เสียงระฆังปลุกจากหลุมศพดิจิทัล

"ถ้ามัวแต่คำนวณความเสี่ยง นายคงไม่ได้ทำอะไรสักอย่างในชีวิตนี้หรอก ลิน" เสียงของเรนลอดผ่านช่องสัญญาณเสียงความถี่ต่ำของอุปกรณ์ต้นแบบ รุ่น Prototype-V คลื่นสัญญาณไฟฟ้ากำลังกระชากผ่านเส้นประสาทไขสันหลัง สร้างความรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่ท้ายทอยลามลงไปถึงปลายนิ้วเท้า มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นแรงกดดันทางกายภาพที่ยืนยันว่า ร่างกายเนื้อหนังกำลังถูกแปลเปลี่ยนให้อยู่ในรูปแบบของข้อมูลดิจิทัล ลินไม่ได้ตอบคำถามนั้น นัยน์ตาสีเข้มใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองหน้าจอโปร่งแสงที่กำลังรันโค้ดสีเขียวเข้มระรัว มันคือชุดคำสั่งที่เขาแอบฝังไว้ในซอร์สโค้ดหลักของ *Aethelgard* เกมออนไลน์เสมือนจริงระดับท็อปที่เคยรุ่งเรืองที่สุด ก่อนที่บริษัทแม่จะหักหลัง ปลดเขาออกจากตำแหน่งสถาปนิกหลัก และกวาดล้างกิลด์ 'เบียฮ์มอท' (Behemoth) ของเขาให้กลายเป็นเพียงหน้าประวัติศาสตร์ที่ถูกลบเลือน เสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องต้นแบบส่งเสียงคำรามต่ำในห้องทำงานที่มืดสลัว มีเพียงแสงนีออนสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สะท้อนบนใบหน้าเรียบนิ่งของชายหนุ่ม นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะ—หนึ่ง สอง สาม... เสียงนาฬิกาดิจิทัลบนผนังบอกเวลาเที่ยงคืนตรง 72 ชั่วโมง... นี่คือเวลาทั้งหมดที่โค้ดลับฉุกเฉินนี้จะเปิดช่องโหว่ให้เขากลับเข้าไปแก้ไขสถานะของกิลด์ได้ ก่อนที่ระบบความปลอดภัยอัตโนมัติจะฟอร์แมตข้อมูลทิ้งทั้งหมด "ฉันไม่ได้คำนวณความเสี่ยง เรน" ลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น ดวงตาสะท้อนภาพโค้ดแถวสุดท้ายที่กำลังวิ่งเข้าสู่จุดสมบูรณ์แบบ "ฉันกำลังคำนวณทางรอดต่างหาก" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอที่เปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน ลินรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างถูกดึงดูดด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาล ความรู้สึกสัมผัสของเก้าอี้หนังสลายหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นอายของดินชื้น กลิ่นอายสนิม และเสียงลมหวีดหวิวที่คุ้นเคย ความมืดมิดเบื้องหน้าค่อยๆ ปรากฏภาพชัดเจนขึ้นทีละน้อย... สิ่งแรกที่ลินสัมผัสได้คือความเย็นยะเยือกของอากาศยามค่ำคืนในเขตแดนรกร้าง *Aethelgard* เซิร์ฟเวอร์หลักที่ควรจะเต็มไปด้วยผู้เล่นนับแสนคนกำลังยืนหยัดอยู่ในความเงียบงัน ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของอดีตสถาปนิกเกมถึงกับสะดุด มหานครลอยฟ้า 'เซเลสเทีย' จุดศูนย์กลางอันงดงามที่เขาเคยใช้เวลาสามปีในการออกแบบโครงสร้างสถาปัตยกรรม บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง เสาหินอ่อนสีขาวนวลแตกร้าว ปีกของเทวรูปเทพีแห่งการสรรค์สร้างถูกไฟสีครามแผดเผาจนกลายเป็นสีดำสนิท เศษซากข้อมูลที่เสียหายลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับละอองเกสรดอกไม้แห่งความตาย และตรงใจกลางซากปรักหักพังนั้น... คือที่ตั้งของฐานกิลด์ 'เบียฮ์มอท' ลินก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ซุ่มเสียง รองเท้าบูทหนังเก่าๆ เหยียบลงบนเศษหินที่แตกละเอียด บรรยากาศรอบตัวชวนให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก หน้าต่างสถานะตัวละครปรากฏขึ้นโดยอัตโนมัติเมื่อเขายกมือขึ้นสัมผัสอากาศ [ชื่อตัวละคร: Lin] [ฉายา: ผู้ไร้ตัวตน (The Nameless)] [คลาส: สถาปนิกตกชั้น (Fallen Architect) - เลเวล 1] [สถานะกิลด์: เบียฮ์มอท (Behemoth) - ระดับ 0 (กำลังล่มสลาย)] [ประกาศจากระบบ: ทรัพย์สินทั้งหมดถูกอายัดโดยกิลด์ 'โกลเด้น ดอว์น' (Golden Dawn)] ลินกวาดสายตามองป้ายชื่อกิลด์สีทองอร่ามที่ถูกปักตรึงไว้บนซากประตูทางเข้า มันไม่ใช่ตราสัญลักษณ์รูปหัวใจติดปีกสีดำของพวกเขาอีกต่อไป แต่เป็นรูปตาชั่งทองคำอันน่ารังเกียจของซาคุยะ—อดีตกัปตันทีมผู้ร่วมก่อตั้ง ที่เลือกหักหลังมิตรภาพแปดปีเพื่อแลกกับการถือครองสิทธิ์ขาดเหนือเซิร์ฟเวอร์ "นายมาช้าไปหน่อยนะ ลิน" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเย้าหยอกดังขึ้นจากยอดเสาหินที่หักโค่น เรนในร่างอวาตาร์นักฆ่าสาวชุดหนังสีดำสนิท ทิ้งตัวลงมายืนเบื้องหน้าเขาอย่างนิ่มนวล เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงจันทร์สีเลือดของเกม ดวงตากลมโตคู่สวยมองสำรวจสภาพรอบตัวก่อนจะยิ้มมุมปาก "ดูท่าทาง 'เพื่อนเก่า' ของเราจะต้อนรับพวกเราเป็นอย่างดีเลยนี่นา" ลินไม่ได้ยิ้มตาม เขาก้มลงหยิบเศษศิลาชิ้นหนึ่งขึ้นมาพิจารณา ข้อมูลโค้ดภายในศิลานั้นเสียหายอย่างหนัก บ่งบอกว่าระบบป้องกันอัตโนมัติถูกทำลายด้วยฝีมือของผู้ที่มีสิทธิ์ระดับผู้ดูแลระบบ "พวกเขาไม่ได้ต้อนรับเรา เรน" ลินกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อวิเคราะห์รูปแบบความเสียหาย "พวกเขาพยายามลบหลักฐาน... ทุกอย่างที่พวกเราสร้างขึ้นกำลังถูกลบออกจากฐานข้อมูลถาวร" "รวมถึงตัวตนของเราในเกมนี้ด้วยสินะ?" เรนเอียงคอถาม รอยยิ้มซุกซนเมื่อครู่เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาคมกริบแบบนักล่า เธอกระชับกริชคู่ใจในมือ "บอกแผนมาสิ หัวหน้า... เราจะเริ่มทวงบัลลังก์จากตรงไหนก่อนดี? พังประตูหน้า หรือจะลอบเข้าไปตัดสายไฟห้องควบคุมหลักเลย?" ลินเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองลอดผ่านซากปรักหักพังไปยังหอคอยคริสตัลที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลลิบ ที่นั่นคือศูนย์กลางอำนาจของกิลด์โกลเด้น ดอว์น และเป็นที่ที่ซาคุยะกำลังนั่งรอการมาถึงของเขาอยู่ มือขวาของลินยกขึ้นแตะที่แหวนโลหะเรียบๆ บนนิ้วนาง—ไอเทมชิ้นเดียวที่ระบบไม่สามารถรีเซ็ตหรือยึดไปได้ เพราะมันผูกติดกับรหัสพันธุกรรมจริงของเขา "เราจะไม่บุกเข้าไปตรงๆ" ลินเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ชัดถ้อยชัดคำ "และเราก็จะไม่หลบซ่อน" เรนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างสนใจ "อ๋อ? งั้นท่านสถาปนิกมีแผนอะไรที่ดีกว่านั้นงั้นสิ?" "เราจะใช้ระบบที่พวกมันภาคภูมิใจนั่นแหละ... ย้อนกลับมาทำลายพวกมัน" ลินสะบัดมือเบาๆ หน้าต่างระบบสีฟ้าเข้มขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับชุดโค้ดคำสั่งนับพันบรรทัดที่เริ่มรันตัวเองใหม่อีกครั้งด้วยความเร็วสูง แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นขับไล่ความมืดมิดรอบตัวให้ถอยร่น ทว่าในวินาทีที่โค้ดแถวแรกทำงานเสร็จสิ้น เสียงระฆังเตือนภัยระดับวิกฤตก็ก้องกังวานไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ Aethelgard *ก๊องงงงงงงงงง—!* เสียงระฆังโบราณดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก มันไม่ใช่เสียงของระบบปกติ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุดที่ไม่ได้ยินมานานกว่าห้าปี เรนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นตัวเลขบนหน้าจอของลินกระโดดขึ้นอย่างบ้าคลั่ง [คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงซอร์สโค้ดต้องห้าม] [สถานะกิลด์ 'เบียฮ์มอท' ถูกยกระดับสู่: 'พิธีกรรมล้างบาง' (Purge Protocol)] [เวลาที่เหลือในการทวงคืน: 71 ชั่วโมง 59 นาที] [ข้อความจากระบบถึงผู้ดูแลระบบทั้งหมด: *ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น... ผู้สร้างผู้ทรยศ*] ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้ขยับตัว พื้นดินใต้เท้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้ซากปรักหักพังมานานแสนนานกำลังลืมตาตื่นขึ้น... และเงาสลัวของร่างหนึ่งกำลังก้าวเดินผ่านหมอกควันหนาทึบออกมา พร้อมกับประกายแสงสีแดงฉานที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาของลินอย่างชัดเจน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้นะครับ