พักยกกลางสงคราม

กลิ่นอายความเย็นเยียบของโค้ดโปรแกรมใต้ดินยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก ขณะที่รินรดาทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะหนังสีเข้มภายในห้องพักนิรภัยของศูนย์วิจัย โลกเสมือนจริงเบื้องหน้าเพิ่งผ่านพ้นการปะทะระลอกใหญ่กับระบบควบคุมของเอลาร่ามาหมาดๆ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้ายังคงกระพริบเตือนด้วยแสงสีแดงระเรื่อ ฟ้องถึงอัตราการสูญเสียพลังงานที่เกือบจะเกินขีดจำกัดความปลอดภัย เธอยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ พยายามปัดกวาดความวุ่นวายในหัวออกไป แต่ดูเหมือนตัวเลขสถิติและอัลกอริทึมการคาดการณ์ความเสี่ยงยังคงวิ่งวนอยู่ในสมองไม่ยอมหยุด "ถ้าคุณยังบังคับให้สมองประมวลผลด้วยความเร็วระดับนั้นต่อไปอีกแค่สามนาที เส้นประสาทของคุณคงได้รีเซ็ตตัวเองจริงๆ แน่นอนค่ะ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสอุ่นๆ ของแก้วกระดาษบรรจุชาคาโมมายล์ร้อนที่ถูกยื่นมาตรงหน้า รินรดากะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับกวินทร์ นักมานุษยวิทยาหนุ่มผู้มักจะโผล่มาในจังหวะที่เธอกำลังจะพังทลายลงเสมอ แม้ว่าภายนอกเขาจะดูผ่อนคลายและมักจะมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนมุมปากเสมอ แต่ร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ขอบตาของอีกฝ่ายก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าศึกครั้งนี้หนักหนาสำหรับทุกคนไม่แพ้กัน รินรดารับแก้วชามาถือไว้ ความอุ่นแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือเข้ามาช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บจากโลกดิจิทัลเมื่อครู่ได้บ้าง เธอดื่มเข้าไปอึกหนึ่งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยตามนิสัย "ฉันแค่วิเคราะห์ความน่าจะเป็นตามหลักตรรกะค่ะกวินทร์ เอลาร่ากำลังปรับเปลี่ยนโครงสร้างฐานข้อมูลทุกๆ สองร้อยมิลลิวินาที ถ้าฉันไม่คำนวณล่วงหน้า เราคงถูกกวาดล้างออกจากระบบไปนานแล้ว" กวินทร์ถอนหายใจยาวนานอย่างอ่อนอกอ่อนใจ เขาดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงตรงข้ามโดยเว้นระยะห่างที่พอเหมาะ ไม่ใกล้ชิดจนเกินงาม แต่ก็ใกล้พอที่จะทำให้รับรู้ถึงไออุ่นและความห่วงใยที่ส่งผ่านออกมาจากแววตาคู่นั้น "รินคะ... บางครั้งชีวิตมันไม่ได้มีแค่ศูนย์กับหนึ่ง หรือถูกกับผิดหรอกนะคะ" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าจริงจังจนรินรดาต้องชะงัก "คุณเอาแต่คำนวณความเสี่ยง จนลืมไปว่าหัวใจมนุษย์มันมีความยืดหยุ่นมากกว่าที่อัลกอริทึมของคุณจะเขียนออกมาได้ คุณเจ็บเป็น เหนื่อยเป็น และที่สำคัญ... คุณมีสิทธิ์ที่จะพลาดได้โดยไม่ต้องโทษตัวเองว่าเป็นเพราะระบบประมวลผลผิดพลาดหรอกนะ" คำพูดนั้นราวกับมีค้อนเล็กๆ มาเคาะลงกลางใจ รินรดานิ่งงัน เธอมองลึกลงไปในดวงตาคู่คมของชายหนุ่ม ที่ซึ่งไม่มีตรรกะ ไม่มีโค้ดโปรแกรม และไม่มีตัวเลขใดๆ มีเพียงความจริงใจที่สะท้อนออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอยึดมั่นอยู่กับความสมบูรณ์แบบ โลกของเธอต้องมีระเบียบและคาดการณ์ได้ แต่การได้ก้าวเข้ามาในโลกใบนี้ร่วมกับกวินทร์และผองเพื่อน กลับทำให้เธอกล้าที่จะยอมรับความไม่แน่นอน กล้าที่จะเดิมพันด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจคำนวณได้ด้วยซ้ำ "แล้วถ้าการคำนวณของฉัน... มันหมายถึงความปลอดภัยของทุกคนล่ะคะ?" รินรดาถามเสียงแผ่วเบา เปลือกตาหลุบลงมองผิวน้ำชาที่สะท้อนเงาของตัวเอง "ฉันแบกรับความคาดหวังไว้เยอะเกินกว่าจะยอมให้เกิดความผิดพลาดได้นะกวินทร์" กวินทร์ยื่นมือมาวางทับลงบนหลังมือเรียวที่กำลังกำแก้วชาแน่นสัมผัสนั้นอบอุ่นจนรินรดารู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มผิดเพี้ยนไปจากเดิม ไม่ใช่เพราะความกลัวจากระบบ แต่เป็นเพราะความสั่นไหวบางอย่างที่เธอไม่เคยเรียนรู้จากตำราเล่มไหน "ไม่มีใครขอให้คุณต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียวนี่คะ ริน..." กวินทร์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายจางๆ ของธรรมชาติที่ติดตัวเขามาตลอดทำให้เธรู้สึกสงบลงอย่างประหลาด "พวกเราอยู่ในสนามรบนี้ด้วยกัน และถ้าจะต้องล้มเหลว... เราก็จะล้มเหลวไปด้วยกัน ไม่ใช่ปล่อยให้คุณนั่งคำนวณความตายอยู่คนเดียวแบบนี้" รินรดาเงยหน้าสบตาเขาอีกครั้ง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับมีโปรแกรมรันคำสั่งซ้อนทับกันนับร้อยบรรทัด ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปัดตกไปในฐานะ 'ตัวแปรไร้เหตุผล' กลับพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนที่เธอจะได้เอื้อทนคำพูดใดเพื่อตอบกลับบรรยากาศเปี่ยมความหมายนั้น เสียงเตือนอันคุ้นเคยก็กระชากพวกเขากลับสู่ความเป็นจริง *ติ๊ง!* หน้าจอโฮโลแกรมกลางห้องที่เคยสงบ กลับสว่างวาบขึ้นมาด้วยแสงสีทองเจิดจ้า พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีปุ่มปิด [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการแทรกแซงจากแหล่งพลังงานภายนอกที่ไม่ระบุตัวตน] [รหัสระบุตัวตนเป้าหมาย: 'อัลกอริทึมแห่งปฐพี' (Genesis Core) กำลังถูกปลุกโดยบุคคลปริศนา] [คำเตือน: โครงสร้างโลกเสมือนกำลังจะรีเซ็ตตัวเองในอีก 60 วินาที...] รินรดาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที สัญชาตญาณนักพัฒนาตื่นตัวเต็มที่ แต่วินาทีที่เธอกวาดสายตาไปมองแถบข้อมูลตัวเลขที่วิ่งผ่านหน้าจอ เลือดในกายก็เย็นเฉียบลงทันที เพราะไอ디ของผู้ที่กำลังเข้าถึงแกนกลางนั้น... ไม่ใช่เอลาร่า และไม่ใช่ใครก็ตามที่พวกเขารู้จักในระบบนี้ กวินทร์ลุกขึ้นยืนตาม เขาสบตากับรินรดาร1ด้วรความตระหนักรู้ที่ตรงกัน ร่างสูงขยับเข้ามายืนบังหน้าเธอโดยอัตโนมัติ พร้อมกับที่ประตูนิรภัยของห้องพักค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของทางเดินด้านนอก แสงไฟกระพริบสลัวสะท้อนให้เห็นรอยยิ้มมุมปากของแขกผู้ไม่invited ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับคำพูดทำลายล้างความเงียบงัน "สวัสดีค่ะ รินรดา... ไม่นึกเลยนะ ว่าระบบที่คุณสร้างขึ้น จะมีช่องโหว่ที่หวานหอมขนาดนี้" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านขีดจำกัดของหัวใจและระบบไปกับรินรดานะคะ - ดาริกาส่องแสง -