ใบหย่าที่ไร้รอยหมึก

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ความพยายามทั้งหมดของบริษัทพังทลายลงเพราะความดื้อรั้น ก็เซ็นชื่อลงไปในเอกสารนั่นเสียทีค่ะ คุณคิรากร” เสียงเรียบเย็นของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันภายในห้องทำงานกว้างขวางของตึกระฟ้าใจกลางเมือง แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะราคาแพงฉาบไล้ใบหน้าคมสันของคิรากรให้ดูเหมือนรูปปั้นที่ไร้หัวใจ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร ดวงตาสีเข้มดุจหินออบซิเดียนหรี่มองผู้หญิงตรงหน้าที่เขาเคยคิดว่าตนเองเป็นเจ้าของชีวิต บนโต๊ะไม้ราคาแพงระยับนั่น มีเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่วางเด่นเป็นสง่า ‘ใบหย่า’ ที่ปราศจากรอยหมึกใดๆ รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีครีมดูสง่างามทว่าเย็นชา เธอไม่ใช่รินรดาที่เคยคอยเช็ดน้ำตาให้เขาในวันวานอีกต่อไปแล้ว “รินรดา...” คิรากรพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ กลิ่นอายความหยิ่งผยองแผ่ออกมาจากตัวเขาจนน่าอึดอัด “เธอคิดจริงๆ หรือว่ากระดาษแผ่นเดียวจะทำให้เราจบกันได้ เธอเองก็รู้ดีว่าฉันไม่ชอบเล่นเกมที่ฉันไม่มีวันแพ้” “นี่ไม่ใช่เกมค่ะ แต่มันคือการตัดสินใจของคนที่เคยโง่ให้คุณเหยียบย่ำมามากพอแล้ว” รินรดาตอบกลับทันควัน สายตาของเธอแข็งกร้าวแต่ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอกำลังปกป้องอยู่ข้างหลัง “ดิฉันมีหน้าที่การงาน มีชีวิตที่ต้องดูแล และที่สำคัญ... ดิฉันไม่มีความจำเป็นต้องเป็นเงาในชีวิตคุณอีกต่อไป” คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดารู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายที่เคยอบอุ่นในวันที่เขาใส่ใจ แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นคุกที่ขังเธอไว้ในอดีต “หน้าที่เหรอ? หรือแค่ต้องการอิสระไปหาผู้ชายคนใหม่” เขาโน้มตัวลงมา กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่แฝงไปด้วยความดูถูก “อย่าลืมสิว่าตอนที่เธอไม่มีอะไร ฉันคือคนที่เก็บเธอมาดูแล อย่าให้ฉันต้องใช้วิธีที่รุนแรงกว่านี้เพื่อรั้งเธอไว้ ถ้าเธอคิดจะเดินออกไปโดยไม่มีข้อตกลงที่ฉันพอใจ” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คิรากรชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ “วิธีรุนแรงเหรอคะ? คุณทำมันมาตลอดสามปีที่ผ่านมาแล้วคิรากร และผลลัพธ์ก็เห็นอยู่ชัดเจน... ว่าเราทั้งคู่ไม่มีใครมีความสุขเลย” เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างนั้นเปรียบเสมือนกำแพงแก้วที่เขาก้าวข้ามไม่ได้ เธอไม่ได้มองเขาด้วยความเกลียดชัง แต่มันคือความว่างเปล่า ซึ่งสำหรับผู้ชายที่อีโก้สูงส่งอย่างเขา ความว่างเปล่าของเธอกลับบาดลึกยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยวเสียอีก คิรากรจ้องมองแผ่นหลังของรินรดาที่กำลังเดินจากไป ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมเสียงคลิกที่ดังก้องในความรู้สึก เขาคว้าแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาหมายจะฉีกมันทิ้งด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว แต่ทว่า... ทันทีที่เขากางเอกสารออก สายตาก็เหลือบไปเห็นเศษกระดาษใบเล็กที่ร่วงหล่นลงมาจากแฟ้มของรินรดาที่เธอทำตกไว้ก่อนจะเดินออกไป มันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของใบหย่า แต่มันคือภาพถ่ายขนาดเล็กที่ดูเหมือนภาพวาดลายเส้นของเด็กหญิงตัวน้อยวัยสี่ขวบ ในภาพนั้นมีเด็กหญิงที่ใบหน้าถอดแบบมาจากเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน กำลังระบายสีรูปดอกกุหลาบสีแดงสด หัวใจของคิรากรกระตุกวูบ จังหวะการเต้นของหัวใจที่เคยเยือกเย็นพลันเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ เขาหยิบภาพนั้นขึ้นมาปลายนิ้วสั่นเทาขณะสัมผัสรอยดินสอสีที่เปื้อนอยู่ตรงมุมภาพ “นี่มัน...” ในขณะที่เขากำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความสงสัย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยที่แว่วเข้ามาจากด้านนอกห้อง “คุณแม่ขา! ลินินรอนานแล้วนะคะ ปะป๊าของลินินมารับหรือยังคะ?” คิรากรตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาของเขาเบิกกว้างจ้องมองไปที่ประตูบานนั้น เมื่อประตูเปิดออกเพียงแง้มเล็กน้อย ร่างเล็กๆ ในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีขาวก็แทรกตัวเข้ามา ดวงตากลมโตคู่สวยที่เหมือนของเขาไม่มีผิดเพี้ยนเบิกโพลงเมื่อเห็นชายร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน “คุณลุง... คุณลุงคือคนที่อยู่ในรูปที่แม่เก็บไว้ใช่ไหมคะ?” เด็กน้อยเอียงคอถามด้วยความซื่อบริสุทธิ์ ขณะที่รินรดาที่ตามเข้ามาเบื้องหลังหน้าถอดสีทันทีที่เห็นภาพถ่ายในมือของคิรากร กุหลาบอาบแสงจันทร์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและความลับครั้งนี้ด้วยกันนะคะ