ใบหย่าในคืนฝนพรำ

เสียงฝนที่ตกกระทบกระจกหน้าต่างบานสูงของเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ฟังดูคล้ายเสียงรัวกลองแห่งการพิพากษา มินตรามองเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกเงาบานใหญ่ แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าดีไซน์โมเดิร์นขับเน้นให้ใบหน้าที่เคยซีดเผือดด้วยความเจ็บปวดในอดีต ดูคมชัดและเยือกเย็นราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง เธอไม่ได้สวมชุดนอนผ้าลูกไม้เหมือนสามปีก่อน แต่เป็นสูทเข้ารูปสีดำสนิทที่ดูทะมัดทะแมงและทรงพลัง บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาว... เอกสารแผ่นหนึ่งวางนิ่งสงบอยู่ตรงนั้น มันคือเศษซากของความสัมพันธ์ที่เธอดึงตัวเองออกมาจากกองเพลิงได้สำเร็จ "คุณเรียกผมมาที่นี่ เพื่อเรื่องไร้สาระแบบนี้เหรอ มินตรา?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยความรำคาญดังขึ้นจากด้านหลัง กวินท์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่ยังคงความถือตัวและเย่อหยิ่งไม่เปลี่ยน เขาไม่ได้มองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความคิดถึง แต่เป็นสายตาของนักธุรกิจที่มอง 'ของตาย' ที่กำลังเรียกร้องความสนใจ มินตราหมุนตัวกลับช้าๆ ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่ดวงตาคมดุของอดีตสามีอย่างไร้ความหวาดหวั่น เธอไม่ได้หลบสายตาเหมือนมินตราคนเดิมที่เขาเคยย่ำยีด้วยวาจา "ไร้สาระเหรอคะ?" เธอยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา "สำหรับกวินท์ อะไรที่ดูมีค่าบ้างคะ? หุ้นในตลาดหลักทรัพย์? หรือว่าความภูมิใจในตัวเองที่มักจะถูกทำลายลงทุกครั้งที่เห็นหน้าฉัน?" กวินท์เลิกคิ้วสูง เขาก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่คุ้นเคยโอบล้อมเธอไว้ มันยังคงเป็นกลิ่นที่เคยทำให้หัวใจเธอสั่นไหว แต่ทว่าวันนี้... มันกลับไม่มีผลอะไรเลยนอกจากความรู้สึกสมเพช "เลิกเล่นบทนางเอกผู้ถูกกระทำเสียที" เขาปัดมือไปที่ซองเอกสารบนโต๊ะ "ผมยุ่ง มีงานสำคัญต้องจัดการ ไม่ใช่มีเวลามานั่งเล่นเกมประสาทกับคุณ" มินตราหยิบใบหย่าขึ้นมา มือของเธอไม่สั่นเลยแม้แต่น้อย แม้ความทรงจำวันที่เขาเมินเฉยต่อหยดน้ำตาของเธอจะกรีดลึกในใจ แต่วันนี้เธอคือคนถือไพ่เหนือกว่า "เซ็นเถอะค่ะ" เธอเลื่อนกระดาษไปตรงหน้าเขา "สามปีก่อนคุณทิ้งฉันไว้กับความว่างเปล่า แต่วันนี้ฉันแค่อยากให้สถานะทางกฎหมายมันว่างเปล่าเหมือนสิ่งที่ฉันได้รับจากคุณ เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องมีชื่อร่วมกับผู้ชายที่ฉัน... ขยะแขยงที่สุด" กวินท์ชะงัก สายตาที่เคยเฉยชาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ เขาไม่ใช่คนดีที่ถูกด่าแล้วจะยอมนิ่งเฉย มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้กระดูกร้าว แต่ใบหน้าของมินตรากลับนิ่งเฉยราวกับไม่มีความรู้สึก "ขยะแขยงงั้นเหรอ? จำไม่ได้หรือไงว่าใครกันแน่ที่อ้อนวอนขอให้ผมกลับมานอนห้องนี้" เขาเหยียดยิ้มร้าย "การที่ผมหย่ากับคุณในตอนนั้น มันคือความเมตตาที่สุดที่คุณได้รับแล้ว มินตรา อย่าสำคัญตัวผิดไปเลย" "เมตตาเหรอคะ?" เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "คนที่ทิ้งภรรยาที่กำลังแตกสลายไปงานเลี้ยงต้อนรับคู่ควงคนใหม่... นั่นเขาเรียก 'สันดาน' ค่ะ ไม่ใช่ความเมตตา" คำพูดของเธอกระแทกเข้าที่หัวใจของกวินท์อย่างจัง เขาปล่อยมือเธอทันทีราวกับโดนของร้อน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง มีเพียงเสียงฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ กวินท์มองกระดาษแผ่นนั้นสลับกับใบหน้าที่นิ่งสงบของหญิงสาว เขาไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมผู้หญิงที่เคยแหลกสลายคนนี้ ถึงได้กลายเป็นคนแปลกหน้าที่เขาสัมผัสไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว "ได้" เขากระชากปากกาจากกระเป๋าเสื้อสูท เซ็นชื่อลงในใบหย่าด้วยลายเซ็นที่หนักแน่นและหนักหน่วง "ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เราก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่เคยพลาดพลั้งทำเรื่องโง่ๆ ร่วมกัน... หวังว่าคุณจะพอใจ" มินตราหยิบใบหย่าขึ้นมาดูอย่างละเอียด เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก "ขอบคุณค่ะ คุณกวินท์ สำหรับอิสรภาพที่ฉันควรจะได้รับตั้งนานแล้ว" เธอหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงกวินท์ที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความรู้สึกว่างเปล่าที่เขาไม่เคยรู้จักจู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาในอก แต่มันยังไม่ทันได้แสดงผลลัพธ์อะไร... ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กน้อยคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องพัก พร้อมกับเสียงใสที่เรียกหาคนเป็นแม่ "หม่ามี้ครับ! ฝนตกแรงจัง ธีร์กลัว... อ๊ะ! หม่ามี้คุยกับใครอยู่ครับ?" เด็กชายวัยสี่ขวบที่มีดวงตากลมโตและใบหน้าที่ถอดแบบมาจากกวินท์ราวกับพิมพ์เขียว เดินเข้ามาหยุดยืนข้างมินตรา เขามองชายแปลกหน้าในห้องด้วยความสงสัย ก่อนจะหลบหลังขากางเกงของมินตราอย่างขี้อาย กวินท์ที่กำลังจะหันหลังกลับชะงักค้าง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กน้อยที่ดูเหมือน 'ตัวเอง' ในวัยเด็กอย่างไม่ผิดเพี้ยน มินตราหน้าซีดเผือด เธอรีบดึงธีร์มาไว้ในอ้อมกอดทันที ความลับที่เธอปกปิดไว้ตลอดสามปีดูเหมือนจะกำลังถูกกระชากออกมาจากใต้พรม "คุณ..." กวินท์เอ่ยเสียงสั่นพร่า ดวงตาคมจ้องเขม็งไปที่เด็กน้อย "มินตรา... เด็กคนนี้... ใคร?" ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและกลยุทธ์รักในครั้งนี้นะคะ