การแก้แค้นที่เจ็บปวด

"แฟ้มเอกสารชุดนี้หนักพอที่จะฝังคุณทั้งเป็นได้เลยนะครับ คุณธันวา" เสียงของกวินดังก้องในห้องประชุมส่วนตัวที่ถูกปิดตาย บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบด้วยอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศ แต่ที่เย็นกว่าคือแววตาของชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ กวินเลื่อนแฟ้มสีดำหนาเตอะไปตรงหน้าธันวา ทายาทกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ที่กำลังนั่งตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าของศัตรูคู่อาฆาตหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความซีดเผือดที่ฉายชัดผ่านแสงไฟสลัว ธันวาไม่ได้หยิบแฟ้มนั้นขึ้นมาทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง "แกคิดว่าเศษกระดาษพวกนี้จะทำอะไรฉันได้งั้นเหรอ กวิน? ยุคสมัยนี้ เงินและอำนาจสามารถเสกให้ความจริงกลายเป็นเท็จได้ในพริบตา" กวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันคือเสียงของความสมเพช "อำนาจที่คุณมีอยู่น่ะ มันเป็นแค่ตัวเลขในบัญชีที่รอวันถูกล้างผลาญครับ แต่สิ่งที่อยู่ในแฟ้มนี้... คือเส้นทางการเงินที่คุณฟอกผ่านบริษัทนอมินีในเคย์แมนมาตลอดสิบปี รายชื่อบัญชีลับที่คุณโอนเงินสินบนให้กรรมการบริษัทคู่แข่ง และที่สำคัญที่สุด... บันทึกเสียงการสนทนาในคืนที่คุณสั่งปิดดีล 'สังหาร' ชีวิตการทำงานของผมเมื่อสิบปีก่อน" ธันวามือสั่นเทาขณะเอื้อมไปเปิดแฟ้ม ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อไล่สายตาอ่านรายละเอียดในกระดาษแต่ละแผ่น มันไม่ใช่แค่เอกสารทั่วไป แต่มันคือผังความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงทุกอาชญากรรมทางเศรษฐกิจที่เขาเคยทำไว้ได้อย่างไร้ช่องโหว่ "แก... แกทำแบบนี้ได้ยังไง" ธันวาเค้นเสียงถาม "เรื่องพวกนี้มันเป็นความลับระดับสูงสุด ต่อให้เป็นมือดีที่สุดของธนาคารกลางก็ไม่มีทางขุดมันขึ้นมาได้ครบขนาดนี้" กวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมไปหยุดอยู่ด้านหลังของธันวา มือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้ของอีกฝ่ายเบาๆ ราวกับจะประคองเหยื่อผู้กำลังจะสิ้นลม "ผมไม่ได้ขุดมันขึ้นมาหรอกครับธันวา... ผมแค่ 'รอ' ให้มันถึงเวลาที่ผลไม้พิษพวกนี้สุกงอม ความแค้นน่ะ ถ้าบ่มไว้สิบปีรสชาติมันจะเข้มข้นจนคุณรับไม่ไหวเลยล่ะครับ" ลินดาที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย เธอปรายตามองธันวาด้วยสายตาที่เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความสะใจ "คุณธันวาคะ บางครั้งคนที่ฉลาดที่สุดก็คือคนที่มองเห็นความล้มเหลวของตัวเองล่วงหน้าสิบปี แต่ก็น่าเสียดายนะคะที่คุณกลับเลือกที่จะมองข้ามมันไปเอง" ธันวาสะบัดหน้ามามองลินดาด้วยความโกรธแค้น "นังแพศยา! แกเป็นคนทรยศบริษัทตัวเองเพื่อมาเข้าข้างไอ้คนตกอับนี่งั้นเหรอ!" "ผมว่าคุณควรให้เกียรติคนของผมนะครับ" กวินแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นแต่ทรงพลัง "ตอนนี้คุณไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมาด่าทอใครได้ คุณมีเวลาอีกแค่หนึ่งชั่วโมง ก่อนที่เอกสารชุดนี้จะถูกส่งถึงมือตำรวจเศรษฐกิจและสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์ฯ ผมเชื่อว่าคุณรู้ดีว่าในฐานะทายาทตระกูลใหญ่ ถ้าข่าวนี้หลุดออกไป หุ้นของบริษัทคุณจะดิ่งลงเหวไปถึงไหน" ธันวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความมั่นใจที่เคยมีมลายสิ้น เขาพยายามนึกหาทางออก แต่ไม่ว่าจะทางไหน กวินก็ได้ปิดตายไว้หมดแล้ว ทุกการขยับตัวของเขาในตลาดหุ้นช่วงสามเดือนที่ผ่านมา ดูเหมือนจะเป็นกับดักที่กวินวางไว้ล่อให้เขาเดินเข้าหาความพินาศอย่างไม่รู้ตัว "แกต้องการอะไร" ธันวาถามเสียงแหบพร่า เป็นการยอมแพ้ครั้งแรกในชีวิตของทายาทผู้เย่อหยิ่ง กวินก้มลงไปกระซิบข้างหูธันวา เสียงนั้นนิ่งเรียบแต่เย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง "ผมไม่ต้องการเงินของคุณ เพราะเงินของคุณมันสกปรกเกินกว่าที่ผมจะหยิบจับ... ผมต้องการให้คุณเดินไปที่หน้าตึกบริษัท และประกาศถอนตัวจากการบริหารทั้งหมดด้วยข้อหา 'ปัญหาสุขภาพ' พร้อมทั้งโอนหุ้นทั้งหมดที่คุณถือครองอยู่ในเครือข่ายเข้าสู่กองทุนการกุศลที่ผมกำหนด... ทันที" "นั่นมันเท่ากับการฆ่าตัวตายทางการเงินชัดๆ!" ธันวาตะคอกกลับ "งั้นก็เลือกเอาครับ ระหว่าง 'ฆ่าตัวตายทางการเงิน' กับ 'ติดคุกจนตาย'" กวินถอยออกมาหนึ่งก้าว ปรับสูทของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ลินดา ลินดากดปุ่มบนสมาร์ทโฟนเพียงครั้งเดียว ประตูก็ถูกเปิดออก ชายชุดดำสองคนในชุดสูทเรียบกริบเดินเข้ามาคุมตัวธันวาไว้ทันที ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุม มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของธันวาที่ดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ กวินเดินไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมามอง "คุณมีเวลาตัดสินใจจนถึงห้านาทีสุดท้ายก่อนที่ข่าวเช้าจะออกอากาศนะครับ หวังว่าคุณจะเลือกเส้นทางที่เจ็บปวดน้อยที่สุดนะ" ทว่า ก่อนที่กวินจะก้าวพ้นขอบประตูไป เสียงโทรศัพท์ของลินดาก็ดังขึ้น เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะอ่านข้อความบนหน้าจอ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าตื่นตระหนกที่กวินไม่เคยเห็นมาก่อน "กวิน... เกิดเรื่องแล้วค่ะ" ลินดาเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "สายจากต่างประเทศรายงานมาว่า มีบุคคลปริศนาสั่งเทขายหุ้นบริษัทเราทั้งหมดในตลาดล่วงหน้าพร้อมกันห้านาทีที่แล้ว... แถมยังเป็นการโจมตีจากบัญชีของ 'คนตาย' ที่กวินเคยบอกว่าจัดการไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน" กวินหยุดกึก มือที่จับลูกบิดประตูแน่นขึ้นจนซีดขาว เขาหันกลับมามองธันวาที่เริ่มหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง แม้จะถูกคุมตัวอยู่ "นึกว่าฉันสู้คนเดียวเหรอ กวิน? แกไม่ได้ย้อนเวลากลับมาคนเดียวหรอกนะ... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ต่างหาก!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของกวินจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!