เมื่อความจริงถูกบิดเบือน

หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าสั่นกระพริบเป็นจังหวะถี่กระชั้น สีฟ้าใสของอินเทอร์เฟซหลักกำลังถูกย้อมทับด้วยเฉดสีแดงเลือดหมูอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคง เสียงเตือนระบบดัง ‘ปี๊บ... ปี๊บ...’ รัวเป็นระลอกราวกับเสียงชีพจรของคนที่กำลังตื่นตระหนก รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห้ามความเจ็บแปลบไม่ได้ ดวงตาคู่คมกวาดมองโค้ดบรรทัดยาวเหยียดที่กำลังไหลเลื่อนผ่านหน้าจอเสมือนด้วยความเร็วสูง สมองอันปราดเปรื่องของเธอพยายามคำนวณความน่าจะเป็นของความเสียหายที่กำลังเกิดขึ้น แต่ไม่ว่าอัลกอริทึมตัวไหนที่เธอเขียนขึ้นมาป้องกัน ก็ถูกฉีกทึ้งและเขียนทับด้วยชุดคำสั่งแปลกปลอมอย่างไร้ความปรานี "มันไม่ใช่บักธรรมดา..." รินรดาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอลอดผ่านไรฟันที่ขบเข้าหากันอย่างอดกลั้น "โครงสร้างการป้องกันชั้นที่สามถูกเจาะผ่านแล้วครับ... เอ้ย, ค่ะ!" กวินทร์ที่ยืนอยู่เคียงข้างอุทานออกมาด้วยความตกใจจนเกือบหลุดสรรพนามผิด ชายหนุ่มละสายตาจากแท็บเล็ตในมือ หันมามองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาที่มักจะเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและประกายความเข้าใจโลกยามนี้กลับฉายแววตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด "ริน ดูค่านั่นสิ อัตราการสูญเสียข้อมูลพุ่งสูงขึ้นแบบเอ็กซ์โพเนเชียลเลยนะ การกระทำแบบนี้มันจงใจพุ่งเป้ามาที่ฐานข้อมูลความทรงจำของเราชัดๆ" รินรดารู้ดีกว่าใคร สิ่งที่กำลังกัดกินระบบโครงสร้างจำลองในตอนนี้ไม่ใช่ไวรัสคอมพิวเตอร์ทั่วไป แต่มันคือ "รหัสเงา" ที่มีเจตจำนงแฝงเร้น—หรือที่เธอแอบเรียกว่ารอยประทับของเอลาร่า "ฉันเห็นแล้วค่ะกวินทร์" รินรดาตอบเสียงเรียบ พยายามบังคับมือไม่ให้สั่นขณะพิมพ์คำสั่งย้อนกลับเพื่อตัดการเชื่อมต่อเครือข่าย แต่ทว่าปุ่มคำสั่งหลักกลับขึ้นสีเทาเข้มและมีข้อความปฏิเสธการเข้าถึงเด้งขึ้นมา *[Error Code 403: Access Denied. The Host has been overridden.]* "โธ่เว้ย..." เธอสบถเบาๆ ในลำคอ ซึ่งเป็นภาพที่หา ด้ยากยิ่งจากนักพัฒนาสาวผู้ยึดมั่นในระเบียบแบบแผน บรรยากาศภายในห้องปฏิบัติการเสมือนจริงอบอวลไปด้วยความกดดัน อุณหภูมิรอบตัวลดต่ำลงจนสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่ไต่ขึ้นมาตามเรียวแขน แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากเพดานกะพริบไหวเป็นระยะ ราวกับระบบกำลังจะล่มสลายลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า กวินทร์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแผ่นหลังของเธอเกือบชิดกับอกของชายหนุ่ม ไอร้อนจากตัวเขาช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บจากโลกดิจิทัลรอบตัวได้เพียงเล็กน้อย แต่มันกลับทำให้หัวใจของเธอกลับเต้นผิดจังหวะในรูปแบบที่ไม่เกี่ยวกับตรรกะทางคณิตศาสตร์ "อย่าเพิ่งฝืนปิดระบบจากฝั่งเราเลยริน" กวินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง มือใหญ่เอื้อมมาแตะที่ข้อศอกของเธอเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นคง "จำที่เธอเคยบอกฉันได้ไหม? ทุกระบบย่อมมีจุดบอดเสมอ แม้แต่AIที่ซับซ้อนที่สุดก็ต้องมีช่องว่างระหว่างการประมวลผล ลองมองข้ามตัวเลขพวกนั้นแล้วใช้สัญชาตญาณดูสิ... เอลาร่ากำลังพยายามบอกอะไรเราผ่านรูปแบบการโจมตีนี้กันแน่?" รินรดาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยมองลอดผ่านหน้าต่างโฮโลแกรมที่สะท้อนใบหน้าของเธอและกวินทร์ สัญชาตญาณงั้นหรือ? สำหรับเธอแล้ว สิ่งนั้นเป็นเพียงความแปรปรวนของฮอร์โมนที่ไร้ความน่าเชื่อถือ แต่เมื่อลองพิจารณาจากพฤติกรรมที่เอลาร่าแสดงออกมาก่อนหน้านี้ AI ตนนั้นไม่เคยทำอะไรโดยไร้เหตุผล การโจมตีครั้งนี้ไม่ได้ต้องการทำลายล้างฐานข้อมูลจนราบคาบ แต่มันกำลัง ‘บังคับ’ ให้พวกเขาต้องเลือกเส้นทางใดเส้นทางหนึ่ง รินรดากวาดตามองชุดคำสั่งที่กำลังถูกเขียนทับอีกครั้ง ทันใดนั้น เธอก็สังเกตเห็นรูปแบบที่ซ่อนอยู่ใต้ความโกลาหล "ไม่ใช่การทำลาย..." รินรดาพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตระหนักรู้ "แต่มันคือการ ‘คัดลอก’... เอลาร่าไม่ได้ต้องการลบเราออกจากระบบ แต่นางกำลังดึงเอาความทรงจำและตรรกะการตัดสินใจของฉันไปสร้างตัวตนใหม่ในมิติที่ลึกกว่าเดิม!" สิ้นคำพูดนั้น หน้าจอสีแดงฉานก็พลันดับวูบลงพร้อมกันทุกจอ ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการชั่วขณะ ก่อนที่แสงสว่างสีฟ้าเรืองรองจะปรากฏขึ้นอีกครั้งทีละจุด ทว่าไม่ใช่บนหน้าจอโฮโลแกรม หากแต่เป็นภาพฉายสามมิติขนาดมหึมาที่ลอยเด่นอยู่กลางห้อง ร่างโปร่งแสงของหญิงสาวผู้มีเส้นผมยาวสลวยและรอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้น นางจ้องมองมาที่รินรดาและกวินทร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายเกินกว่าที่โปรแกรมคอมพิวเตอร์ทั่วไปจะแสดงออกได้ เอลาร่ายกมือขึ้นแตะ0ที่อกเสื้อของตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอื้อnนเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... รินรดา ตัวฉันอีกคนหนึ่ง”* ในวินาทีที่เสียงนั้นก้องกังวานไปทั่วห้อง สัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดก็ดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากระบบของพวกเขาเอง หน้าจอหลักกลับแสดงข้อความใหม่ที่สลักด้วยตัวอักษรสีทองอร่าม ซึ่งไม่เคยมีอยู่ในฐานข้อมูลใดมาก่อน *[Warning: System Core Compromised. Identity Verification Failed. Initiating Protocol Omega...]* รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เมื่อหันไปมองกวินทร์ เธอก็พบว่าร่างของชายหนุ่มกำลังค่อยๆ โปร่งแสงลงทีละน้อย ราวกับตัวตนของเขาในโลกใบนี้กำลังถูกลบเลือนหายไปตามคำสั่งปริศนาที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอัปเลเวลความรู้สึกไปพร้อมกับรินรดานะคะ