เธอหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาสวม “ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เรามาทำทาร์ตเลมอนเมอแรงค์กันเถอะค่ะ กลิ่นเลมอนสดชื่นน่าจะช่วยให้เราลืมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไปได้ดีเลยนะ” ขณะที่ทั้งคู่กำลังง่วนอยู่กับการตีไข่ขาวให้ตั้งยอดและเตรียมแป้งพาย บรรยากาศภายในคาเฟ่ดูเหมือนจะกลับมามีชีวิตชีวาและเปี่ยมสุขอีกครั้ง แต่แล้ว... เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ไม่ได้ดังขึ้นมาหลายวันก็กรีดร้องขึ้นอย่างแหลมสูง บานประตูไม้โอ๊คค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับไอเย็นยะเยือกที่พุ่งทะลุเข้ามาในร้าน ร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีเงินยวบยาบก้าวเข้ามา เธอมีดวงตาสีฟ้าใสราวกับน้ำแข็งที่ไม่เคยละลาย และในมือของเธอถือกล่องไม้แกะสลักที่มีลวดลายคุ้นตา—ลวดลายเดียวกับจดหมายที่เพิ่งมอดไหม้ไปเมื่อครู่ “ข้าเสียใจที่ต้องมาขัดจังหวะช่วงเวลาที่แสนสุขของพวกท่าน” เสียงของเธอเย็นเยียบจนหยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างแก้วกาแฟกลายเป็นน้ำแข็ง “แต่ในเมื่อจดหมายเชิญถูกเผาทำลายด้วยเจตนาที่ชัดเจนเช่นนี้ กฎข้อที่สามของสภาเผ่ามังกรจึงมีผลบังคับใช้ทันที... ท่านเซนอส ในฐานะผู้ทรยศต่อหน้าที่ ท่านถูกพิพากษาให้สูญเสียความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับ ‘ชีวิตใหม่’ นี้ และต้องกลับไปสู่กรงขังแห่งความว่างเปล่าเสียเดี๋ยวนี้” รินวางตะกร้อมือลงในชามผสมไข่ทันที หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นเซนอสยืนนิ่งค้าง แววตาที่เคยอบอุ่นของเขาเริ่มสั่นไหวและเปลี่ยนเป็นว่างเปล่าราวกับกำลังถูกบางอย่างดูดกลืนความทรงจำไปทีละน้อย... เบเกอรี่มิติต่างโลกขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหวานขมของชีวิตไปกับรินและเซนอสนะคะ