ลมหายใจที่สองท่ามกลางเถ้าถ่าน

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคาวเลือดในความฝันเมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ปลายประสาทสัมผัส ราวกับมหาสمุทรสีชาดที่เพิ่งกลืนกินร่างของเขาลงไปทั้งเป็น ทว่าสัมผัสหยาบกระด้างของเนื้อผ้าไหมแพรต่วนสีนิลที่เสียดสีอยู่กับแผ่นหลัง กลับย้ำเตือนอย่างชัดเจนว่า ความตายไม่ใช่จุดสิ้นสุดของจ้าวเหวินหลง นิ้วเรียวยาวดั่งหยกสลักขยับไหวเล็กน้อยบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เขาลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความสลัวรางของตำหนักฝึกยุทธ์บูรพา แสงตะเกียงน้ำมันหอมหมื่นลี้วับแวมสาดส่องกระทบกับละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศ รอบกายเต็มไปด้วยบุรุษหนุ่มนับร้อยในชุดเครื่องแบบองครักษ์หลวง ทุกผู้คนต่างก้มหน้าคุกเข่ารอคอยประกาศิตจากเบื้องสูงด้วยความยำเกรง ความเจ็บปวดจากการถูกคมดาบพันเล่มตัดผ่านร่างกายเมื่อชาติภพก่อน ราวกับถูกลบเลือนด้วยปาฏิหาริย์แห่งกาลเวลา เวลานี้... เขาย้อนกลับมาในวัยยี่สิบปี วันที่มีการคัดเลือกองครักษ์ประจำพระองค์—จุดเริ่มต้นทั้งหมดของโศกนาฏกรรมนองเลือดที่ตระกูลจ้าวต้องแลกมาด้วยชีวิตคนนับร้อย "หมายเลขสามสิบห้า... จ้าวเหวินหลง ก้าวออกมารับป้ายคำสั่ง!" เสียงกง공ขันทูลรายงานด้วยน้ำเสียงแหลมสูงกังวานก้องไปทั่วท้องพระโรงกว้าง ดึงสติของชายหนุ่มให้กลับคืนสู่ความจริง ดวงตาคมปลาบดุจใบมีดซ่อนเร้นประกายความเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกเอาไว้ภายใต้ร่มขนตาดกหนา เขาค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง ท่วงท่าสง่างามดั่งพญาอินทรีที่ซ่อนเล็บ กระแสกดดันอันทรงพลังแผ่ซ่านออกจากร่างโดยไม่รู้ตัว จนผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงเผลอกลั้นหายใจโดยสัญชาตญาณ เหวินหลงก้าวเท้าเดินออกไปเบื้องหน้าทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่น ทุกจังหวะการย่างก้าวเปรียบเสมือนการเหยียบบนหัวใจของเหล่าศัตรูที่เคยเหยียบย่ำเขาในอดีต สายตาคมกริบกวาดมองขึ้นไปเบื้องบน บัลลังก์มังกรทองอร่าม ปรากฏร่างของบุรุษผู้สวมอาภรณ์ลายพยัคฆ์ปักดิ้นทอง จักรพรรดิหยางอี้... ผู้มีใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยนดุจพระโพธิสัตว์ ทว่าเบื้องหลังรอยยิ้มนั่นซ่อนไว้ด้วยอาคมพิษที่พร้อมจะปลิดชีพผู้ภักดีได้ทุกเมื่อ พระองค์กำลังทอดพระเนตรลงมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เหวินหลง ขุนศึกน้อยแห่งตระกูลจ้าว..." ซุ่มเสียงทุ้มนุ่มนวลเอื้อnเอ่ยขึ้นด้วยความเอ็นดูจอมปลอม "เจ้าดูมี... ความเปลี่ยนแปลงไปนะ แววตาคู่นั้น ดูราวกับผ่านโลกมามากกว่าวัยนัก" เหวินหลงคุกเข่าลงช้าๆ ประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม ไหล่กว้างเหยียดตรง สง่างามไร้ที่ติ "ฝ่าบาททรงมีสายพระเนตรกว้างไกล กระหม่อมเพียงแต่ตระหนักรู้ถึงหน้าที่อันยิ่งใหญ่ในการปกป้องบัลลังก์ จึงบังเกิดความฮึกเหิมที่จะถวายชีวิตรับใช้เบื้องพระบาทด้วยความสัตย์ซื่อยิ่งชีพพ่ะย่ะค่ะ" "ดี... ดีมาก" หยางอี้หัวเราะในลำคอแผ่วเบา รอยยิ้มทอประกายลึกล้ำ "คนหนุ่มที่มีไฟและความจงรักภักดีเช่นนี้นับว่าหาได้ยากยิ่ง ข้ามอบหมายให้เจ้าทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยโดยตรงภายในเขตพระราชฐานชั้นใน หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้เราผิดหวัง" เขตพระราชฐานชั้นใน... กรงขังทองคำที่เต็มไปด้วยกลอุบายของสนมเอกและอำนาจมืดของตระกูลขุนนางใหญ่ เป็นสถานที่ที่ใช้ตัดกำลังคนของเขาในอดีตชาติอย่างไร้ร่องรอย มุมปากของเหวินหลงกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะสังเกตเห็น ดวงตาคู่นั้นทอประกายระยับด้วยความเยือกเย็น ดั่งอสรพิษที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงาจันทร์ ทว่าก่อนที่เขาจะได้กล่าวคำถวายบังคมรับพระราชโองการ นางกำนัลผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบ ถาดหยกสีขาวบริสุทธิ์ในมือรองรับด้วยผ้าแพรปักลายหงส์เหิน บนนั้นมีถาดใส่ถ้วยชาเคลือบกระเบื้องสีครามที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของชาบู๋เอินลอยอวล ทว่าด้วยประสาทสัมผัสของอดีตแม่ทัพที่เคยอาบยาพิษนับร้อยชนิด เขารับรู้ได้ทันทีว่า กลิ่นอายจางๆ ของดอกอู่โถวพิษร้ายแรงที่ทำให้หัวใจหยุดเต้นภายในสามลมหายใจ กำลังซ่อนตัวอยู่ใต้กลิ่นหอมนั้น "ใต้เท้าจ้าว..." เสียงหวานใสระฆังเงินดังขึ้นจากสตรีร่างระหงในชุดคลุมผ้าไหมสีม่วงอ่อน นางคือนางกำนัลคนสนิทของพระสนมเอกผู้ทรงอิทธิพล "นี่คือชาอุ่นพระราชทานจากพระสนม เพื่อแสดงความยินดีแก่ใต้เท้าที่ได้รับตำแหน่งองครักษ์หลวง โปรดรับไว้เสวยเพื่อเป็นเกียรติด้วยเถิดเพคะ" สายตาทุกคู่ในท้องพระโรงต่างพากันจับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว หยางอี้ยังคงแย้มพระสรวล ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายกำลังเฝ้ารอดูการตัดสินใจของสุนัขล่าเนื้อตัวนี้ว่าจะฉลาดพอเอาตัวรอด หรือจะโง่เขลาจนดื่มยาพิษเข้าไปตามคำสั่ง เหวินหลงเงยหน้าขึ้นสบตากับถ้วยชาตรงหน้าช้าๆ รอยยิ้มเยาะหยันฉายวาบผ่านนัยน์ตาคู่คมเพียงเสี้ยววินาที เขายื่นมือออกไปรับถ้วยกระเบื้องเคลือบสีครามนั้นขึ้นมาด้วยปลายนิ้วที่มั่นคง ไร้ซึ่งความลังเลหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย "กระหม่อมขอบพระทัยในความกรุณาของพระสนมยิ่งนัก..." เหวินหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มกังวาน ก่อนจะค่อยๆ ยกถ้วยชาขึ้นจดริมฝีปาก... -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและเปิดฉากเกมการเมืองอันเชือดเฉือนนี้ไปด้วยกันนะคะ