หุ้นดิ่งลงเหว

“หลักฐานชิ้นนั้น... มันอยู่ในมือของธันวาได้อย่างไร!” ลินดาขว้างแท็บเล็ตลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระแทกดังสะท้อนก้องห้องทำงานที่มืดสลัว แสงจากหน้าจอเทอร์มินัลวิเคราะห์กราฟหุ้นหลายสิบจอสะท้อนใบหน้าซีดเผือดของเธอ ผมไม่ตอบโต้ เพียงแค่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาสูง สายตาจับจ้องไปยังตัวเลขสีแดงฉานที่กำลังไหลทะลักบนหน้าจอราวกับกระแสน้ำป่าที่ไม่มีวันหยุดยั้ง หุ้นของ ‘เอสที โฮลดิ้ง’ อาณาจักรที่ธันวาสร้างขึ้นด้วยความกระหายอำนาจ กำลังดิ่งเหวอย่างต่อเนื่อง กราฟแท่งสีแดงยาวเหยียดบ่งบอกถึงความตื่นตระหนกของผู้ถือหุ้นรายย่อยที่เทขายทิ้งราวกับขยะติดเชื้อ “ไม่ต้องตกใจไปครับลินดา” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “คนที่น่าจะตื่นตระหนกที่สุดในเวลานี้ไม่ใช่เรา แต่น่าจะเป็นคนที่กำลังสูญเสียความมั่งคั่งนับหมื่นล้านไปในเวลาไม่กี่ชั่วโมง” “กวิน! นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นเกมจิตวิทยานะคะ เอ๊ย—นะลินดา...” เธอชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นแววตาของผมที่นิ่งสนิท ผมไม่ได้สะทกสะท้านกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะผมรู้อยู่แล้วว่า ‘อาวุธ’ ที่ธันวาใช้ทำลายผม คือสิ่งที่ผมจงใจวางไว้ให้เขาคว้าไปถือเอง ในชาติที่แล้ว ผมคือเหยื่อที่โง่เขลา แต่ในชาตินี้ ผมคือผู้คุมกฎแห่งกาลเวลา “คุณจำเรื่องกล่องแพนโดร่าได้ไหมครับ?” ผมลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวตึกระฟ้าของกรุงเทพฯ ในยามค่ำคืน “ธันวาคิดว่าเขาค้นพบทางลัดสู่การทำลายผม แต่มันกลับเป็นทางลัดที่เขากำลังเดินลงไปสู่หลุมศพที่ตัวเองขุดไว้ เขาใช้หลักฐานปลอมนั่นยื่นฟ้องผม แต่เขาลืมไปว่าในโลกของการเงิน ความจริงนั้นมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ และตอนนี้... ตลาดกำลังเรียกเก็บเงินนั้นจากเขาแล้ว” เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้น มันคือสายตรงจากแหล่งข่าวลับในตลาดหลักทรัพย์ ผมกดรับและเปิดลำโพง “คุณกวินครับ... บอร์ดบริหารของเอสที โฮลดิ้ง กำลังจะประกาศหยุดพักการซื้อขายชั่วคราว แต่ดูเหมือนจะมีกลุ่มทุนปริศนาเข้ากว้านซื้อหุ้นที่หลุดออกมาในราคา Floor กวาดเรียบไม่เหลือเศษเลยครับ” ผมหันไปสบตาพนักงานหญิงมือขวาที่ยืนตะลึงอยู่ข้างหลัง มุมปากของผมยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบ “เตรียมกระสุนไว้ให้พร้อมลินดา เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อดูการล่มสลาย เรามาที่นี่เพื่อเก็บกวาดสิ่งที่เหลืออยู่” “นี่คุณกำลังบอกว่า... กลุ่มทุนปริศนาที่กำลังเข้าช้อนซื้อนั่น คือพวกเรางั้นหรือ?” “ถูกต้องครับ” ผมเดินกลับมาที่โต๊ะ มือขวาของผมรัวลงบนแป้นพิมพ์เพื่อตั้งคำสั่งซื้อในปริมาณมหาศาล “ธันวาพยายามทำลายชื่อเสียงผมด้วยข่าวฉาว แต่ผมจะทำลายฐานอำนาจการเงินของเขาด้วยการเข้าถือครองหุ้นที่เขาพยายามสละทิ้งเพื่อประคองกระแสเงินสด นี่คือจังหวะที่สวยที่สุดในรอบสิบปี” ตลอดทั้งคืนบรรยากาศในห้องทำงานอบอวลไปด้วยความตึงเครียด กราฟหุ้นของธันวาดูเหมือนกราฟชีวิตที่กำลังพุ่งดิ่งสู่จุดจบ การปั่นข่าวลือว่าเป็นผู้ชนะในเกมการเมืองกลายเป็นดาบสองคม เมื่อกระแสสังคมตีกลับและนักลงทุนสถาบันต่างพากันถอนทุนออกจนหมดสิ้น ผมเฝ้ามองธันวาผ่านหน้าจอข่าวสาร เขาดูเหมือนสุนัขที่จนตรอก กำลังเดินหน้าเข้าสู่การแถลงข่าวอย่างบ้าคลั่ง “เขาจะพูดอะไรครับกวิน?” ลินดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เขาจะพูดในสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นทางรอดสุดท้าย แต่สำหรับคนอย่างเขา... ยิ่งพูดยิ่งมัดตัวเองครับ” ผมหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมาจิบช้าๆ ในขณะที่คำสั่งซื้อสุดท้ายในบัญชีลับถูกส่งออกไป ทว่า... ในวินาทีที่ตัวเลขการถือครองหุ้นพุ่งทะลุเกินกว่า 30% ของบริษัท ลินดาก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ “กวิน... ดูนี่! บัญชีซื้อขายที่เราใช้เข้าช้อนซื้อ... ทำไมชื่อผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่ปรากฏออกมาถึงไม่ใช่ชื่อบริษัทของเรา?” ผมชะงักแก้วที่กำลังจ่อริมฝีปาก สายตาเบนกลับไปที่หน้าจอหลักอย่างรวดเร็ว บนระบบฐานข้อมูลผู้ถือหุ้น ชื่อที่ปรากฏอยู่ไม่ใช่ชื่อ ‘บริษัทกวิน อินเวสต์เมนท์’ แต่กลับเป็นชื่อของบุคคลที่ผมไม่เคยคาดคิดว่าจะเข้ามาเกี่ยวพันในหมากกระดานนี้ ‘ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ลำดับที่หนึ่ง: กองทุนการเงินปริศนา - บริษัท ลูซิเฟอร์ แคปปิตอล’ ผมวางแก้วลงทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างผิดปกติ ลูซิเฟอร์ แคปปิตอล... นี่คือกลุ่มทุนที่ไม่มีตัวตนในประวัติศาสตร์การเงินช่วงที่ผมย้อนเวลากลับมา แต่ชื่อนี้กลับเป็นชื่อที่ทำลายแผนการของผมในชีวิตก่อนอย่างราบคาบ “กวิน... ใครคือเจ้าของลูซิเฟอร์ แคปปิตอลคะ?” ลินดาถามเสียงสั่น “หรือว่าธันวาไม่ได้เล่นเกมนี้คนเดียว?” ยังไม่ทันที่ผมจะเอ่ยปาก เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าที่โทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่ระบุตัวตน พร้อมกับไฟล์วิดีโอสั้นๆ ความยาวเพียงห้าวินาที ผมกดเปิดวิดีโอนั้นขึ้นมา ในภาพคือห้องทำงานของผมในตอนนี้... ที่ผมกำลังนั่งอยู่กับลินดา และมีใครบางคนกำลังแอบถ่ายจากมุมมืดของห้อง “สวัสดีครับกวิน... ขอบคุณที่ช่วยผมกวาดหุ้นราคาถูกพวกนี้มาให้นะครับ” เสียงปลายสายดังขึ้นจากโทรศัพท์อีกเครื่องที่เพิ่งโทรเข้ามา “ที่เหลือ... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหุ้นส่วนที่แท้จริงอย่างผมเถอะ” ผมหันขวับไปมองที่มุมมืดของห้องทำงานที่เงียบเชียบ ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดพร้อมเสียงปรบมือที่ดังก้องไปทั่วห้อง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามแผนการล้างแค้นของผมไปพร้อมกันนะครับ!