ดาบเหล็กไร้เวท

"จงคืนมันให้กับพื้นดินซะ เด็กน้อย... ดาบที่ไร้ซึ่งมานาในมือเจ้า มันเป็นได้แค่เศษเหล็กขึ้นสนิมที่รอวันผุพังในสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้เท่านั้น" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังลั่นโถงทางเดินหินแกรนต์สีเทาเข้มของ 'หอคอยร้าว' สถาบันฝึกฝนจอมเวทอันดับหนึ่งของอาณาจักร ปลายคấnของรองเท้าหนังขัดมันเหยียบลงบนฝักดาบไม้ธรรมดาๆ จนเกิดเสียงลั่นเอี๊ยดของเนื้อไม้ เซนก้มมองภาพนั้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย แววตาสีดำสนิทของเขาไม่ได้ฉายแววความหวาดกลัว หรือแม้แต่ความโกรธขึงเคียดแค้นอย่างที่ชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าคาดหวัง "ขอบใจสำหรับคำแนะนำครับคุณเรย์" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างสุภาพ "แต่เศษเหล็กเล่มนี้... บรรพบุรุษของผมใช้มันฟันฝ่าอสูรมานักต่อนักแล้วครับ มันคงจะเสียมารยาทมากถ้าผมจะทิ้งมันไว้ให้สุนัขเหยียบเล่นแบบนี้" "ปากดีนักนะไอ้เด็กขยะไร้เวท!" เรย์ ขุนนางชั้นต่ำผู้ครอบครองพลังธาตุไฟระดับสาม กำหมัดแน่นจนเปลวไฟสีส้มอ่อนปะทุขึ้นที่ปลายนิ้ว รอบข้างเหล่านักเรียนปีหนึ่งต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าเข้ามาสอดมือยุ่ง เพราะในโลกที่พลังเวทมนตร์คือบรรทัดฐานของทุกสิ่ง การเกิดมาไร้ซึ่งมานาในกระแสเลือด ก็เปรียบเสมือนการเป็นคนพิการที่เดินอยู่กลางสนามรบ แต่เซนรู้ดีว่าเขามีอะไรมากกว่าที่พวกมันเห็น ภายในห้วงความคิดของเด็กหนุ่ม ระบบสนับสนุนลึกลับที่ปรากฏขึ้นตั้งแต่วันที่เขาเดินทางมาถึงโลกนี้กำลังส่งเสียงติ๊งเบาๆ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าที่แสดงข้อมูลสเตตัสและเงื่อนไขการเติบโต ข้อมูลเหล่านั้นไม่ได้ช่วยให้เขาร่ายเวทไฟหรือน้ำแข็งได้ แต่มันวิเคราะห์จุดอ่อนของวิถีกระแสมานาในตัวเรย์ได้อย่างแม่นยำ ทุกๆ การเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อ ทุกจังหวะการหายใจ และช่องว่างศูนย์จุดหวินระหว่างการร่ายเวท คือพื้นที่ที่เซนใช้เป็นสนามเด็กเล่นในการเอาชีวิตรอด ก่อนที่เปลวไฟของเรย์จะทันได้พุ่งเข้าแผดเผาเสื้อผ้า เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังสะท้อนก้องกังวานมาจากปลายโถงทางเดิน "หยุดการกระทำไร้สาระเสียที... เรย์ ฟอ스터" อุณหภูมิในโถงทางเดินลดฮวบลงทันทีราวกับถูกแช่แข็งด้วยเวทมนตร์ขั้นสูง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวจนนักเรียนทุกคนต้องกลั้นหายใจ ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทขลิบทองของอาจารย์ผู้คุมกฎก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่นคง เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยสะท้อนกับแสงคริสตัลเวทบนผนัง ดวงตาสีฟ้าครามคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองผู้กระทำผิดทั้งสองด้วยความเย็นชา 'อาจารย์เอเลน่า...' เสียงซุบซิบดังขึ้นอย่างหวาดกลัวในหมู่เด็กนักเรียน เอเลน่า ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับสมุดบันทึกปกหนังสีดำสนิทในมือ เธอปรายตามองเรย์ที่รีบดับเปลวไฟในมือลงอย่างลนลาน ก่อนจะหันมาหยุดสายตาอยู่ที่เซน เด็กหนุ่มผู้ยืนหลังตรงโดยไม่ยอมก้มหัวให้ความกดดันของเธอแม้แต่น้อย "เจ้าเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งรายงานตัววันนี้สินะ... เซน" เอเลน่าเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนกดทับความรู้สึกของทุกคนในบริเวณนั้น "รู้ไหมว่าการก่อความวุ่นวายในวันแรก มีบทลงโทษอย่างไร?" "ผมไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อนครับอาจารย์" เซนตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพตามเคย พร้อมกับก้มศีรษะลงเล็กน้อยอย่างให้เกียรติ "ผมเพียงแต่ปกป้องทรัพย์สินส่วนตัว และรักษาเกียรติของนักเรียนที่พึงมีในฐานะสมาชิกของหอคอยร้าวครับ" เอเลน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย เธอพิจารณาเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างละเอียด ชายหนุ่มผู้นี้ไม่มีประกายแสงของมานาไหลเวียนอยู่เลยแม้แต่น้อย เป็นความจริงที่น่าสมเพชในสายตาของจอมเวททั่วไป แต่สิ่งที่ทำให้อาจารย์ผู้คุมกฎอย่างเธอรู้สึกสนใจ คืออัตราการเต้นของหัวใจที่มั่นคงเกินไป แววตาที่ไม่มีความตื่นตระหนก และที่สำคัญที่สุด... รอยยิ้มที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ "เกียรติงั้นหรือ..." เอเลน่าก้าวเข้าไปใกล้เซนจนได้กลิ่นจางๆ ของสมุนไพรป่าและกระดาษเก่าจากตัวเขา "ในสถานที่แห่งนี้ เกียรติไม่ได้วัดกันที่คำพูดสวยหรู หรือดาบไม้ไร้คมในมือเจ้า แต่มันวัดกันที่พลังเวทที่สามารถสยบทุกสิ่งได้ เจ้าไม่มีมัน... เซน และถ้าเจ้ายังดื้อรั้นที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ด้วยวิธีน่าขันแบบนี้ เจ้าจะอยู่ไม่ถึงสัปดาห์แน่" "ผมขอบคุณสำหรับความห่วงใยครับอาจารย์" เซนสบตาเธอนิ่ง "แต่ผมเชื่อว่า... ดาบที่ไร้คม ย่อมมีความคมในรูปแบบที่จอมเวทมองไม่เห็นครับ" คำพูดนั้นทำให้เอเลน่ายชะงักไปชั่วขณะ มุมปากของอาจารย์สาวกระตุกขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน ก่อนที่เธอจะหันไปตักเตือนเรย์และสั่งให้ทุกคนแยกย้ายไปเข้าห้องเรียน เซนก้มลงหยิบดาบไม้ขึ้นมาปัดฝุ่นเบาๆ ก่อนจะเดินสวนผ่านอาจารย์เอเลน่าไป ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ลอยเข้าหูของเขาจากร่างบางที่ยืนอยู่เคียงข้าง "อย่าตายเสียก่อนล่ะ... เจ้าเด็กไร้เวท เพราะฉันยังไม่ได้ตรวจสอบบัญชีความผิดของเธอให้เรียบร้อย" เซนไม่ได้หันกลับไปตอบ เขายกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเมื่อก้าวพ้นประตูห้องเรียนรวมปีหนึ่ง และในวินาทีที่เขานั่งลงบนโต๊ะแถวหลังสุด หน้าต่างระบบสีฟ้าก็เด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน [ระบบตรวจพบเป้าหมายพิเศษ: อาจารย์เอเลน่า (ระดับความสัมพันธ์: 1/100)] [เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก: 'ผู้สืบทอดแห่งดาบโบราณ' - ทำภารกิจเอาชีวิตรอดในคาบเรียนแรกของอาจารย์เอเลน่าให้สำเร็จ] [คำเตือนจากระบบ: คาบเรียนแรกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และสิ่งที่รออยู่หลังประตูบานนั้น... ไม่ใช่มอนสเตอร์ฝึกหัดธรรมดา แต่คือ 'เงาอดีต' ที่สถาบันพยายามปกปิดมานานนับร้อยปี!] ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ... (ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับดาบไร้คมเล่มนี้ด้วยกันนะครับ)