ตื่นขึ้นในกระท่อมผุพัง

“ถ้ามันยังไม่ตาย ก็นับว่าหลินฟางคนนี้มีบุญหนักหนาแล้ว แต่อย่าลืมนะแม่สามี... ข้าวสารในบ้านเราเหลือไม่ถึงสองทะนาน ถ้าวันพรุ่งนี้มันยังลุกขึ้นมาตักน้ำไม่ได้ ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายที่ต้องตัดช่องน้อยแต่พอตัว” เสียงแหบพร่าของหญิงวัยกลางคนที่ฟังดูเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งในหน้าหนาวดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงที่ปลุกให้ตื่นด้วยความอ่อนโยน แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเกลียดชังและความเห็นแก่ตัว หลินฟางรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งในกระท่อมที่พื้นดินเปียกชื้นทำให้สมองที่เคยว่างเปล่าค่อยๆ ประมวลผลภาพความทรงจำที่แตกกระจายเข้าด้วยกัน นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลเอกชนสุดหรูที่เธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเครื่องบินส่วนตัวตก แต่มันคือ... ห้องหับที่ผุพังจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นเล้าไก่มากกว่าที่พักอาศัย “ตื่นแล้วเหรอ?” ดวงตาของหลินฟางเบิกโพลงขึ้นทันที เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแบบนางเอกนิยายน้ำเน่า แต่แววตาที่จ้องมองไปยังแม่สามีหลิวกลับเรียบเฉย ทรงพลัง และเย็นเยียบจนหญิงชราที่กำลังถือถ้วยน้ำขุ่นๆ อยู่ถึงกับชะงักมือ หลินฟางกวาดสายตามองสภาพร่างกายของตัวเอง... ผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก มือที่สั่นเทาเต็มไปด้วยรอยแผลจากการทำงานหนัก ผิวพรรณซีดเผือดราวกับคนขาดเลือด ความเป็นนักธุรกิจสาวมือทองที่เคยบงการตลาดหุ้นระดับโลกในร่างเดิม ทำให้เธอรู้ทันทีว่าสถานการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการ ‘กำจัดให้ตายไปเอง’ แม่สามีหลิวหัวเราะหึในลำคอ “ในเมื่อตื่นแล้วก็ดี งั้นก็เช็ดตัวแล้วรีบไปต้มข้าวเสีย อย่าให้ฉันต้องไปเคาะเรียกอีกรอบ” หลินฟางไม่ตอบ แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึง ‘อะไรบางอย่าง’ ที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง ความรู้สึกหนักอึ้งในจิตใจเหมือนมีพื้นที่กว้างใหญ่ที่ถูกปิดล็อกไว้กำลังค่อยๆ ปลดปล่อยพลังงานบางอย่างออกมา *‘ยินดีต้อนรับสู่ระบบฟาร์มมหาเศรษฐี ยุค 70... สถานะปัจจุบัน: สะใภ้ขี้โรคใกล้ตาย’* เสียงสังเคราะห์ที่ดังขึ้นในหัวทำให้หลินฟางเกือบจะหลุดขำออกมา เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ และเธอจะไม่ยอมตายในกระท่อมซอมซ่อนี่เป็นครั้งที่สองแน่ เธอคือหลินฟาง ผู้ที่เปลี่ยนเศษเงินให้กลายเป็นอาณาจักรหมื่นล้านมาแล้ว และในยุคที่อาหารการกินขาดแคลนแบบนี้ ความรู้เรื่องการเกษตรสมัยใหม่ที่ติดตัวมาในระบบจะกลายเป็นอาวุธที่ร้ายกาจที่สุด เมื่อแม่สามีเดินออกไปจนลับตา หลินฟางจึงหยัดกายลุกขึ้น แม้จะเวียนหัวจนแทบทรุด แต่เธอก็ใช้มือยันกำแพงดินไว้แน่น สายตาของเธอตอนนี้เปลี่ยนจากความสับสนเป็นความมุ่งมั่น “ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันได้เริ่มต้นใหม่นะ...” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเรียกหน้าต่างโปร่งแสงของระบบขึ้นมาดู สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ใช่แค่ฟาร์มธรรมดา แต่เป็นมิติคลังอาหารและเมล็ดพันธุ์พืชหายากที่มีความสามารถในการโตเร็วกว่าปกติถึงสิบเท่า! เพียงแค่หยดน้ำสะอาดหนึ่งหยดลงในกระถางดินข้างเตียง เธอก็เห็นต้นกล้าผักกาดเขียวค่อยๆ แทรกตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ เธอกำลังจะลงมือจัดการกับพืชผักเหล่านี้ แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน บรรยากาศรอบกระท่อมดูเคร่งเครียดขึ้นทันตาเห็น เสียงของแม่สามีหลิวที่เคยแหลมสูงกลับสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัดเมื่อเอ่ยทักทายผู้มาใหม่ “สะ... สี่หมิง? แกกลับมาทำไมป่านนี้?” เฉินโม่... สามีผู้ที่ไม่เคยเหลียวแลภรรยาคนนี้กลับมาถึงบ้านก่อนกำหนด และดูเหมือนเขาจะไม่ได้มาตัวเปล่า เพราะในมือของเขาถือถุงกระสอบที่ดูหนาแน่นและมีกลิ่นอายของบางอย่างที่ผิดปกติ หลินฟางนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความดุดันและกลิ่นคาวเลือดจางๆ จากสนามรบทำให้เธอสัมผัสได้ว่า สามีที่ถูกตราหน้าว่า ‘เย็นชา’ คนนี้ ไม่ได้มีดีแค่ความซื่อสัตย์ เขาก้าวผ่านประตูเข้ามาในห้องที่มืดสลัว สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดชะงักลงที่ร่างผอมบางของเธอที่นั่งอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ทันทีที่สายตาของพวกเขาสบกัน ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ก็พุ่งเข้าชนกลางใจของหลินฟาง เฉินโม่ไม่พูดอะไร เขาเพียงแต่วางถุงในมือลงข้างเตียง ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนเธอได้กลิ่นไอแดดและเหงื่อจางๆ จากแผงอกหนาแน่นนั้น “แม่บอกว่าเธอป่วยหนัก... แต่ดูเหมือนว่าฉันจะมาเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นเข้าเสียแล้วใช่ไหม?” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า พร้อมกับเลื่อนมือมาเช็ดคราบเปื้อนบนใบหน้าของเธอเบาๆ แต่ดวงตานั้นกลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณของเธอ... ความลับที่เธอยังไม่พร้อมจะเปิดเผยในตอนนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ม่านหมอกโรแมนซ์" ในบทแรกนี้นะคะ