ฟื้นขึ้นมาในร่างสะใภ้จอมขี้เกียจ

"ถ้าแกยังนอนเกียจคร้านทำตัวเป็นปลิงดูดเลือดอยู่ในบ้านนี้อีกแค่วันเดียว ฉันจะไปหาคนจากสมาคมคอมมิวนิตี้มาลากตัวแกไปเข้าค่ายใช้แรงงานฐานทำลายระเบียบหมู่บ้านซะ!" เสียงตบโต๊ะดังปังจนเศษฝุ่นร่วงกราวจากขื่อหลังคา แรงกระแทกนั้นสะเทือนถึงกะโหลกศีรษะที่กำลังปวดหนึบเหมือนมีคนเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ หลินอวี้เหมยสูดลมหายใจเข้าลึก รสชาติฝาดเฝื่อนของน้ำโคลนและกลิ่นอับชื้นตีรวนขึ้นมาในลำคอ ดวงตาที่เคยพร่ามัวค่อยๆ กวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็ว—ผนังดินอัดเก่าๆ โต๊ะไม้ไผ่ผุพัง และร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดผ้าฝ้ายซอมซ่อแต่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นางจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ นี่ไม่ใช่ห้องครัวสเตนเลสสตีลระดับมิชลินที่เธอยืนสั่งการเชฟนับสิบชีวิตเมื่อสองชั่วโมงก่อน... นี่คือยุคเจ็ดศูนย์อันแห้งแล้ง และเธอกลายเป็น "หลินอวี้เหมย" สะใภ้รองตระกูลกู้ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความขี้เกียจสันหลังยาว สามีถูกส่งตัวไปประจำการชายแดน ปล่อยให้เธอเผชิญชะตากรรมถูกแม่สามีและพี่สะใภ้รุมรังแกจนแทบเอาชีวิตไม่รอด "ตื่นได้แล้วหรือแม่ตัวดี! หรือต้องให้ฉันราดน้ำเย็นปลุกเหมือนหมูเหมือนหมา?" นางหลินผู้เป็นแม่สามีแค่นเสียงเยาะหยัน มือเหี่ยวย่นชี้หน้าเธอ "ข้าวในหม้อหมดเกลี้ยงเพราะแกกินล้างกินผลาญคนเดียวเมื่อวาน วันนี้ถ้าหาฟืนไม่ได้สามหาบและผักป่าเต็มตะกร้า แกก็ไสหัวออกจากบ้านตระกูลกู้ไปซะ!" อวี้เหมยไม่ได้ลนลานร้องไห้คร่ำครวญอย่างที่เจ้าของร่างเดิมเคยทำ เธอยันกายลุกขึ้นช้าๆ อาการวิงเวียนศีรษะบรรเทาลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองผู้เป็นแม่สามีด้วยแววตานิ่งสงบแต่ลุ่มลึกจนอีกฝ่ายชะงักไปวูบหนึ่ง ในโลกเก่า เธอคือนักรบแถวหน้าในวงการอาหาร เป็นผู้พลิกฟื้นร้านอาหารใกล้เจ๊งให้กลับมาผงาดด้วยมันสมองและสองมือ ในโลกใหม่นี้ ต่อให้ต้นทุนชีวิตจะติดลบ และมีแม่สามีปากร้ายคอยจ้องจะเตะโด่งออกนอกบ้าน เธอก็ไม่เคยมีนิยอมจำนนต่อโชคชะตา "แม่พูดจบแล้วใช่ไหมครับ... อ้อ หมายถึง แม่พูดจบแล้วใช่ไหมคะ เอ๊ย พูดจบแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?" อวี้เหมยเกือบเผลอหลุดปากพูดสำนวนสมัยใหม่ รีบปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบ "ถ้าฉันออกไปหาฟืนและผักป่าตามที่แม่ต้องการ บ้านหลังนี้จะยอมให้ฉันมีสิทธิ์จัดการเสบียงในครัวเองสักหนึ่งมื้อได้หรือไม่?" แม่สามีแค่นหัวเราะเสียงดังลั่นบ้าน "หึ! ฝันไปเถอะ! แค่รักษาตัวให้รอดจากการถูกขับไล่ยังยาก แกยังมีหน้ามาต่อรองเรื่องครัวหรือ?" "ถ้าฉันทำได้ล่ะ?" อวี้เหมยเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าฉันสามารถหาอาหารมื้อนี้เลี้ยงทุกคนในบ้านให้อิ่มท้องได้โดยไม่ต้องเบียดเบียนเสบียงสำรองของตระกูล แถมยังเหลือเงินกลับมาเข้ากองกลาง... แม่ต้องยอมยกสิทธิ์การดูแลห้องครัวให้ฉันสามวัน ห้ามใครเข้ามาแทรกแซงเด็ดขาด" บรรยากาศในห้องโถงเงียบกริบลงทันที พี่สะใภ้ใหญ่ที่ยืนกอดอกดูความสนุกอยู่มุมห้องถึงกับหลุดหัวเราะพรืดออกมาด้วยความหมั่นไส้ "นังนี่มันเพ้อเจ้อไปใหญ่แล้วแม่ สงสัยไข้ขึ้นจนสมองกลับ!" พี่สะใภ้ใหญ่กระแทกเสียง "ดี! ถ้าแกทำไม่ได้อย่างที่พูด แกต้องคุกเข่าซักผ้าให้คนทั้งบ้านติดต่อกันหนึ่งเดือนเต็ม กล้าไหมล่ะ?" "ตกลงตามนี้" อวี้เหมยตอบรับทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ร่างเพรียวบางก้าวเดินผ่านร่างแม่สามีออกไปที่ลานบ้านอย่างมั่นใจ ทิ้งให้คนตระกูลกู้มองตามด้วยความงุนงงระคนฉงน ทันทีที่พ้นสายตาจากผู้คน อวี้เหมยหลับตาลงตั้งสมาธิ วินาทีต่อมา เสียงระฆังกังวานใสก็ดังขึ้นในห้วงความคิด "ระบบฟื้นฟูเกษตรกรรมและมิติอาหารอัจฉริยะ" ทำงานพร้อมกับหน้าจอแสงสีฟ้าจางๆ ที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า แสดงพื้นที่ดินอุดมสมบูรณ์ในมิติลับขนาดสิบหมู่ และเมล็ดพันธุ์พืชหายากที่ถูกปลดล็อกไว้บางส่วน มุมปากของอวี้เหมยยกย่องขึ้น รอยยิ้มของนักล่าโอกาสปรากฏชัดเจน ในเมื่อสวรรค์ส่งเธอมาอยู่ในร่างนี้ พร้อมกับอาวุธลับที่ไม่เคยมีใครเข้าถึง เธอจะใช้ "ปลายจวัก" และ "วิถีสโลว์ไลฟ์" นี่แหละ พลิกชะตากรรมตระกูลกู้ให้กลายเป็นมหาเศรษฐีแห่งยุคให้ดู! ทว่า ก้าวแรกยังไม่ทันพ้นรั้วบ้าน เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเอะอะโวยวายจากปากทางหมู่บ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่แล้วแม่! ทหารจากกองพลน้อยส่งข่าวมา..." เสียงตะโกนของชาวบ้านคนหนึ่งดังลั่นด้วยความตื่นตระหนก "ผู้กองกู้หาน สามีของนังอวี้เหมย... ประสบอุบัติเหตุระหว่างปฏิบัติภารกิจทางยุทธวิธี อาการสาหัสกำลังถูกส่งตัวกลับมารักษาที่บ้าน!" ร่างของอวี้เหมยชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อชื่อของสามีในนามถูกเอ่ยถึง ท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังคืบคลานเข้ามา ประตูมิติในใจสั่นระริกพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรลึกลับที่โชยออกมาเตะจมูก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความอร่อยและความแซ่บไปด้วยกันนะครับ