ฟื้นขึ้นมาในร่างนางร้ายที่กำลังจะถูกหย่า

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ของตระกูลลู่ จนถ้วยกระเบื้องเคลือบราคาแพงบนโต๊ะสั่นระริก "ลู่ชิงฮวา! เจ้ายังมีความละอายหลงเหลืออยู่บ้างหรือไม่? ทำผิดร้ายแรงถึงเพียงนี้แล้ว ยังมีหน้ามานั่งนิ่งเฉยอยู่อีก!" เสียงแหลมสูงของฮูหยินผู้เฒ่าลู่ตวาดก้อง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาคู่ฝ้าฟางจ้องมองบุตรสาวนอกไส้ด้วยความชิงชังราวกับมองสิ่งปฏิกูล ทว่า เจ้าของชื่อ... ลู่ชิงฮวา กลับไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางเพียงป้องปากหาวหวอดหนึ่งทีอย่างเกียจคร้าน ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ อย่างสบายอารมณ์ ดวงตาหงส์คู่คมกวาดตามองคนในตระกูลที่กำลังยืนล้อมรอบตัวนางราวกับฝูงหมาป่ากระหายเลือด ในสมองของนางเวลานี้ไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันมีแต่ความปลอดโปร่งโล่งใจราวกับเพิ่งยกภูเขาออกจากอก นี่นาง... ย้อนเวลากลับมาจริงๆ สินะ? ชาติก่อน นางคืออดีตซีอีโอสาวมือทองผู้สร้างอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหมื่นล้านด้วยสองมือ แต่วันหนึ่งกลับต้องมาตายเพราะความเหนื่อยล้า และตื่นขึ้นมาในร่างของ 'ลู่ชิงฮวา' คุณหนูใหญ่ผู้โง่เขลาและร้ายกาจแห่งเมืองหลวง นางตกเป็นหุ่นเชิดขององค์ชายรองเฉินโม่ ยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งทรยศสามีที่แต่งงานกันอย่าง 'หลี่เฉิงหยวน' นายทหารชายแดนผู้ซื่อสัตย์ เพื่อปูทางให้อภิสิทธิ์แก่ชายชั่วคนนั้น สุดท้ายเมื่อหมดประโยชน์ นางก็ถูกเขี่ยทิ้งอย่างไร้ค่า ถูกตระกูลลู่ตัดออกจากตระกูล และต้องจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยวในเรือนร้างอันหนาวเหน็บ แต่ตอนนี้... ทุกอย่างกำลังจะเริ่มต้นใหม่ และจุดเริ่มต้นนั้น ก็นับว่าถูกใจนางยิ่งนัก! "ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าคะ จะเสียงดังไปไย สุนัขเห่าหอนยังน่าฟังกว่าเสียงของท่านเสียอีก" ลู่ชิงฮวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "บังอาจ! นังตัวดี เจ้ากล้าดียังไงมาปากคอเราะร้ายใส่ฉัน!" ฮูหยินผู้เฒ่าลู่แทบสำลักน้ำลายหน้าดำหน้าแดง "พอเถอะท่านแม่..." ลู่ฮàoหยาง บิดาบังเกิดเกล้าของนางขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยแทรกขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชาและรังเกียจเดียดฉันท์ "ชิงฮวา ในเมื่อเจ้าทำเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงตระกูลลู่จนป่นปี้ แอบลักลอบพบชู้รักและทำร้ายจิตใจใต้เท้าหลี่จนเขาต้องส่งหนังสือหย่ามาให้ จงรีบพิมพ์ลายนิ้วมือลงไปซะ! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าไม่ใช่คนตระกูลลู่อีกต่อไป ไสหัวไปให้พ้นหน้าพวกเราซะ!" กระดาษแผ่นหนึ่งถูกผลักมาตรงหน้า นางก้มลงมองตัวหนังสือพู่กันจีนที่เขียนด้วยลายมือเฉียบคม 'หนังสือหย่า' ที่ขาดสะบั้นความสัมพันธ์สามีภรรยาระหว่างนางกับหลี่เฉิงหยวน คนตระกูลลู่คงคิดว่านี่คือการลงัณฑ์ที่สาสม เป็นการตัดหางปล่อยวัดเพื่อรักษาหน้าตาตระกูล และคงคิดว่านางจะต้องร้องไห้ฟูมล้มตายแทบเท้าอ้อนวอนขอความเห็นใจเป็นแน่ น่าขันสิ้นดี... ลู่ชิงฮวากลับยกย่องสรรเสริญความใจจืดใจดำนี้ในใจ สามีทหารชายแดนผู้นั้นในชาติก่อนนางทำร้ายจิตใจเขาไว้สารพัด เขาส่งหนังสือหย่ามาให้นับว่าปรานีตระกูลนางมากแล้ว และตัวนางเอง... บอกตามตรงว่านางไม่อยากทนอยู่ร่วมบ้านกับคนตระกูลจอมปลอมพวกนี้แม้แต่วินาทีเดียว! การหย่าครั้งนี้จึงไม่ใช่การลงทัณฑ์ แต่มันคือ 'อิสรภาพ' ทองคำชัดๆ! "ไม่ต้องย้ำหลายรอบหูข้าก็หนาพอจะฟังเข้าใจค่ะ ท่านพ่อ" ลู่ชิงฮวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ นางหยิบพู่กันจุ่มหมึกดำขึ้นมาอย่างไม่ลังเล กิริยาที่ดูง่ายดายและไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ทำเอาคนในตระกูลลู่ถึงกับชะงักงัน แม้กระทั่งคุณหนูรอง ลู่ซูอิน ผู้เป็นน้องสาวต่างมารดาที่คอยเสี้ยมสอนอยู่เบื้องหลังมาตลอด ยังต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ นางนึกว่าพี่สาวโง่เขลานี้จะกรีดร้องอาละวาดเสียอีก *ฉึก!* นิ้วเรียวกดประทับรอยนิ้วมือลงบนหนังสือหย่าอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีหยดน้ำตา มีเพียงรอยยิ้มพึงพอใจที่สว่างไสวบนใบหน้าสะสวยจนน่าหมั่นไส้ "เรียบร้อยค่ะ" ลู่ชิงฮวาเลื่อนกระดาษแผ่นนั้นคืนไปให้บิดาด้วยท่าทีสง่างาม "นับแต่นี้ ข้า ลู่ชิงฮวา กับตระกูลลู่ถือว่าขาดสะบั้น ไม่เกี่ยวข้องกันอีก ไม่ว่าจะเป็นความเป็นความตาย หรือทรัพย์สินเงินทองใดๆ อย่าได้มาเรียกร้องหรือเกี่ยวข้องกับข้าอีกเป็นอันขาด!" "ดี! ดีมาก! ในเมื่อเจ้าตัดขาดเอง อย่าได้กลับมาคลานเข่าขอความช่วยเหลือจากตระกูลลู่ก็แล้วกัน!" ลู่ฮ่าวหยางแค่นเสียงฮึดฮัดด้วยความสะใจ ลู่ชิงฮวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นางปัดชายเสื้อผ้าที่ไม่มีฝุ่นให้ออกอย่างรักสะอาด ก่อนจะกวาดสายตามองหน้าคนตระกูลลู่ทีละคนด้วยรอยยิ้มลึกล้ำ "ท่านพ่อ... ท่านแม่... และน้องหญิงทั้งหลาย จำคำวันนี้ของข้าไว้นะคะ วันที่พวกท่านขับไล่ข้าออกไป... อีกไม่นาน พวกท่านจะต้องคุกเข่าขอร้องให้ข้ากลับมาเหยียบเรือนหลังนี้ด้วยซ้ำ!" น้ำเสียงที่ทรงพลังและแววตาที่เฉียบคมราวนางพญา ทำให้ทุกคนในห้องโถงถึงกับหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับว่าพวกเขากำลังปล่อยเหยื่อตัวจริงให้หลุดมือไปสู่ท้องทะเลกว้างใหญ่ แต่ใครจะสนเล่า? ลู่ชิงฮวาหมุนตัวเดินหันหลังออกจากประตูเรือนใหญ่โดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู รอยยิ้มกว้างก็ระบายบนใบหน้าของนางทันที อิสรภาพ! ในที่สุดนางก็เป็นอิสระแล้ว! แถมในหัวของนางตอนนี้ เสียงกริ่งใสๆ ของระบบ 'มิติลับสรรพสิ่ง' ก็ดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่แสดงคลังแสงและเมล็ดพันธุ์พืชวิเศษนับพันชนิด พร้อมให้ESนางนำไปสร้างเนื้อสร้างตัว พัฒนาอาณาจักรค้าขายของตัวเองแล้ว! ทว่า... ทันทีที่นางก้าวเดินพ้นตรอกตระกูลลู่เพื่อมุ่งหน้าไปยังชายเมือง ลมหนาวพัดโชยมาปะทะร่าง พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นอันคุ้นเคยบางอย่างที่ลอยมาตามลม... กลิ่นหอมของ 'ซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีน' ที่เคี่ยวเคี่ยวจนงวดได้ที่ ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศเผ็ดร้อนและแป้งย่างกรอบนอกนุ่มใน... ท้องของนางส่งเสียงร้องโครกคราทันทีอย่างไม่อายฟ้าดิน! ให้ตายเถอะ... เงินติดตัวก็มีไม่มาก ท้องดันมาประท้วงเอาตอนนี้เนี่ยนะ? แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา... ในเมื่อนางมีมิติลับวิเศษอยู่ในมือ การจะเนรมิตภัตตาคารอาหารเลิศรสสะท้านเมืองหลวง ย่อมไม่ใช่เรื่องยากเกินเอื้อม! ลู่ชิงฮวายกยิ้มมุมปากอย่างมั่นอกมั่นใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยไฟแห่งนักธุรกิจหญิงมือทองที่ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง ทว่า ก่อนที่นางจะทันได้ก้าวเท้าเดินต่อ เสียงฝีมือม้าควบตะบึงอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าตรอก พร้อมกับเงาร่างกำยำในชุดเกราะทหารชายแดนที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและร่องรอยการสู้รบ ควบม้าสีดำสนิทพุ่งตรงมาหยุดอยู่เบื้องหน้านางอย่างกะทันหัน! ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีของชายหนุ่มบนหลังม้าจ้องมองมาที่นาง นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อน ทั้งตัดพ้อ เย็นชา และ... ความรักลึกซึ้งที่ซ่อนไว้ไม่มิด ร่างสูงใหญ่ก้าวลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นอายความอันตรายและบุรุษเพศแผ่ซ่านจนคนรอบข้างต้องถอยร่างหนี เขายื่นมือหนาหยาบกร้านที่มีรอยแผลเป็นจากการรบมาคว้าข้อมือนางไว้แน่น "ลู่ชิงฮวา... เจ้าเซ็นใบหย่าแล้วจริงๆ สินะ?" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอמהถามชิดริมฝีปาก ขณะที่ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอของนาง ทำเอาหัวใจที่เคยด้านชาของอดีตซีอีโอสาวถึงกับกระตุกวูบอย่างแรง! (ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!)