ถอดรหัสจิตอาชญากร

คราบเลือดจางๆ บนพื้นกระเบื้องยางในห้องเก็บของชวนให้รินรดานึกถึงรอยเปื้อนของหมึกซึมบนกระดาษราคาแพง มันไม่ใช่ความบังเอิญที่หมึกจะหยดลงในมุมอับสายตา แต่มันคือจังหวะจะโคนที่ถูกคำนวณมาอย่างดีเยี่ยม "คุณกำลังคิดว่าเขารู้จักมุมกล้องวงจรปิดทุกจุดในตึกนี้... หรือเขากำลังสนุกกับการทดลองจิตวิทยาบางอย่างกันแน่ครับ?" เสียงทุ้มต่ำของหมวดศิลาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ นายตำรวจหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดนอกเครื่องแบบกำลังใช้ปลายปากกาเคาะเบาๆ บนแฟ้มคดี รอยยิ้มมุมปากของเขาไม่ได้สื่อถึงความขบขัน แต่มันคือความกระตือรือร้นของนักล่าที่เริ่มได้กลิ่นเหยื่อ รินรดาไม่ตอบทันที เธอย่อตัวลงต่ำ ใช้แว่นขยายส่องดูทิศทางของรอยกระเซ็นบนพื้น หลักฐานชิ้นนี้บอกเล่าเรื่องราวที่แตกต่างจากรายงานของกองพิสูจน์หลักฐานชุดแรกอย่างสิ้นเชิง "ไม่ใช่แค่มุมกล้องหรอกค่ะหมวดศิลา..." รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นฉายแวววิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง "สังเกตระยะห่างระหว่างรอยหยดกับรอยเท้าสิครับ... เอ่อ หมายถึง รอยเท้าของคนร้าย" เธ้ารีบเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเผลอใช้คำพูดตามความคุ้นชิน แต่ศิลากลับส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างนึกเอ็นดูในความเอาจริงเอาจังของเธอ "เชิญต่อเลยครับ อาจารย์รินรดา ผมกำลังตั้งใจฟังนักนิติวิทยาศาสตร์มือหนึ่งวิเคราะห์คดีอยู่" ศิลาผายมือด้วยท่าทีสุภาพ "ค่ะ..." รินรดากลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อยเพื่อปรับโหมดความคิด "ถ้าคนร้ายตื่นตระหนก รอยเลือดควรจะกระ the scatter กระจายอย่างไร้ทิศทาง แต่นี่... มันมีรูปแบบ ลักษณะการเดินเป็นเส้นตรงด้วยความเร็วคงที่ แปลว่าเขาไม่ได้รีบร้อน และที่สำคัญที่สุด..." เธอใช้คีมปลายแหลมหยิบเส้นใยสีดำชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาจากร่องกระเบื้อง "เขาจงใจทิ้งเส้นใยสังเคราะห์นี้ไว้ เพื่อให้เราไขปริศนา" ศิลาหรี่ตาลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวเขากลายเป็นจริงจังขึ้นมาทันที "เกมจิตวิทยา... คนร้ายกำลังท้าทายพวกเรา เขาไม่ได้มองว่าเราเป็นตำรวจที่กำลังตามล่า แต่เขากำลังมองว่าเราเป็น 'ผู้รับสาร' ที่ต้องถอดรหัสงานศิลปะของเขาต่างหาก" "ถูกต้องครับ" รินรดาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่เข่าเบาๆ "ฆาตกรรายนี้มีความรู้เรื่องนิติวิทยาศาสตร์ในระดับที่น่ากลัว เขารู้ว่าหลักฐานชิ้นไหนควรทำลาย และชิ้นไหนควรเก็บรักษาไว้เพื่อให้ตำรวจพบเจอ เพื่อชี้นำสมมติฐานไปในทิศทางที่เขาต้องการ เหมือนกับคดีการหายตัวไปของพี่ชายฉันเมื่อห้าปีก่อน..." ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากริมฝีปากของรินรดาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง ความทรงจำสีเทาในอดีตมักจะย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเธอทุกครั้งที่เจอคดีที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน มือบางเผลอกำคีมในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ศิลาสังเกตเห็นความสั่นไหวในแววตานั้น เขาก้าวเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยคำปลอบโยนน้ำเน่าแบบที่คนทั่วไปมักทำ แต่มือใหญ่เอื้อมไปแตะที่ไหล่บางเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นคง "จำไว้นะครับรินรดา..." น้ำเสียงของศิลาหนักแน่นและจริงใจ "เราไม่ได้กำลังวิ่งไล่เงาในอดีต แต่เรากำลังเดินหน้าไปกระชากหน้ากากของฆาตกรที่ยังมีลมหายใจอยู่จริงในปัจจุบัน ผมอยู่ตรงนี้... เราจะถอดรหัสจิตใจของมันไปด้วยกัน" เคมีระหว่างทั้งสองคนนิ่งสนิทในความเงียบงัน แต่ทว่าทรงพลัง ความอบอุ่นจากฝ่ามือของนายตำรวจหนุ่มช่วยดึงสติของนักวิเคราะห์สาวให้กลับมาสู่ความเป็นจริง รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงความเข้มแข็งกลับคืนมา พยักหน้ารับช้าๆ อย่างซาบซึ้งในความห่วงใยที่อีกฝ่ายมอบให้ "ขอบคุณครับหมวด... งั้นเรามาเริ่มขั้นตอนต่อไปกันเถอะค่ะ" รินรดาเปิดแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมา นิ้วเรียวรัวพิมพ์ข้อมูลลงไปอย่างรวดเร็ว "ถ้าคนร้ายใช้พฤติกรรมเลียนแบบจากทฤษฎีจิตวิทยาอาชญากรเชิงพื้นที่ (Environmental Criminology) จุดเกิดเหตุแต่ละแห่งไม่ได้ถูกเลือกโดยบังเอิญ แต่มันคือรัศมีวงกลมรอบที่พักอาศัยของเขาเอง" แผนที่ดิจิทัลสามมิติของเมืองใหญ่ถูกฉายขึ้นบนจอภาพขนาดเล็กที่ศิลานำติดตัวมา จุดสีแดงสามจุดปรากฏขึ้นตามตำแหน่งของคดีฆาตกรรมและอำพรางศพในอดีต รินรดาลากเส้นเชื่อมโยงแต่ละจุดเข้าหากันอย่างแม่นยำด้วยอัลกอริทึมที่เธอพัฒนาขึ้นเอง "นี่คือ... วงกลมฮันเตอร์ (The Marauder's Circle)" ศิลาอุทานออกมาเบาๆ เมื่อเห็นจุดศูนย์กลางของวงกลมมาบรรจบกันที่ย่านการค้าเก่าแก่ใจกลางเมือง "บ้านของมัน หรือสถานที่กบดานของมันต้องอยู่ในรัศมีสองกิโลเมตรจากจุดตัดนี้อย่างแน่นอน" "แม่นยำมากครับ" รินรดายิ้มออกมาได้เป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง แววตาสดใสและเปี่ยมด้วยความมั่นใจกลับคืนสู่ร่างของเธออีกครั้ง "ระบบวิเคราะห์พฤติกรรมกำลังคำนวณความน่าจะเป็นของโปรไฟล์คนร้าย... ชาย อายุระหว่าง 30 ถึง 35 ปี มีความรู้ด้านชีวเคมีหรือการแพทย์ และมีปมปัญหาเกี่ยวกับการควบคุมอำนาจ" ติ๊ด! เสียงแจ้งเตือนความดังระดับปานกลางดังขึ้นจากแท็บเล็ตในมือของรินรดา ขัดจังหวะการวิเคราะห์ที่กำลังดำเนินไปอย่างลื่นไหล หน้าจอแสดงผลเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความโค้ดลับระบบความปลอดภัยที่ถูกถอดรหัสสำเร็จโดยอัตโนมัติ [ระบบตรวจพบการเข้าถึงฐานข้อมูลลับ: โครงการวิจัยต้องห้าม "Project Janus" เมื่อ 10 ปีก่อน] [คำเตือน: ข้อมูลนี้ถูกเชื่อมโยงโดยตรงกับหมายเลขไอพีแอดเดรสภายในห้องนี้... กำลังมีผู้แอบฟังการสนทนาของคุณผ่านสัญญาณบลูทูธที่ไม่ทราบที่มา] รินรดาและศิลาหันขวับมองหน้ากันทันที ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปตามสันหลังเมื่อตระหนักว่าพวกเขากล่าวถึงสิ่งใดอยู่ และบางที... ฆาตกรอาจจะไม่ได้อยู่แค่ในรัศมีสองกิโลเมตร แต่อาจจะกำลังยืนมองพวกเขาผ่านเลนส์กล้องวงจรปิดตัวสุดท้ายที่ยังไม่ได้ถูกตรวจสอบในห้องมืดแห่งนี้ก็เป็นได้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับเราในตอนนี้นะครับ