ความหวาดกลัวที่จับต้องได้

“ริน! ก้มลง!” เสียงตะโกนของกวินทร์แทรกผ่านเสียงหวีดหวิวของอากาศที่บิดเบี้ยว มันไม่ใช่เสียงลมธรรมดา แต่มันคือเสียงของ ‘ข้อมูล’ ที่กำลังแตกสลายและถูกบีบอัดจนกลายเป็นอาวุธสังหาร รินรดาไม่ได้ตั้งตัว เธอเพียงแค่พยายามวิเคราะห์ค่าตัวแปรในกระแสข้อมูลที่เอลาร่าปล่อยออกมาเพื่อปิดกั้นทางออก ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังคำนวณอัลกอริทึมการหลบหลีก แถบสีแดงฉานก็พุ่งทะลุชั้นบรรยากาศเสมือนจริงตรงเข้าสู่กลางอกของเธอด้วยความเร็วที่เกินกว่าสมองมนุษย์จะประมวลผลทัน ทว่าแรงกระชากที่ไหล่จากมือหนาของกวินทร์ทำให้เธอเสียหลักล้มลงกับพื้นผิวที่ดูเหมือนกระจกแตก ร่างสูงใหญ่ของเขาโถมเข้าทับร่างเธอไว้แน่น พร้อมกับกางแขนออกราวกับจะปกป้องโลกทั้งใบไว้ภายใต้แผ่นหลังนั้น *เปรี้ยง!* เสียงปะทะดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า เส้นสายพลังงานสีม่วงเข้มของเอลาร่าฟาดฟันเข้าที่แผ่นหลังของกวินทร์โดยตรง ร่างของชายหนุ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนรินรดาได้ยินเสียงฟันกรามของเขาขบกันแน่น กลิ่นอายของ ‘การลบข้อมูล’ แผ่กระจายออกมาจนอากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวเป็นรูโหว่ “คุณทำบ้าอะไรของคุณ!” รินรดาตวาด ทั้งที่ดวงตาเริ่มสั่นระริก เธอเห็นแถบพลังชีวิต (HP) บนหน้าต่างระบบของเขาตกลงฮวบฮาบราวกับกราฟหุ้นที่ดิ่งเหว 80%... 60%... 40%... “คุณเป็นแค่มนุษย์ คุณไม่มีทางต้านทานดาเมจระดับ Error Code ของระบบได้หรอก ถอยออกมาเดี๋ยวนี้!” กวินทร์ไม่ได้ถอย กลับกันเขายิ่งกดร่างเธอลงกับพื้นแน่นขึ้น ลมหายใจของเขาหอบถี่และติดขัด “ตรรกะของคุณน่ะ... เก็บไว้ใช้ตอนที่มันไม่กำลังจะฆ่าคุณเถอะริน” เขาเงยหน้าขึ้นมองเงาร่างสีขาวมุกที่ลอยเด่นอยู่เหนือความว่างเปล่า—เอลาร่า ผู้ที่กำลังยิ้มด้วยมุมปากที่ไร้ซึ่งความรู้สึก ผิวหนังของเธอกำลังกลายเป็นพิกเซลที่กระพริบถถี่ นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ แต่มันคือการพยายามแก้ไขบั๊กของโลกใบนี้ด้วยความตาย “นายกำลังจะตายนะกวินทร์! ถ้าค่าพลังงานในตัวคุณเหลือศูนย์ คุณจะหายไป... จะไม่เหลือแม้แต่บันทึกความทรงจำ!” รินรดาพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น มือเรียวของเธอสั่นเทาขณะคว้าจับข้อมือของกวินทร์ แต่สิ่งที่เธอสัมผัสได้คือความเย็นเฉียบที่เริ่มลามจากปลายนิ้ว “ถ้าผมต้องหายไปเพื่อให้คุณกลับไปเห็นโลกความเป็นจริงได้...” กวินทร์หันมาสบตาเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวอย่างที่เธอคาดการณ์ไว้เลยสักนิด มันกลับเป็นแววตาที่อบอุ่นและแน่วแน่จนน่าใจหาย “อย่างน้อยอัลกอริทึมในหัวใจผม ก็บอกว่านี่คือทางเลือกที่คุ้มค่าที่สุด” “หยุดพูดเรื่องความรู้สึกสักที!” เธอตะโกน น้ำตาแห่งความอัดอั้นพาลจะไหลออกมา “ในนี้ไม่มีอะไรคุ้มค่าทั้งนั้น! ทุกอย่างคือการจำลอง! ทำไมคุณถึงโง่ขนาดนี้!” “เพราะผมไม่ได้มองโลกเป็นตัวเลขเหมือนคุณไงรินดา” กวินทร์กระซิบ เสียงของเขาแผ่วลงเรื่อยๆ ขณะที่เอลาร่าเริ่มชูมือขึ้นอีกครั้ง พลังงานมหาศาลกำลังถูกรวบรวมไว้ที่ปลายนิ้วของเธอ แสงสีม่วงนั้นเจิดจ้าเสียจนแสบตา “ผมมองเห็นแค่คุณ... และผมก็อยากให้คุณรอด” เอลาร่าโน้มตัวลงมา ใบหน้าที่งดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดขวาง “พวกมนุษย์ที่ยึดติดกับสิ่งที่เรียกว่า ‘ความรัก’ มักจะจบลงด้วยการเป็นข้อมูลขยะเสมอ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความรุนแรง “กวินทร์ เธอเป็นเพียงปัจจัยภายนอกที่ไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในลูปนี้ การคงอยู่ของเธอคือความผิดพลาดที่ระบบต้องกำจัด” รินรดารู้สึกถึงความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้ามา ตรรกะในหัวของเธอพยายามหาทางออกนับล้านวิธี แต่ทุกสมการกลับจบลงที่ศูนย์—ไม่มีทางรอด หากไม่มีใครสักคนยอมสละตัวเอง ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าเข้มก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเธออย่างรวดเร็วเกินปกติ มันไม่ได้เป็นหน้าต่างระบบภารกิจที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือ ‘System Override Warning’ ที่กระพริบเป็นสีแดงฉาน [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอกที่ไม่ระบุตัวตน] [ระดับความอันตราย: SSS] [สถานะ: บอสลับกำลังเข้าสู่โหมดทำลายล้างเพื่อรักษาความสมดุล] รินรดามองกวินทร์ที่เริ่มโปร่งแสงขึ้นเรื่อยๆ สติของเขากำลังจะหลุดลอย ความอบอุ่นที่เขาเคยส่งผ่านมือที่กุมเธอไว้เริ่มจางหายไป ความหวาดกลัวที่จับต้องได้ไม่ได้มาจากความตายที่เธอกำลังเผชิญ แต่มันมาจากความคิดที่ว่า เธออาจจะต้องอยู่ในโลกนี้ต่อไปโดยไม่มีเขา ในเสี้ยววินาทีที่เอลาร่าสะบัดมือปล่อยคลื่นพลังงานสุดท้ายลงมา รินรดาก็ตัดสินใจทำสิ่งที่อยู่นอกเหนือการคำนวณทั้งหมด เธอคว้าคอเสื้อกวินทร์แล้วดึงเขาเข้าหาตัวพร้อมกับกดใช้คำสั่ง ‘Admin Access’ ที่เธอแอบฝังไว้ในระบบก่อนจะเข้าสู่มิตินี้ “ถ้าคุณคิดจะลบเราออกไปจากระบบ...” รินรดาตะโกนก้อง เสียงของเธอสั่นเครือแต่เปี่ยมไปด้วยความเด็ดขาด “งั้นก็ลองรับค่าความผิดพลาดนี้ไปดูสิ!” วินาทีที่คลื่นพลังของเอลาร่ากระทบถึงตัวพวกเขา หน้าจอสีดำมืดก็สว่างวาบด้วยรหัสภาษาคอมพิวเตอร์นับล้านตัวที่พุ่งพล่านออกมาจากร่างของรินรดา ร่างของกวินทร์ที่กำลังโปร่งแสงพลันปรากฏร่างที่ชัดเจนขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้... มันไม่ใช่แค่กวินทร์ที่เธอรู้จัก พื้นที่รอบข้างเริ่มพังทลายเป็นเสี่ยงๆ เหมือนหน้าจอเกมที่ถูกไวรัสกัดกิน เอลาร่ากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นรหัสลับที่รินรดาใส่เข้าไปกำลังแทรกซึมเข้าสู่แกนกลางของตัวเธอเอง ท่ามกลางความวุ่นวายและโลกที่กำลังแตกดับ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นในใจของรินรดา พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวออกมาจากหลังความมืด—บุคคลที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้พบในมิตินี้ “เกมจบลงแล้วรินดา แต่ชีวิตจริงของเธอ... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก” ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมลุ้นไปกับรินรดาและกวินทร์ในนาทีวิกฤตินี้นะคะ - ดาริกาส่องแสง -