เปิดเทอมใหม่กับไอเดียประหลาดหลังห้องเรียน

"ถ้าเจ้าผสมผงกระดูกมังกรไฟลงไปในอัตราส่วนหนึ่งต่อสู้แบบดั้งเดิม คาถาป้องกันระดับสามนี้จะไม่เพียงแค่สลายตัว แต่มันจะระเบิดควันสีม่วงเหม็นหืนใส่หน้าคนร่ายจนหมดสภาพไปสามวันสามคืนเลยล่ะครับ" เสียงกระซิบเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจดังขึ้นที่มุมมืดแถวแถวหลังสุดของห้องเรียนอาคมโบราณ ฟินน์ โกลด์สมีธ เพื่อนสนิทร่างใหญ่ผู้มีผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงทำหน้าเหเก มือข้างหนึ่งแกล้งเอาตำราเล่มหนามาบังหน้าเพื่อไม่ให้ศาสตราจารย์หน้าห้องเห็นว่าพวกเขากำลังสุมหัวกันทำเรื่องชวนปวดหัว "นายจะบ้าหรือไง เคสท์?" ฟินน์กระซิบกลับด้วยน้ำเสียงลุ้นระทึก ดวงตาสสีฟ้าเบิกกว้าง "นั่นมันตำราของสภาคณาจารย์นะเว้ย ถ้าอาจารย์ลิเดียจับได้ว่านายแอบแก้สูตรคาถาป้องกันเมืองหลวงในตำราเรียน... พวกเราได้ไปขัดห้องเก็บศพใต้ดินจนจบการศึกษาแน่" เคสท์ ไวท์ลีฟ ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือหนังสีดำกำลังใช้ปลายปากกาขนนกหมึกเวทมนตร์ขีดฆ่าสูตรคำนวณวงแหวนรูนโบราณในกระดาษบันทึกส่วนตัว ดวงตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ระบบเวทมนตร์ประยุกต์ไม่ได้ถูกสร้างมาให้ตายตัว มันมีช่องโหว่ มีสมการที่ซับซ้อน และมีวิธีลัดที่ชาญฉลาดกว่าที่พวกอาจารย์หัวโบราณสอนเสมอ สำหรับเขาแล้ว เวทมนตร์ก็เหมือนกับภาษาคณิตศาสตร์ที่มีชีวิต หากเรารู้จักพลิกแพลงตัวแปร ผลลัพธ์ที่ได้ย่อมมหัศจรรย์กว่าตำราหลายเท่า "ความผิดพลาดไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว ฟินน์... ความไร้จินตนาการต่างหากที่น่ากลัวกว่า" เคสท์เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์เสียจนเพื่อนสนิทรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ณ เบื้องหน้าห้องเรียน บรรยากาศอบอวลไปด้วยความน่าเกรงขาม ศาสตราจารย์ลิเดีย วาล็อค กำลังยืนอธิบายโครงสร้างของคาถาป้องกันเขตอาคมยุคที่สองด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเด็ดขาด เส้นผมสีดำสนิทรวบตึงเป็นระเบียบรับกับใบหน้ารูปไข่ที่มักจะประดับด้วยความนิ่งสนิทไร้อารมณ์ ดวงตาสีอำพันคู่นั้นกวาดมองเหล่านักเรียนปีสองราวกับเหยี่ยวที่กำลังสำรวจฝูงลูกนก ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจดังเกินไปในรัศมีสามเมตรจากโต๊ะบรรยายของเธอ ยกเว้นก็แต่... มุมหลังห้องตรงนั้น "นักเรียนคนไหนสามารถอธิบายได้ว่า ทำไมโครงสร้างรูนอักขระของคาถา 'เกราะศาสตรา' จึงมักจะล้มเหลวเมื่อเผชิญหน้ากับพลังเวทธาตุความมืดบริสุทธิ์?" คำถามถูกโยนขึ้นกลางห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมทันที บรรดานักเรียนหัวกะทิแถวหน้าต่างก้มหน้าหลบสายตา เพราะไม่มีใครอยากรุกล้ำเข้าไปในทฤษฎีขั้นสูงที่อยู่นอกเหนือจากตำราเรียนบังคับ เคสท์ถอนหายใจเบาๆ เขาววางปากกาขนนก ปิดตำรา แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาวด้วยท่าทางสบายๆ เกินความจำเป็น ฟินน์รีบใช้ศอกสะกิดแขนเคสท์ทันที "เฮ้ๆๆ อย่าบอกนะว่านายจะ..." "เพราะอัตราการไหลเวียนของมานาในแกนกลางของรูนอักขระตัวที่เจ็ดถูกออกแบบมาให้ต้านทานแรงดันแนวราบแบบสมมาตรครับ" เคสท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานชัดเจน ก้องกังวานไปทั่วห้องเรียนที่เงียบสงบ "เมื่อต้องเผชิญกับธาตุความมืดที่มีคุณสมบัติกัดกร่อนและไร้รูปทรง แรงดันจะไม่กระจายตัวออกด้านข้าง แต่จะเกิดการสะสมตัวที่จุดศูนย์กลาง ทำให้วงแหวนเกิดภาวะโอเวอร์โหลดและระเบิดจากภายใน... หากเราแก้ไขโดยการเพิ่มตัวแปร 'คาถาปรับสมดุลแรงโน้มถ่วง' เข้าไปในขั้นตอนการร่ายรอบที่สอง ปัญหาความล้มเหลวนั้นก็จะหมดไปครับ" ทั้งห้องเรียนตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ บรรดานักเรียนหันมามองเจ้าของเสียงเป็นตาเดียวด้วยความตกตะลึง ทฤษฎีที่เคสท์พูดออกมาเมื่อครู่นี้ ไม่ได้มีอยู่ในหลักสูตรปีสองเลยแม้แต่น้อย มันเป็นเนื้อหาของระดับนักวิจัยเวทมนตร์ชั้นสูงต่างหาก! ที่หน้าห้อง ศาสตราจารย์ลิเดียหยุดชะงักมือที่กำลังถือช็อกเวทมนตร์ ดวงตาสีอำพันคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย เธอมองเด็กหนุ่มผมสีเงินประกายที่นั่งไขว่ห้างอยู่แถวหลังสุดด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ใบหน้าไร้อารมณ์ของเธอยังคงนิ่งสนิท แต่หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่ามุมปากด้านซ้ายของเธอกระตุกขึ้นเพียงเล็กน้อยเสี้ยววินาที "เป็นข้อสันนิษฐานที่กล้าหาญมาก... ไวท์ลีฟ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของลิเดียเอ่ยขึ้น เธอวางช็อกในมือลงแล้วก้าวเท้าเดินช้าๆ ตรงมายังแถวหลังสุด เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินดัง กัป... กัป... กัป... สร้างความกดดันให้ฟินน์จนต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เธอเอาความคิดประหลาดๆ แบบนี้มาจากไหน? ตำราเล่มไหนอนุญาตให้เธอนำคาถาปรับสมดุลแรงโน้มถ่วงมาผนวกเข้ากับเกราะศาสตราโบราณ?" ลิเดียหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะของเคสท์ ระยะห่างระหว่างเธอกับเขามีเพียงแค่ความกว้างของโต๊ะไม้ตัวเก่า กลิ่นหอมจางๆ ของชาสมุนไพรและกระดาษเก่าลอยมาแตะจมูก เคสท์เงยหน้าขึ้นสบตาสีอำพันคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว เขายังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้บนใบหน้า "ไม่มีในตำราหรอครับศาสตราจารย์... ผมแค่ลองทดลองมันเมื่อคืนตอนตีสอง ในห้องพักส่วนตัว ผลลัพธ์คือผนังห้องนอนผมเกือบพังแถบหนึ่ง แต่ผมได้สมการที่ดีกว่าเดิมมาแทน ผมคิดว่ามันคุ้มค่านะครับ" "หึ..." ลิเดียพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ เธอยื่นมือเรียวลงมาหยิบกระดาษบันทึกสูตรคาถาที่เคสท์เพิ่งจะขีดเขียนเมื่อครู่ขึ้นมาพิจารณา ดวงตาสีอำพันกวาดสายตาอ่านตัวเลขและสัญลักษณ์รูนอย่างรวดเร็ว ความนิ่งบนใบหน้าของเธอบ่งบอกว่าเธอกำลังประมวลผลทฤษฎีบ้าบิ่นของเด็กหนุ่มคนนี้ในหัว เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที แต่สำหรับฟินน์แล้วมันยาวนานราวกับเป็นชั่วโมง "ลายมือแย่มาก... การจัดระเบียบสมการก็สะเปะสะปะเต็มไปด้วยข้อผิดพลาดทางตรรกะขั้นพื้นฐาน" ลิเดียเอ่ยวิจารณ์ตรงไปตรงมา แต่ในขณะเดียวกัน เธอกลับพับกระดาษแผ่นนั้นแล้วสอดเก็บลงในกระเป๋าเสื้อคลุมของตัวเองหน้าตาเฉย "แต่ไอเดียเรื่องการใช้แรงโน้มถ่วงมาหักล้างการกัดกร่อน... พอใช้ได้" เธอมองหน้าเคสท์อีกครั้งด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้น "เลิกเรียนแล้ว... มาพบฉันที่ห้องทำงานส่วนตัว ห้ามช้าแม้แต่วินาทีเดียว ไวท์ลีฟ" พูดจบ ศาสตราจารย์สาวก็หันหลังกลับแล้วเดินสาวเท้ากลับไปที่หน้าห้องด้วยท่าทางสง่างาม ทิ้งให้ห้องเรียนกลับมามีเสียงซุบซิบดังระงมขึ้นอีกครั้ง ฟินน์ฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันทีเมื่อร่างของอาจารย์ลับสายตาไป "จบสิ้นกันชีวิตในโรงเรียนเวทมนตร์ของฉัน นายโดนเรียกพบตัวต่อตัวกับ 'ราชินีน้ำแข็ง' คนนั้น อาการแบบนี้... ไม่โดนทำทัณฑ์บนก็คงโดนบังคับให้คัดตำราเวทมนตร์ร้อยจบแน่ๆ เคสท์ นายพาฉันซวยแล้ว!" เคสท์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขายังคงเก็บอุปกรณ์การเรียนลงกระเป๋าอย่างใจเย็น ดวงตาสีเทาเข้มมองตามทิศทางที่ศาสตราจารย์ลิเดียเพิ่งเดินจากไป รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างปิดไม่มิด ทัณฑ์บนอย่างนั้นหรือ? สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นฝันร้าย แต่สำหรับเขา... มันคือจุดเริ่มต้นของการทดลองครั้งใหม่ที่น่าตื่นเต้นต่างหาก ในขณะที่เคสท์กำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องเรียน เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่มีเพียงเขาคนเดียวที่ได้ยินก็ดังขึ้นในหัว [ติ๊ง! ระบบปลุกพลังนักปรุงเวทอัจฉริยะทำงาน] [ตรวจพบเป้าหมายระดับสูง: ศาสตราจารย์ลิเดีย วาล็อค กำลังสนใจงานวิจัยของคุณ] [ภารกิจลับเฉพาะกิจระดับ SSS: "ไขความลับเบื้องหลังรอยแผลเป็นทางเวทของศาสตราจารย์ลิเดียภายใน 7 วัน" ถูกเปิดใช้งาน!] [เงื่อนไขบทลงโทษหากปฏิเสธภารกิจ: พลังมานาทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตกลับเป็นศูนย์] เคสท์ชะงักฝีเท้าลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่ออ่านรายละเอียดของภารกิจที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!