วันแรกในสถาบันที่ไม่ต้อนรับคนธรรมดา

"จงไสหัวออกไปซะ ก่อนที่รองเท้าของข้าจะประทับรอยบนหน้าพวกไร้มานาอย่างแก" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความรังเกียจดังขึ้นเหนือศีรษะ เซวานไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองทันที เขายังคงก้มหน้าจัดเรียงตำราเก่าคร่ำคร่าบนโต๊ะไม้โอ๊คในห้องโถงกว้างของสถาบันเวทมนตร์อาร์คาน่าด้วยความใจเย็น ราวกับว่าถ้อยคำเสียดแทงนั่นเป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านข้างหู เขาสวมเพียงชุดคลุมนักเรียนสีเทาหม่นที่ดูแตกต่างจากสีน้ำเงินเข้มและสีเงินอันหรูหราของนักเรียนคนอื่นๆ รอบตัว—สีที่บ่งบอกว่าเขาเป็น 'ขยะ' ของสถาบัน ผู้ที่ไม่มีหยดมานาไหลเวียนในกระแสเลือด "พูดจบหรือยังครับ?" เซวานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะวางหนังสือเล่มสุดท้ายลงบนชั้น "ถ้าพูดจบแล้ว กรุณาขยับขาของคุณด้วยครับ คุณกำลังยืนทับรอยเท้าที่ผมเพิ่งเช็ดสะอาด" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะเยาะจะระเบิดขึ้นรอบด้าน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เจ้าของรองเท้าหนังขัดมันที่อยู่ตรงหน้าเขาคือ 'คาร์ล' บุตรชายดยุกผู้มีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ธาตุไฟ คาร์ลกระชากคอเสื้อของเซวานจนตัวลอยขึ้นเล็กน้อย "แกมันก็แค่เศษเหล็กที่ไม่มีวันคมขึ้นมาได้" คาร์ลขู่ลอดไรฟัน "ในฐานะที่ฉันเป็นรุ่นพี่ ฉันจะสั่งสอนให้รู้ว่าโลกนี้ไม่ได้สร้างมาเพื่อคนธรรมดาอย่างแก!" เซวานไม่ได้ดิ้นรน สายตาที่นิ่งสงบดุจผิวน้ำในบ่อลึกจ้องมองไปที่ข้อมือของคาร์ล เขาไม่ได้เห็นเพียงความโกรธเกรี้ยว แต่เขามองเห็น 'จุดอ่อน' เล็กๆ ที่เกิดจากการเกร็งกล้ามเนื้อที่ไม่สมดุล หากเขาสะบัดตัวเพียงเล็กน้อยและกระแทกส้นเท้าลงที่จุดประสาทเหนือข้อเท้า อีกฝ่ายจะเสียการทรงตัวทันที แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ทำ... ยังไม่ใช่ตอนนี้ "มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า?" น้ำเสียงเย็นเยียบแต่ทรงพลังแทรกเข้ามากลางวงล้อม บรรยากาศกดดันที่คุกรุ่นอยู่สลายไปราวกับหมอกที่โดนลมกรรโชก เหล่านักเรียนที่ยืนมุงดูต่างถอยกรูดด้วยความยำเกรง อาจารย์เอเลน่าเดินตรงเข้ามาในห้องโถง เธอสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่ขับเน้นผิวขาวซีดและนัยน์ตาสีเทาอมฟ้าที่ดูเหมือนจะมองทะลุผ่านความลับของทุกคน เส้นผมสีเงินยาวสลวยขยับไหวไปตามจังหวะก้าวเดินที่ดูสง่างามแต่แฝงไว้ด้วยความน่าสะพรึงกลัวในคราวเดียวกัน คาร์ลรีบปล่อยมือจากคอเสื้อเซวานทันที "อาจารย์เอเลน่าครับ... ผมแค่กำลังเตือนสติเจ้าหมอนี่ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนไร้พลังครับ" เอเลน่าปรายตามองคาร์ลด้วยสายตาเรียบเฉย แววตานั้นไม่มีความเมตตา แต่ก็ไม่ได้มีความโกรธ "การที่นักเรียนชั้นปีที่ห้า ใช้เวลาว่างมาหาเรื่องนักเรียนใหม่ที่แม้แต่มานายังจุดไม่ติด ดูจะเป็นการใช้เวลาที่น่ารังเกียจไปหน่อยนะครับ คาร์ล" คำพูดของเธอกระแทกใจคาร์ลอย่างจัง เขาหน้าแดงซ่านด้วยความอับอายก่อนจะรีบเดินหนีไปพร้อมกับกลุ่มผู้ติดตาม ทิ้งให้เซวานยืนอยู่ท่ามกลางสายตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความเหยียดหยามของคนอื่นๆ เอเลน่าหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเซวาน เธอมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีอ่านไม่ออก ก่อนจะยื่นม้วนกระดาษเก่าคร่ำคร่าให้เขา "เธอชื่อเซวานสินะ? หอสมุดมืดต้องการคนจัดเก็บตำราใหม่พอดี หวังว่าเธอจะมีฝีมือในการจัดการสิ่งของมากกว่าการจัดการชีวิตตัวเองนะ" เซวานรับม้วนกระดาษมาด้วยความเคารพ เขาโค้งศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาทของอัศวินที่เขายึดถือมาตลอดชีวิต "ขอบพระคุณอาจารย์ครับ" "จำไว้นะเซวาน..." เธอขยับเข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจางๆ ของกระดาษเก่าและกลิ่นหอมของสมุนไพรโบราณจากตัวเธอ "โลกนี้ไม่ได้มีไว้ให้คนอ่อนแอ แต่โลกนี้ก็ไม่ได้มีไว้สำหรับคนที่ยอมแพ้ในชะตากรรมที่คนอื่นขีดให้ ถ้าอยากจะอยู่รอดในหอสมุดมืด ก็จงอย่าทำให้ฉันผิดหวัง" เมื่อร่างของอาจารย์สาวเดินลับตาไป เซวานก็คลี่ม้วนกระดาษออก ในใจของเขาไม่ได้รู้สึกถึงความหวั่นไหวกับคำขู่ของใคร แต่เขากลับรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ... บนหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า กลับมีหมึกสีทองค่อยๆ ปรากฏขึ้นเป็นข้อความที่ทำเอาเขาสะดุดลมหายใจ [ระบบสนับสนุนอัศวินไร้ดาบ เริ่มการทำงาน...] [ภารกิจระดับ SSS: 'ผู้พิทักษ์ความลับที่ถูกลืม' - ปลดล็อกประตูหอสมุดชั้นที่ 13 ภายในค่ำคืนนี้] [คำเตือน: หากล้มเหลว ดวงวิญญาณของท่านจะถูกผนึกไว้ในเงามืดตลอดกาล] เซวานกำหมัดแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยจังหวะที่คุ้นเคยในยามออกศึก... นี่ไม่ใช่การเรียนหนังสือธรรมดา แต่คือการเข้าสู่สนามรบที่แม้แต่เทพเจ้ายังต้องหวาดกลัว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากมุมมืดของทางเดินที่ไม่มีใครกล้าผ่าน... มันไม่ใช่ฝีเท้าของนักเรียนทั่วไป แต่มันคือเสียงลากของโซ่ตรวนที่ดังกึกก้องไปทั่วหอสมุด ราวกับว่า 'สิ่งนั้น' กำลังต้อนรับแขกคนใหม่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในหน้ากระดาษแห่งความทรงจำนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ! วาเลนเทียอัศวินมืด