กฎข้อที่หนึ่ง: ห้ามรักกัน

“ถ้าใครคิดจะเอาเรื่องงานไปปนกับเรื่องอย่างว่า ก็เชิญยื่นใบลาออกไปตั้งแต่วินาทีนี้ได้เลยครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบขาดของ ‘ธันวา’ ดังก้องไปทั่วห้องประชุมที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความเย็นเยียบในแววตานั่นต่างหากที่ทำให้ทุกคนในที่ประชุมต้องกลืนน้ำลายลงคอ โปรเจกต์เมเนเจอร์หนุ่มเจ้าของฉายา ‘น้ำแข็งเดินได้’ ประจำบริษัทขยับเนกไทให้เข้าที่ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเป็นจังหวะเนิบนาบชวนกดดัน “บริษัทเราเป็นที่ทำงาน ไม่ใช่สถานที่หาคู่ ถ้าใครคุมสัญชาตญาณสัตว์ป่าของตัวเองไม่ได้ ก็อย่าเอาความล้มเหลวมาฝากไว้ที่นี่ กฎข้อแรกและข้อเดียวที่ผมจะประกาศในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์คือ... ห้ามมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวในทีมเด็ดขาด ใครทำผิดกฎ ผมจะถือว่าจงใจก่อวินาศกรรมโปรเจกต์ และผมจะไม่ปรานีเลยสักนิด” ธันวากวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนเดียวที่นั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายจนน่าหมั่นไส้ ‘รินรดา’ อาร์ตไดเรกเตอร์สาวที่ใครๆ ต่างก็รู้ว่า “ปากจัด” ไม่แพ้ฝีมือการออกแบบ สบตาเขากลับด้วยสายตาที่ท้าทาย เธอไม่ได้ดูเดือดร้อนกับคำประกาศนั้นแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังยกยิ้มมุมปากที่ดูเหมือนกำลังสมเพชคำพูดของคนบนหัวโต๊ะ “กฎข้อที่หนึ่ง... ห้ามรักกัน” รินรดาทวนคำของเขาด้วยน้ำเสียงล้อเลียน เธอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “คุณธันวาคะ... เอ้ย ขอโทษทีครับ คุณธันวาครับ ผมว่าคุณเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า” “ผมเข้าใจอะไรผิดครับ คุณรินรดา?” ธันวาถามกลับ น้ำเสียงเย็นเยียบกว่าเดิม “ที่นี่คือบริษัทเอเจนซี่โฆษณา ไม่ใช่สำนักวิปัสสนาที่คุณจะมาถือศีลพรหมจรรย์” เธอแค่นหัวเราะพลางเปลี่ยนท่านั่ง ไขว่ห้างด้วยท่วงท่ามั่นใจ “คุณกลัวอะไรเหรอครับ? กลัวว่าตัวเองจะควบคุมสติไม่อยู่ หรือกลัวว่าถ้ามีคนรักกันในทีมแล้วคุณจะกลายเป็นคนนอกที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้กันแน่?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง คราวนี้มันหนักอึ้งและเต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ คนในทีมต่างก้มหน้ามองสมุดจดตัวเองราวกับมีข้อความสำคัญเขียนอยู่ตรงนั้น ธันวาผุดลุกขึ้นเต็มความสูง เขาก้าวเดินช้าๆ ไปหยุดอยู่ที่ด้านหลังเก้าอี้ของรินรดา ก้มตัวลงมาจนใบหน้าแทบจะชิดกับขมับของเธอ ความร้อนจากร่างกายของชายหนุ่มทำให้รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้าไว้แน่น “ผมไม่ได้กลัว” ธันวากระซิบข้างหูเธอ เสียงที่ได้ยินมีเพียงแค่เขาสองคน “แต่ผมไม่นิยมของแถม... โดยเฉพาะของแถมที่ชอบทำตัวเหนือระเบียบวินัยแบบคุณ” “หึ ถ้าไม่นิยม ก็แปลว่ายังไม่เคยลองใช่ไหมครับ?” รินรดาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้าเขาจนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย เธอเห็นประกายไหววูบในดวงตาสีเข้มของเขา แต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็วแทนที่ด้วยความเรียบเฉยตามนิสัยเจ้าของ “ระวังนะครับคุณธันวา... กฎที่สร้างไว้แน่นหนา บางทีมันก็พังทลายลงได้ง่ายๆ ด้วยความรู้สึกที่ตัวเองเป็นคนบอกว่า ‘ไม่นิยม’ นั่นแหละ” “งั้นเรามาพนันกันไหมล่ะครับ” ธันวาเหยียดยิ้ม “ถ้าคุณพิสูจน์ให้ผมเห็นไม่ได้ว่างานของคุณมีดีกว่า ‘ปาก’ ของคุณ ผมจะพิจารณาไล่คุณออกด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องรอให้เรื่องชู้สาวมาเป็นข้ออ้าง” รินรดาลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเขา ความสูงของเธอไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกด้อยกว่าแม้แต่น้อย เธอเขย่งเท้าเล็กน้อยให้ระดับสายตาเท่ากับเขา ก่อนจะใช้นิ้วชี้จิ้มลงบนอกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดสะอ้านของอีกฝ่าย “รับคำท้าครับ” เธอกล่าวเน้นย้ำทีละคำ “แต่ถ้าผมทำผลงานออกมาได้ยอดเยี่ยมจนคุณหาที่ติไม่ได้... ผมจะทำให้คุณเห็นเองว่า ‘กฎ’ ที่คุณตั้งไว้ มันมีไว้เพื่อให้คนอย่างคุณ ‘แหก’ เท่านั้น” ธันวาคว้าข้อมือเธอไว้ ท่ามกลางสายตาของลูกน้องในทีมที่แทบจะหยุดหายใจ ความร้อนที่ส่งผ่านจากฝ่ามือของเขาไปสู่ผิวหนังของเธอทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกแผดเผา แต่เธอก็ไม่คิดจะชักมือออกแม้แต่นิดเดียว เธอเพียงแค่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ซ่อนความลับมากมายของเขา “ผมจะรอดูครับ” ธันวาพูดเสียงเรียบก่อนจะสะบัดมือออก แต่ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องประชุมก็ดังขึ้น *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกโดยเลขาฯ ส่วนตัวของธันวาที่หน้าตาตื่นตระหนก เธอรีบวิ่งเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆ ก่อนจะกระซิบเสียงสั่นด้วยความลนลานจนทุกคนในห้องได้ยิน “คุณธันวาคะ! มีสายด่วนจากทางบอร์ดบริหารค่ะ... เขาบอกว่าโปรเจกต์ที่เรากำลังคุมอยู่ตอนนี้ ถูกสั่งระงับกะทันหันเพราะมีคนวงในแอบขายข้อมูลความลับของบริษัทให้กับคู่แข่ง... และหลักฐานมัดตัวถูกส่งไปถึงห้องทำงานของคุณแล้วค่ะ!” ธันวาชะงักค้าง สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความตื่นตระหนกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาที่กำลังยืนทำหน้าเหวออยู่ข้างๆ เขา ความสงสัยที่ฉายชัดในแววตาของเขา ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ขอบคุณที่ติดตามบทแรกของ "ขอโทษที... พอดีผมไม่นิยมจีบคนในออฟฟิศ" นะครับ