วิจารณ์ด้วยปาก หรืออยากกระชากใจ

"ถ้าคุณจะกรุณาหุบปากที่เอาแต่พ่นคำวิจารณ์ไร้รสนิยมลงไปในจานอาหาร แล้วรีบไสหัวออกไปจากครัวของฉันเสียที ชีวิตคุณจะดูดีขึ้นมากเลยค่ะ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงปะทะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในร้านอาหาร 'อาคเนย์' บรรยากาศหรูหราที่ควรจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความละเมียดละไม กลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อม รินรดายืนกอดอก สายตาคมกริบของเธอไล่มองจานอาหารตรงหน้าด้วยแววตาเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง "รสชาติที่ขาดความซื่อสัตย์ต่อวัตถุดิบ ต่อให้เชฟจะขี้เก๊กขนาดไหน มันก็กลบเกลื่อนความจืดชืดของซอสตัวนี้ไม่ได้หรอกค่ะคุณอาคเนย์" หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนอีโก้ของเชฟหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร รินรดาหยิบส้อมขึ้นมาเขี่ยชิ้นเนื้อที่ปรุงสุกจนเกินระดับ ‘Medium Rare’ อย่างที่ควรจะเป็นไปเพียงนิด ก่อนจะวางมันลงราวกับมันคือสิ่งปฏิกูล อาคเนย์ขยับกายเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของเครื่องเทศจางๆ ที่ติดอยู่บนตัวเขา กลิ่นที่ดูมีเสน่ห์แต่น่าอันตรายในเวลาเดียวกัน เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างจากเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความนัยบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตากรอบบาง "วิจารณ์ด้วยปาก หรืออยากจะเรียกร้องความสนใจกันแน่คะ?" เขาเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความเป็นมิตรแม้แต่น้อย "ถ้าไม่ชอบ ก็เชิญไปกินร้านข้างทางที่คุณถนัดเถอะค่ะ ที่นี่เป็นพื้นที่ของมืออาชีพ ไม่ใช่เวทีให้พวกนักวิจารณ์ไร้หัวใจมาปล่อยของ" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับเข้าไปหาจนไหล่ของเธอแทบจะชนกับอกแกร่งของเขา "มืออาชีพเหรอคะ? คนที่ยอมให้จานอาหารระดับนี้หลุดออกจากครัวได้ คือคนที่ไม่เคารพจานอาหารของตัวเองต่างหากล่ะค่ะ ไม่แปลกใจเลยที่ทำไมร้านคุณถึงมีชื่อเสียงแค่เพราะ 'หน้าตาเชฟ' มากกว่า 'รสชาติ'" คำพูดนั้นทำให้อาคเนย์ชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนพนักงานในร้านต่างพากันก้มหน้ามองพื้น ราวกับกลัวว่าจะโดนลูกหลงจากสงครามประสาทที่กำลังคุกรุ่น เขากระชากข้อมือของเธอเบาๆ ก่อนจะบีบกระชับแน่นจนรินรดาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่เธอก็ยังคงจ้องตากลับอย่างท้าทาย "งั้นลองพิสูจน์ไหมคะ?" อาคเนย์กระซิบเสียงต่ำ "ถ้าสิ่งที่ฉันทำมันห่วยแตกอย่างที่คุณว่าจริงๆ ฉันจะปิดร้านนี้ต่อหน้าคุณเดี๋ยวนี้ แต่ถ้ามันเป็นฝีมือระดับปรมาจารย์... คุณต้องเป็นคนเขียนรีวิวแก้ตัวให้ฉันด้วยตัวเอง" รินรดาไม่ทันได้ตอบโต้ แรงบีบที่ข้อมือของเธอก็คลายออก แต่กลับกลายเป็นการกระชากให้เธอเดินตามเขาเข้าไปในโซนครัวส่วนตัวที่ห้ามคนนอกเข้าเด็ดขาด กลิ่นอายของความท้าทายและความกดดันพุ่งสูงจนถึงขีดสุด เขาผลักเธอให้ยืนพิงเคาน์เตอร์สแตนเลสเย็นเฉียบ ก่อนจะหยิบมีดเชฟด้ามถนัดมือขึ้นมาแล้วจ่อมันลงบนเขียงไม้ข้างตัวเธอ "เชิญพิสูจน์เลยค่ะ นักวิจารณ์ฝีปากกล้า" ทว่าในจังหวะที่หัวใจของรินรดาเต้นรัวด้วยความประหม่าที่พยายามซ่อนไว้ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ และน้ำเสียงที่คุ้นเคยจนทำให้อาคเนย์ต้องชะงักมีดในมือ "อาคเนย์คะ... คุณสัญญาว่าจะเปิดไวน์ขวดพิเศษให้ฉันไม่ใช่เหรอคะ?" ผู้หญิงคนหนึ่งก้าวเข้ามาในครัว รอยยิ้มของเธอกรีดกรายราวกับผู้ชนะ แต่เมื่อดวงตาคู่สวยมองเห็นรินรดาที่กำลังยืนอยู่ในท่าทีที่ไม่น่าไว้วางใจกับอาคเนย์ รอยยิ้มนั้นก็จางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ส่งผ่านออกมาทางสายตา รินรดามองภาพตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ยิ้มมุมปาก ความรู้สึกบางอย่างที่เธออธิบายไม่ได้แล่นปราดเข้ามาในอก เธอไม่ได้เสียใจ แต่เธอกำลังสนุกกับความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ นี่คือจุดเริ่มต้นของการปะทะที่จะเปลี่ยนนิยามของ 'เซฟโซน' ไปตลอดกาล... และเธอก็พร้อมจะเล่นเกมนี้จนกว่าจะมีใครสักคน 'แพ้ใจ' ตัวเอง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นที่เผ็ดร้อนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ - กำมะหยี่สีแดง