แผนการร้ายของคู่แข่ง

"รสชาติของ 'หมูตุ๋นน้ำแดงสูตรลับ' มันลอกเลียนแบบกันไม่ได้ด้วยการดมกลิ่นหรอกนะครับคุณผู้จัดการหลิน แต่ที่น่ากังวลคือ... พวกมันกำลังทำลายตลาดของเราด้วยของปลอมคุณภาพต่ำครับ" กู้หานวางปึกเอกสารลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาในเรือนรับรอง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของนายทหารหนุ่มฉายแววเย็นชา เขามองภรรยาที่กำลังละเลียดชิมน้ำซอสในหม้อดินเผาด้วยท่าทีสงบนิ่งเกินไป หลินอวี้เหมยเลิกคิ้วเล็กน้อย เธอวางช้อนไม้ลง กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศตระกูลลับและกลิ่นอายจากมิติพิเศษอบอวลไปทั่วครัว เธอเช็ดมือด้วยผ้าสะอาดพลางยิ้มมุมปาก "ของปลอมก็คือของปลอมครับพี่กู้ คนที่ลิ้นถึงจริงๆ เขาแยกออกตั้งแต่น้ำคำแรกที่แตะปลายลิ้นแล้ว การที่ 'ร้านโภชนาการตระกูลจาง' พยายามส่งคนมาป้วนเปี้ยนแถวหลังบ้านเราทุกคืน เพื่อดูว่าเราใส่สมุนไพรตัวไหนลงไปบ้างนั่นน่ะ... ผมเตรียมของขวัญไว้ให้พวกเขาแล้ว" "แผนการของคุณคืออะไรครับ?" กู้หานขยับเข้ามาใกล้ มือหนาเอื้อมไปจัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าของภรรยาอย่างเบามือ สัมผัสอบอุ่นนั้นทำให้อวี้เหมยผ่อนคลายลงจากความตึงเครียด "ในเมื่ออยากได้สูตรนัก ผมก็จะจัดให้ครับ แต่ไม่ใช่สูตรลับที่เราขายหรอกนะ... ผมจะให้ 'สูตรเร่งรัด' ที่กินเข้าไปแล้วจะเกิดอาการปากชาจนลิ้นรับรสไม่ได้ไปสักสามวัน รับรองว่าคราวนี้พวกเขาได้พากันไปแก้บนที่วัดจนขาขวิดแน่นอน" อวี้เหมยหัวเราะเบาๆ ดวงตาที่เป็นประกายเฉลียวฉลาดนั้นทำให้กู้หานอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม เขาเชื่อมั่นในไหวพริบของภรรยาเสมอมา ทว่า บรรยากาศภายในครัวกลับเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตูไร่ "หลินอวี้เหมย! ออกมาเดี๋ยวนี้! แกใส่สารอะไรลงในหมูตุ๋นถึงทำให้คนของฉันกินแล้วท้องร่วงจนเข้าโรงพยาบาลทั้งแถบ!" เสียงโวยวายของเจ้าของร้านโภชนาการตระกูลจางดังลั่น อวี้เหมยขยับยิ้มเย็น เธอไม่รอช้า เดินตรงไปที่ประตูโดยมีกู้หานเดินตามประกบเหมือนเงาตามตัว เบื้องหน้าของพวกเขาคือชายวัยกลางคนในชุดผ้าไหมราคาแพงที่ตอนนี้ดูยุ่งเหยิง ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นรอบตัวมีชาวบ้านมุงดูด้วยความสนใจ อวี้เหมยยืนกอดอก เธอมองสำรวจชายตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเรียบเฉย "คุณจางครับ ในฐานะนักธุรกิจด้วยกัน ผมขอเตือนว่าคำพูดของคุณมีผลทางกฎหมายนะครับ การกล่าวหาลอยๆ ว่าอาหารของผมเป็นพิษ ทั้งที่ร้านผมมีใบรับรองมาตรฐานการผลิตจากหน่วยงานระดับมณฑล คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมครับที่จะเอาชื่อเสียงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดมาเดิมพันตรงนี้?" "แก! อย่ามาปากดี!" จางหงก้าวเข้ามาหมายจะชี้หน้าอวี้เหมย แต่ทว่าเพียงก้าวเดียวที่เขาขยับ กู้หานก็พุ่งตัวมาขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก แรงกดดันจากร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักทำให้จางหงชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุด "ถอยไป" กู้หานกล่าวเสียงต่ำ ทรงพลังและดุดัน สายตาของเขาสั่งให้จางหงต้องถอยหลังกลับไปสองก้าวด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่สัมผัสได้ถึงอันตราย อวี้เหมยเดินผ่านร่างของสามีออกมา เธอหยิบชามหมูตุ๋นที่เตรียมไว้ขึ้นมา กลิ่นหอมหวนกระตุ้นความหิวของฝูงชนที่มุงดูอยู่จนหลายคนกลืนน้ำลาย "ถ้าคุณยืนยันว่าอาหารของผมมีปัญหา งั้นเรามาพิสูจน์กันตรงนี้เลยไหมครับ? ถ้าผมกินชามนี้แล้วไม่เป็นอะไร คุณต้องกราบขอโทษผมต่อหน้าชาวบ้านทั้งหมู่บ้านนี้ และเซ็นสัญญาเลิกยุ่งกับกิจการของผมตลอดไป... แต่ถ้าผมเป็นอะไรไป ผมจะปิดไร่และส่งมอบสูตรอาหารทั้งหมดให้คุณโดยไม่คิดเงินแม้แต่เหรียญเดียว กล้าไหมครับ?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ อวี้เหมยจ้องมองจางหงด้วยสายตาท้าทายที่ไร้ความกลัว เธอรู้ดีว่าสูตรลับของเธอที่มาจากมิติพิเศษนั้นไม่มีทางมีพิษภัย มีแต่จะสร้างความรุ่มรวยให้กับผู้ที่ได้ลิ้มลอง จางหงเหงื่อตก เขาไม่คิดว่าอวี้เหมยจะกล้าเล่นเกมสูงขนาดนี้ แต่ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ชายชุดดำคนหนึ่งก็แทรกตัวผ่านฝูงชนเข้ามา เขากระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูจางหง ทำให้สีหน้าของจางหงเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด จางหงถอยกรูดออกไป "แก... แกไม่ต้องมาเล่นลิ้น! วันนี้ฉันแค่มาเตือน! อย่าหาว่าฉันไม่เตือน วันที่ไร่ของแกพังทลายลงมาถึงตัว... อย่ามาคร่ำครวญขอความเมตตาจากฉันก็แล้วกัน!" เขารีบหันหลังกลับเดินหนีไป ทิ้งความสงสัยไว้เบื้องหลัง แต่อวี้เหมยไม่คิดจะปล่อยไปง่ายๆ เธอสังเกตเห็นรอยประทับตราบนชายเสื้อของชายชุดดำที่มากับจางหง มันเป็นสัญลักษณ์ของ 'ตระกูลหลิว' ตระกูลผู้มีอิทธิพลจากเมืองหลวงที่เธอเคยมีเรื่องบาดหมางด้วยในอดีต อวี้เหมยกำหมัดแน่นในกระเป๋าเสื้อ เธอหันไปมองกู้หานที่สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันทีเมื่อเห็นสัญลักษณ์นั้น "พี่กู้ครับ... เกมนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องการลอกเลียนแบบสูตรอาหารแล้ว แต่นี่คือการประกาศสงครามของพวกเขาส่งมาถึงเรา" อวี้เหมยยังพูดไม่ทันขาดคำ เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากทางเรือนเก็บสต็อกสินค้าด้านหลังของไร่ เปลวไฟสีส้มแดงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับเสียงกรีดร้องของคนงาน กู้หานรีบหันไปคว้าตัวภรรยาเข้าสู่อ้อมกอดพร้อมกับชักปืนพกคู่ใจออกมา "อยู่หลังผม อวี้เหมย! นี่คือการบุก!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ