จุดแตกหัก

"ถ้าคุณคิดว่าการทำลายร้านนี้จะทำให้รินยอมสยบให้คุณล่ะก็... คุณคิดผิดแล้วล่ะ คุณกวินทร์" ธาวินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับไปทั่วทั้งร้าน กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่เคยอบอวลกลับกลายเป็นความขมปร่าในความรู้สึกเมื่อเจ้าหน้าที่เทศกิจสองนายยืนตระหง่านอยู่หน้าเคาน์เตอร์ รินรดายืนตัวแข็งทื่อ มือของเธอที่กำชายเสื้อของธาวินไว้แน่นเริ่มสั่นระริก สายตาของเธอจับจ้องไปที่เอกสารคำสั่งปิดกิจการชั่วคราวด้วยเหตุผลเรื่อง 'การละเมิดกฎหมายควบคุมอาคารและการจัดการพื้นที่' ซึ่งเป็นข้อหาที่เธอรู้ดีว่ามันถูกปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อบีบคั้น กวินทร์ในชุดสูทสีเข้มราคาแพงขยับยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขายกนาฬิกาเรือนหรูขึ้นดูราวกับว่าเวลาทุกวินาทีในร้านแห่งนี้คือทรัพย์สินของเขาไปเสียแล้ว "ผมไม่ได้มาเพื่อทำให้คุณสยบครับธาวิน ผมแค่มาเพื่อรักษาสิทธิ์ของผม ในฐานะที่ผมเป็นนักธุรกิจ ผมไม่นิยมการลงทุนที่ไร้อนาคต และที่นี่... ในสภาพแบบนี้ มันก็เป็นได้แค่ซากปรักหักพังที่รอวันถูกทุบทิ้งเท่านั้น" "ริน..." ธาวินหันมามองหญิงสาวข้างกาย สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความอ่อนโยนเพียงชั่วขณะที่สบตากับเธอ "ไปรอผมที่หลังร้านก่อนนะ เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง" "ไม่ค่ะธาวิน" รินรดาแทรกขึ้น เสียงของเธอแม้จะแผ่วเบาแต่กลับมั่นคงอย่างประหลาด เธอค่อยๆ ปล่อยมือจากแขนเขาแล้วก้าวออกมาเผชิญหน้ากับกวินทร์ตรงๆ ดวงตาที่เคยสั่นไหวตอนนี้กลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ถูกแช่แข็ง "คุณกวินทร์คะ คุณทำแบบนี้เพราะที่ดินผืนนี้มีค่ามหาศาล หรือเพราะคุณต้องการเอาชนะคนที่คุณคิดว่าไม่มีทางสู้กันแน่คะ?" กวินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเย้ยหยัน "ความรักมันทำให้คนเราตาบอดได้เสมอเลยนะรินรดา คุณมองเห็นความโรแมนติกในคราบน้ำตา แต่ผมมองเห็นตัวเลขในบัญชีที่ติดลบ ชีวิตจริงไม่ใช่ในนิยายที่พระเอกจะมาช่วยคุณแก้ปัญหาได้ทุกเรื่องหรอกนะ โดยเฉพาะเรื่องที่ธาวินเองก็ยังเอาตัวไม่รอดแบบนี้" บรรยากาศในร้านตึงเครียดจนเหมือนอากาศจะเบาบางลง ธาวินขยับตัวจะก้าวไปข้างหน้า แต่รินรดายกมือขึ้นห้ามไว้ เธอเดินตรงไปยังเครื่องชงกาแฟที่เธอรัก มันเป็นเครื่องที่เธอและธาวินช่วยกันเช็ดถูและดูแลราวกับเป็นสมาชิกในครอบครัว เธอหยิบผ้าเช็ดผืนสะอาดขึ้นมาบรรจงเช็ดทำความสะอาดหัวกรุ๊ปช้าๆ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นรอบตัว "ธาวินเคยบอกรินว่า กาแฟที่ดีต้องผ่านการคัดสรรเมล็ดพันธุ์ที่แกร่งที่สุด เพื่อที่จะผ่านกระบวนการคั่วจนได้กลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์" รินรดาเอ่ยพลางยิ้มบางๆ ให้กับตัวเอง "ชีวิตคนเราก็เหมือนกันค่ะ มันต้องผ่านความร้อน ผ่านแรงกดดัน เพื่อที่จะกลายเป็นสิ่งที่คุ้มค่า... คุณทำลายร้านได้ คุณปิดกั้นโอกาสได้ แต่คุณไม่มีวันพรากความเชื่อใจที่รินมีต่อเขาไปได้หรอกค่ะ" กวินทร์แค่นหัวเราะ "งั้นก็เชิญดื่มด่ำกับความพ่ายแพ้ไปเถอะครับ อีกหนึ่งชั่วโมงนับจากนี้ ผมหวังว่าป้าย 'ปิดปรับปรุง' จะถูกติดไว้ที่หน้าประตู เพราะถ้าไม่... ผมก็ไม่รับประกันว่าเครื่องจักรหนักที่จะเข้ามาในวันพรุ่งนี้ จะเผลอทำอะไรที่ 'เกินขอบเขต' พื้นที่ของคุณไปบ้าง" เมื่อร่างสูงในชุดสูทก้าวพ้นประตูไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าใจหาย ธาวินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้บาร์ตัวโปรด เขาถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าฉายชัดผ่านแววตาที่เคยอบอุ่น "ผมขอโทษนะริน ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" เขาพึมพำขณะมองรินรดาที่กำลังจัดเรียงแก้วกาแฟให้เข้าที่ราวกับหุ่นยนต์ รินรดาหยุดมือ เธอหันมามองเขา ดวงตาที่เคยเด็ดเดี่ยวเมื่อครู่เริ่มมีหยาดน้ำใสๆ คลอเบ้า "อย่าพูดคำนั้นเลยค่ะ เราเลือกที่จะสู้ด้วยกันมาตั้งแต่ต้นแล้ว เพียงแต่... รินแค่กลัว" "กลัวอะไรครับ?" ธาวินถามพลางเอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้ "กลัวว่าถ้าเราเสียร้านนี้ไป รินจะเสียคุณไปด้วย" ธาวินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปล็อกประตูร้าน เปลี่ยนป้ายเป็น 'ปิดชั่วคราว' ก่อนจะเดินกลับมาหาเธอที่กลางร้าน เขาโน้มตัวลงจนหน้าผากของเขาจรดกับหน้าผากของเธอ กลิ่นอายความอุ่นของเขายังคงเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้รินรดารู้สึกปลอดภัย "ริน... ฟังผมนะ ต่อให้วันนี้โลกทั้งใบจะร่วมมือกันปิดร้านนี้ แต่ที่ที่ผมจะอยู่ ก็คือที่ที่มีคุณอยู่เท่านั้น ไม่ว่าเราจะไปอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะเป็นห้องครัวเล็กๆ ในอพาร์ตเมนต์ หรือร้านกาแฟข้างถนน ความฝันของผมก็ยังคงเป็นคุณ" ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงเคาะประตูร้านก็ดังขึ้นรัวๆ และหนักหน่วงจนน่าตกใจ ทั้งคู่ผละออกจากกันด้วยความแปลกใจ ธาวินหันไปมองผ่านบานกระจกฝ้า เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุดในเวลานี้ คนคนนั้นไม่ได้มาพร้อมกับเอกสารยึดทรัพย์ หรือคำขู่เหมือนกวินทร์ แต่เขากลับมายืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับหีบห่อสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา... มันคือกล่องเก็บสูตรกาแฟลับที่ธาวินเคยทำหายไปเมื่อหลายปีก่อนในวันที่เขาถูกหักหลัง! คนตรงหน้าคือ 'พี่ชาย' ที่ธาวินตัดขาดไปตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจทิ้งทุกอย่างเพื่อมาตามหาฝัน และในมือของเขามีบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนชะตากรรมของร้านนี้ไปตลอดกาล หรือไม่... มันก็อาจจะเป็นกับดักที่โหดร้ายยิ่งกว่าเดิม ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและธาวินมาถึงจุดที่หัวใจบีบคั้นขนาดนี้นะคะ - เมฆหมอกสีชมพู