มิติลับในโกดังร้าง

"ถ้าพวกท่านอยากได้ที่ดินผืนนี้จนตัวสั่นนัก ก็เอาสัญญาซื้อขายไปกินแทนข้าวสิคะ! แต่อย่าหวังเลยว่าฉัน... หลินอัน คนนี้ จะยอมก้มหัวเซ็นชื่อยกสมบัติชิ้นสุดท้ายให้พวกปลิงหน้าหนาอย่างพวกท่านฟรีๆ แม้แต่สตางค์แดงเดียว!" น้ำเสียงใสระคนเยาะหยันดังกร้าวไปทั่วห้องรับแขกคับแคบของบ้านสวนร้างท้ายหมู่บ้าน ป้ายทะเบียนตระกูล 'หลิน' ที่แขวนเอียงกระเท่เร่บนฝาผนังไม้เก่าๆ ดูจะสั่นคลอนตามแรงกระแทกของฝ่ามือบางที่ตบลงบนโต๊ะไม้สักจนฝุ่นตลบฟุ้ง ใบหน้าเรียวสวยของหลินอันเวลานี้ไม่ได้มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เธอจะเพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของหญิงสาวชาวบ้านผู้มีชื่อเสียงเรียงนามเดียวกัน ที่เพิ่งถูกญาติผู้พี่และป้าสะใภ้รวมหัวกันวางแผนฮุบที่ดินทำกินและโกดังเก่าเก็บสินค้า สมองที่เคยประมวลผลสูตรแป้งโดว์ครัวซองต์และอุณหภูมิเตาอบในโลกยุคปัจจุบัน ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยความทรงจำอันขมขื่นของเจ้าของร่างเดิม ถูกรังแก ถูกกดขี่ และกำลังจะถูกขับไล่ให้ไปนอนข้างถนนในค่ำคืนนี้ ช่างน่าขันสิ้นดี! ป้าสะใภ้จ้าว หรือที่ชาวบ้านเรียกติดปากว่าแม่เฒ่าจ้าวผู้หน้าเงิน เบะปากจนเนื้อย่นๆ สั่นกระพือ นางแค่นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความดูแคลน สายตากวาดมองชุดผ้าฝ้ายเก่าซอมซ่อของหลินอันตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังมองดูเศษขยะเปียกบนพื้นถนน "ปากเก่งนักนะนังหลินอัน! แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? พ่อแม่แกก็ตายห่าไปหมดแล้ว เหลือตัวคนเดียวหัวเดียวกระเทียมลีบในบ้านผีสิงหลังนี้ แกเอาปัญญาที่ไหนมาจ่ายหนี้ก้อนโตที่พ่อแกไปกู้ไว้ล่ะหะ? ส่งสัญญาโอนที่ดินมาซะดีๆ ถือว่าฉันยังใจบุญไว้ชีวิตแก ให้เวลาเก็บเสื้อผ้าไสหัวออกไปก่อนตะลับขอบฟ้า ไม่อย่างนั้น... ฉันจะให้คนมาลากคอแกไปโยนลงบึงน้ำหลังหมู่บ้านจริงๆ ด้วย!" หลินอันแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแวววาวโรจน์อย่างดุดัน เธอไม่ใช่นางเอกน้ำเน่าเจ้าน้ำตาในนิยายปรัมปราที่จะมายืนกอดอกสะบัดหน้าหนีแล้วร้องไห้กระซิกๆ รอให้พระมาโปรด เธอคืออดีตเชฟเบเกอรี่มือฉมังผู้ผ่านศึกดวลธุรกิจมาโชกโชน ใครหน้าไหนกล้าล้ำเส้นความยุติธรรมของเธอ คนนั้นต้องเตรียมตัวรับผลกรรมที่สาสม! "หนี้สินอะไรกันคะป้าสะใภ้? ฉันจำได้แม่นว่าเงินก้อนนั้นลุงใหญ่เอาไปใช้เป็นทุนเล่นการพนันในเมืองไม่ใช่หรือคะ? แล้วทำไมตอนนี้บิลทวงหนี้ถึงมาตกอยู่ที่ฉันได้ล่ะ หรือว่าสมองของคนตระกูลจ้าวจะเสื่อมถอยลงจนจำบัญชีครัวเรือนของตัวเองไม่ได้เสียแล้ว?" "นัง... นังเด็กปากดี!" ป้าสะใภ้จ้าวหน้าดำคร่ำเครียดจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปน นางพุ่งมือหมายจะเข้าไปตบสั่งสอนเด็กก้าวร้าวตรงหน้า แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วเหี่ยวย่นจะสัมผัสโดนเส้นผมของหลินอัน ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งสองไว้เสียก่อน กลิ่นอายความกดดันอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มในชุดทหารสีซีดที่ผ่านการใช้งานอย่างโชคโชน เขามีส่วนสูงที่ทำให้ป้าสะใภ้จ้าวต้องแหงนคอมองจนคอแทบเคล็ด ไหล่กว้างหนั่นแน่นราวกับกำแพงเหล็ก และดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีที่จ้องมองมาเพียงชั่วแวบเดียวก็ทำให้ผู้สูงอายุใจกล้าถึงกับผงะถอยหลังไปสามก้าวโดยไม่รู้ตัว เซียวหาน... อดีตนายทหารหนุ่มผู้เพิ่งปลดประจำการกลับมาเยี่ยมบ้านเกิด และเพิ่งถูกชาวบ้านตราหน้าว่าเป็น 'ชายไร้ค่าผู้แบกรับบาปจากสนามรบ' ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยถ้อยคำหยาบคายใดๆ ออกมาสักคำ แต่การที่เขายกแขนขึ้นกอดอกและก้าวเข้าไปยืนบังร่างบอบบางของหลินอันไว้มิดชิด ก็เพียงพอที่จะทำให้ฝั่งผู้รุกรานรู้สึกหนสันหลังวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "ที่นี่... บ้านของภรรยาผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น ทว่าทรงพลังอำนาจจนห้องรับแขกตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ "ถ้าใครยังไม่อยากกระดูกหักกลับบ้าน ก็เชิญออกไปเสียตอนนี้ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับความไร้มารยาทของพวกคุณ" ป้าสะใภ้จ้าวกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แม้จะอยากกรีดร้องด่าทอแค่ไหน แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกนางว่า อดีตทหารผ่านศึกสนามรบเลือดโชกคนนี้ไม่ใช่คนที่ควรหาเรื่องด้วยในเวลานี้ นางจึงทำได้เพียงชี้หน้าคาดโทษหลินอันด้วยความแค้นเคือง "ฝากไว้ก่อนเถอะนะนังอัน! แกกับไอ้ผัวขยะนี่จะต้องหิวโซตายคาบ้านร้างสมใจแน่!" สิ้นเสียงตวาดแว้ด ป้าสะใภ้จ้าวและสมุนบริวารก็รีบสาวเท้าก้าวอ้าวออกจากบ้านสวนไปอย่างลุกลี้ลุกลน ทิ้งให้ความเงียบสงบกลับคืนสู่ตัวบ้านอีกครั้ง พร้อมกับความอึมครึมที่ก่อตัวขึ้นในบรรยากาศยามเย็น หลินอันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความตึงเครียดเมื่อครู่ระเหิดหายไป เหลือเพียงความกังวลใจเรื่องปากท้องตรงหน้า เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องรับแขกที่ผุพัง มีเพียงโต๊ะเก้าอี้โยกเยกและเตาผิงเก่าๆ ที่ไร้ซึ่งเชื้อเพลิง ข้าวสารในกระสอบมีเพียงก้นถุงที่ขึ้นราเล็กน้อย ชีวิตใหม่ในต่างโลกของเธอนี่ช่างเริ่มต้นได้น่าตื่นเต้นเสียจริง! ในจังหวะนั้นเอง เสียงใสราวกับเสียงกระดิ่งแก้วก็ดังขึ้นในหัวของเธอ *[ติ๊ง! ตรวจพบเจ้าของร่างผ่านเงื่อนไขการปลุกพลัง... ระบบ 'เบเกอรี่มิติต่างโลก' ทำงานสมบูรณ์ 100%]* *[ปลดล็อกพื้นที่โกดังมิติลับขนาด 500 ตารางเมตร พร้อมระบบผลิตวัตถุดิบอัตโนมัติขั้นเทพ และเตาอบเวทมนตร์ระดับตำนาน]* หลินอันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทันที มิติลับ! ของวิเศษประจำตัวนางเอกนิยายทะลุมิติมาแล้ว! แบบนี้ต่อให้ตระกูลจ้าวจะส่งกองทัพปลิงมาสูบเลือดเธอก็ไม่มีทางสำเร็จ เพราะเธอมีทั้งคลังสินค้าและสูตรขนมปังระดับเซียนอยู่ในมือ! เธอหันไปมองสามีหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ที่ยังคงยืนนิ่งเงียบ แววตาของเซียวหานเต็มไปด้วยความกังวลขณะมองสำรวจภรรยาสำรวจความเรียบร้อย "อันอัน... เธอ... ไม่เป็นไรใช่ไหม?" เซียวหานเอמהถามเสียงแผ่ว ราวกับเกรงว่าภรรยาจะแตกสลายได้หากเขาใช้เสียงดังเกินไป "ผม... ผมขอโทษที่ช่วยอะไรเธอไม่ได้มากกว่านี้ ที่ดินผืนนี้..." หลินอันแย้มรอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความเจ้าเล่ห์จนเซียวหานถึงกับชะงักงัน เธอเอื้อมมือเรียวไปคว้ามือหนาหยาบกร้านของสามีมาจับไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านจากฝ่ามือของเขาทำให้ใจดวงน้อยเต้นระส่ำอย่างแปลกประหลาด "ใครว่าคุณช่วยไม่ได้ล่ะคะ?" หลินอันหัวسเราะเบาๆ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป สามีคะ... เราจะมาปฏิวัติชีวิตบ้านไร่กัน! เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดี ฉันจะทำให้กลิ่นหอมของเบเกอรี่และกาแฟดริป ลอยฟุ้งไปทั่วทั้งแผ่นดินที่แห้งแล้งนี้ จนพวกมันต้องคลานกลับมาขอซื้อเราแทบเท้าเลยทีเดียว!" เซียวหานก้มมองภรรยาตัวน้อยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเทิดทูน เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูดนักหรอกว่าเบเกอรี่คืออะไร แต่หากภรรยาของเขาต้องการสิ่งใด ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา เขาก็จะทำมันให้สำเร็จอย่างแน่นอน ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังวางแผนเริ่มต้นชีวิตใหม่ ท่ามกลางความเงียบสงบยามพลบค่ำนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างหนักแน่น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* หลินอันขมวดคิ้วมุ่นยามวิกาลเช่นนี้ ใครกันที่จะมาเคาะประตูบ้านสวนร้างท้ายหมู่บ้าน? เซียวหานขยับตัวบังหน้าภรรยาอีกครั้งด้วยสัญชาตญาณนักรบ มือหนาเอื้อมไปดึงกลอนประตูไม้เก่าออกอย่างระมัดระวัง ประตูค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างของชายชราในชุดคลุมยาวคลامฝุ่นคลุ้ง ผู้มีใบหน้าซีดเซียวและดวงตาสะท้อนประกายประหลาด เขากำลังหอบหายใจรุนแรงราวกับวิ่งหนีตายมาไกลแสนไกล และสิ่งแรกที่หลุดออกจากริมฝีปากแห้งผากของแขกยามวิกาลผู้นั้น ก็ทำเอาลมหายใจของหลินอันเกือบหยุดชะงัก— "แม่นางน้อย... ข้าได้กลิ่น... กลิ่นหอมของ 'แป้งหมักโบราณ' ที่สาบสูญไปจากแผ่นดินนี้เมื่อร้อยปีก่อน... เจ้าซ่อนมันไว้ที่ไหน!" (อ่านต่อตอนที่ 2: ความลับในค่ำคืนแรกและกลิ่นหอมปริศนา) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมเดินทางอบขนมปังและสร้างเนื้อสร้างตัวไปพร้อมกับหลินอันและเซียวหานนะคะ!