ไฟล์ต้นฉบับที่มาพร้อมคำวิจารณ์สุดจี้

“ถ้าจะคอมเมนต์ขนาดนี้ พี่เอาปากกามาจิ้มตาหนูเลยดีกว่าไหมคะ?” ฉันพิมพ์ประโยคนั้นลงไปในแชตด้วยมือที่สั่นระริกด้วยความโกรธ ไม่ใช่สั่นเพราะกลัวหรอกนะคะ แต่สั่นเพราะอยากจะเขวี้ยงโน้ตบุ๊กเครื่องเก่งของตัวเองทิ้งออกไปนอกหน้าต่างเสียให้รู้แล้วรู้รอด ไฟล์ต้นฉบับบทแรกที่ฉันตั้งใจเขียนจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาสามคืนถูกส่งกลับมาพร้อมกับโน้ตสีแดงแป๊ดที่แทรกอยู่ในทุกบรรทัด ยิ่งเลื่อนอ่านแต่ละประโยค หน้าของฉันก็ยิ่งร้อนผ่าวราวกับโดนสุมด้วยไฟ ‘เนื้อเรื่องช่วงต้นอืดอาดเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนตอนเที่ยงวัน... ปรับด่วนค่ะจินจิน คนอ่านเขาไม่ได้อยากอ่านประวัติครอบครัวพระเอกตั้งแต่สามชั่วอายุคนนะคะ’ นี่มันคำวิจารณ์ของบรรณาธิการหรือบทวิจารณ์การเมืองกันแน่คะเนี่ย! ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ แต่ดูเหมือนคีย์—บรรณาธิการหนุ่มผู้กวนประสาทที่สุดในโลก—จะไม่ได้คิดจะปล่อยให้ฉันได้พักหายใจเลยแม้แต่วินาทีเดียว เพราะสถานะในแชตขึ้นว่า ‘กำลังพิมพ์...’ ย้ำๆ อยู่อย่างนั้น จนกระทั่งข้อความชุดใหม่เด้งขึ้นมา [Key: บ.ก.จอมโหด]: ไม่ต้องประชดค่ะคนสวย พี่แค่หวังดีอยากให้ผลงานของจินจินติดท็อปชาร์ต ไม่ใช่ติดอันดับ ‘นิยายชวนง่วงนอนแห่งปี’ ฉันแค่นหัวเราะในลำคอ พิมพ์ตอบกลับไปทันทีโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการคิด [Jinjin]: หวังดีหรือตั้งใจแกล้งกันคะ? พี่คีย์ช่วยดูด้วยนะว่าหนูพยายามเขียนปูมหลังตัวละครเพื่อให้คนอ่านอิน นี่มันคือศิลปะค่ะ ศิลปะ! ไม่ใช่การรายงานข่าวอาชญากรรมที่จะต้องสรุปจบภายในสามบรรทัด [Key: บ.ก.จอมโหด]: ศิลปะหรือเรียงความวิชาภาษาไทยคะ? เอาเป็นว่าถ้าบทหน้ายังเวิ่นเว้อแบบนี้อีก พี่จะส่งจดหมายไปถึงบ้านให้คุณแม่จินจินช่วยมาตรวจสำนวนให้แทนพี่ดีไหม? นิ้วของฉันชะงักค้างอยู่บนแป้นพิมพ์ทันที นี่เขาเล่นเรื่องแม่เชียวหรือคะ? บ้าที่สุด! ฉันกัดริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนแพ้ทางคนคนนี้อยู่ร่ำไป ไม่ว่าฉันจะวีนใส่เขาแค่ไหน เขาก็มักจะมีวิธีรับมือที่ทำให้ฉันไปไม่เป็นเสมอ ไม่ใช่ว่าฉันยอมรับหรอกนะ แต่ทุกครั้งที่เห็นชื่อเขาเด้งขึ้นมา หัวใจเจ้ากรรมมันกลับเต้นแรงผิดจังหวะ ทั้งๆ ที่อยากจะด่าให้จมดิน แต่พอโดนหยอดกลับมานิดหน่อย กำแพงที่สร้างไว้ก็แทบจะถล่มลงมาทับตัวเอง “ไอ้คนเจ้าเล่ห์เอ๊ย!” ฉันพึมพำกับหน้าจอคนเดียว [Jinjin]: อย่าเอาคุณแม่มาเกี่ยวค่ะ! สัญญาว่าบทหน้าจะตัดให้กระชับจนพี่หาที่ติไม่เจอเลยคอยดูสิ [Key: บ.ก.จอมโหด]: โห... มั่นใจจังนะคะ ชอบจังเวลาเห็นจินจินมีไฟแบบนี้ แต่อย่าลืมนะว่าถ้าทำไม่ได้ตามที่พูด พี่มี ‘บทลงโทษ’ เตรียมไว้ให้แล้ว บทลงโทษ? หัวใจของฉันกระตุกวูบไปที่ตาตุ่ม คำว่าบทลงโทษของบรรณาธิการหนุ่มคนนี้ไม่เคยเป็นเรื่องเล่นๆ เขาอาจจะสั่งให้ฉันแก้ใหม่ทั้งเรื่อง หรือไม่ก็... ไม่ๆ อย่าไปคิดลึกสิคะจินจิน! ฉันพยายามรวบรวมสมาธิ พับหน้าแชตลงแล้วเปิดไฟล์ต้นฉบับบทที่สองขึ้นมา พยายามจะโฟกัสกับเนื้อเรื่องตรงหน้า แต่นึกถึงประโยคเมื่อครู่ทีไร สมาธิที่สะสมมาก็กระจัดกระจายไปหมด ยิ่งอ่านคอมเมนต์จิกกัดของเขาซ้ำๆ ฉันก็ยิ่งเห็นความใส่ใจซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัด แม้จะปากร้าย แต่เขาก็ชี้จุดที่ฉันพลาดได้อย่างแม่นยำเสมอ เหมือนเขารู้จักตัวตนของฉันมากกว่าที่ฉันรู้จักตัวเองเสียอีก ผ่านไปเกือบชั่วโมงที่ฉันนั่งแก้ต้นฉบับจนตาแฉะ ความเงียบในห้องทำงานถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนแชตอีกครั้ง ฉันแอบดีใจเล็กๆ ที่เขาติดต่อมาอีก แต่พอเหลือบไปเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาจริงๆ ฉันก็ถึงกับมือสั่น [Key: บ.ก.จอมโหด]: ลืมบอกไป... ที่พี่บ่นเยอะเพราะพรุ่งนี้พี่จะเข้าไปที่สตูดิโอของจินจินนะ เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ เรามีเรื่องต้องคุยกันแบบ ‘เผชิญหน้า’ ไม่ใช่ผ่านแชต ฉันเบิกตากว้าง นี่มันเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดสุดๆ! ปกติเราคุยกันแค่ในแชตและอีเมล แล้วทำไมจู่ๆ ถึงจะโผล่มาหาล่ะคะ? แถมยังบอกให้เตรียมตัวให้พร้อม... นี่มันหมายความว่ายังไง? ฉันรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างร้อนรน “จะมาทำไมคะ! บอกก่อนเลยนะว่าห้องฉันไม่ได้เก็บ!” ข้อความถูกอ่านทันที แต่ผ่านไปนานหลายนาทีเขาก็ยังไม่ตอบกลับ จนกระทั่งข้อความสุดท้ายเด้งขึ้นมาทำให้ฉันแทบจะหยุดหายใจ [Key: บ.ก.จอมโหด]: ก็เพราะว่าพี่คิดถึง... อยากเห็นหน้าคนขี้โวยวายตอนที่ถูกพี่แกล้งต่อหน้าตรงๆ มากกว่ามั้งครับ? เดี๋ยวนะ... เขาใช้คำว่า ‘ครับ’ อย่างนั้นหรือคะ? ปกติเขาไม่เคยใช้เลยนะ! นี่เขาเผลอพิมพ์ออกมา หรือตั้งใจจะทำให้ฉันใจสั่นเล่นกันแน่! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์สุดป่วนของยัยนักเขียนกับคุณบรรณาธิการจอมกวนในตอนแรกนี้นะคะ!