ล็อกอินสู่นรกขุมที่ 9

"ถ้าคิดว่าระบบการลงโทษห่วยๆ ของพวกแกจะหยุดฉันได้... ก็ลองส่งบอสที่ยากกว่านี้มาหน่อยสิครับ!" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอัคนีสีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้าคมคายของ 'เรย์' เกมเมอร์อัจฉริยะผู้ขึ้นชื่อเรื่องการแหกทุกกฎของระบบ ดาบเลเซอร์ในมือซ้ายสั่นระริกด้วยพลังงานพลาสม่าที่โอเวอร์โหลดจนเกือบจะระเบิด พื้นหินเบื้องล่างแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ จากแรงกระแทกของการปะทะเมื่อวินาทีที่แล้ว รอบตัวเขา ซากศพของมอนสเตอร์ระดับ S-Rank เกลื่อนกลาด ส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมกับกลิ่นไหม้เกรียมของไอความร้อน เรย์หอบหายใจถี่กระชั้น ทว่าดวงตาสีอำพันกลับพราวระยับด้วยความท้าทาย เขาสบถเบาๆ ในลำคอเมื่อหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานกระพริบเตือนรัว *[แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่น เรย์ ทำผิดกฎระเบียบดันเจี้ยนขุมที่ 9 เป็นครั้งที่ 5 ในรอบหนึ่งชั่วโมง]* *[ตรวจพบการใช้บั๊กพื้นที่และการโจมตีข้ามเฟส - กำลังเรียกใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด]* "มาสิ รออยู่พอดี..." เรย์แสยะยิ้มมุมปาก นัยน์ตาดุดันจ้องมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน เปลวไฟสีแดงฉานที่ลุกโชนอยู่รอบห้องกลับถูกแช่แข็งด้วยรัศมีกดดันอันทรงพลังที่แผ่พุ่งออกมาจากความมืด กริ๊ด... กริ๊ด... เสียงรองเท้าหนังชั้นดีกระทบกับพื้นหินดังขึ้นเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันกลับทรงพลังจนกดทับลงบนโสตประสาทของเรย์ให้ต้องขบกรามแน่น เงาร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเดินออกมาจากม่านหมอกแห่งความตาย เรือนผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟจากลาวา ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพสลักไร้ซึ่งความรู้สึก นัยน์ตาสีฟ้าครามราวกับน้ำแข็งขั้วโลกคู่นั้นกวาดมองซากความเสียหายรอบตัวด้วยความเย็นชา ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างของเรย์ "ความสนุกพอแค่นี้แหละครับ... คุณผู้เล่นตัวแสบ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น ทว่าราบเรียบและไร้อารมณ์จนน่าขนลุก มันคือเสียงของ 'ซีค' ผู้คุมกฎระดับสูงแห่งดันเจี้ยนนิรันดร์ ผู้ชายที่เรย์ทั้งเกลียดขี้หน้าและอยากเอาชนะให้ได้มากที่สุดในเวลานี้ เรย์ไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขากระชับดาบในมือแน่น ยืดตัวตรงสบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มกวนประสาทถูกจุดขึ้นที่มุมปาก "อ้าว นึกว่าใคร... นึกว่าระบบจะส่งหุ่นกระป๋องรุ่นไหนมาซะอีก ที่แท้ก็คุณผู้คุมกฎหน้าตายคนนี้นี่เอง มาตรวจงานดึกดื่นแบบนี้... เหงามากเหรอครับ ถึงต้องมาหาเรื่องผมถึงที่นี่?" ซีคปรายตามองท่าทางกวนประสาทนั้น นัยน์ตาสีฟ้าครามวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่งอย่างไม่สบอารมณ์ เขาก้าวเข้าไปใกล้เรย์ทีละก้าวอย่างคุกคาม ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเรย์เริ่มสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย "คุณกำลังทำให้ระบบรวนไปหมดทั้งระบบแล้วนะ เรย์" ซีคหยุดยืนห่างจากเรย์เพียงแค่เอื้อมมือ เร็วเท่าความคิด มือเรียวยาวสวมถุงมือหนังสีดำก็คว้าเข้าที่คางคายของเรย์ บังคับให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นสบตากันตรงๆ "ผมเตือนคุณหลายครั้งแล้วว่าที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของคุณ..." เรย์สะดุ้งเล็กน้อยกับสัมผัสเย็นเฉียบที่ปลายคาง หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่รักดีเมื่อใบหน้าของซีคอยู่ใกล้แค่ลมหายใจกั้น แต่เขาก็ยังคงไว้ซึ่งความปากดีตามนิสัย เรย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาสีอำพันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นอย่างท้าทาย "สนามเด็กเล่นเหรอ? ผมว่าที่นี่มันน่าเบื่อตายชัก... ถ้าไม่มีผมคอยสร้างสีสันให้คุณ ซีค คุณคงเหงาจนเฉาตายคาบัลลังก์ผู้คุมกฎไปนานแล้วล่ะมั้งครับ" เรย์กระซิบเสียงพร่า แกล้งขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะเฉียดผ่านแก้มเนียนของอีกฝ่าย "จริงไหมล่ะ... หรือว่าจริงๆ แล้ว คุณแอบมองผมอยู่ตลอดเวลา ถึงได้ตามมาทันทุกทีแบบนี้?" ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ใกล้ชิดทำให้แววตาของซีคไหววูบไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อทั่วร่างของซีคเกร็งขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วที่บีบคางเรย์อยู่เพิ่มแรงกดมากขึ้นตามอารมณ์ที่เริ่มปั่นป่วน ไดอะล็อกและการกระทำที่ล้ำเส้นทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาทันที แม้รอบด้านจะเต็มไปด้วยน้ำแข็งและซากศพก็ตาม "คุณนี่มัน... ปากดีไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ นะครับ เรย์" ซีคกดเสียงต่ำลง ลมหายใจเย็นยะเยือกเป่ารดริมฝีปากของเรย์จนความรู้สึกเสียวซ่านแล่นริ้วไปตามสันหลัง "อยากรู้จعلว่า... ถ้าผมลงโทษคุณด้วยวิธีของผม คุณจะยังเก่งได้แบบนี้อีกไหม?" เรย์ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะประกายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความอันตรายและแรงดึงดูดประหลาดของซีคกำลังทำให้เขาสติหลุด ทว่า ก่อนที่เรย์จะได้เอާމปากสวนกลับอะไรออกไป เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งดันเจี้ยน พร้อมกับพื้นดินที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทั้งคู่เซถลา *[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการบุกรุกจากเอนทิตีภายนอก - ประตูมิติขุมที่ 10 กำลังเปิดออก!]* ซีคผละมือออกจากคางของเรย์อย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลากลับคืนสู่ความเคร่งขรึมเย็นชาในทันที เขากวาดสายตามองไปยังจุดกำเนิดเสียงระเบิดที่อยู่ลึกลงไปใต้พื้นห้อง ก่อนจะหันกลับมามองเรย์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ดูเหมือนว่า... เราจะเล่นสนุกกันต่อไม่ได้แล้วล่ะครับ" ซีคเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "เพราะสิ่งที่อยู่หลังประตูบานนั้น... กำลังจะทำให้ดันเจี้ยนนี้พังพินาศจริงๆ แล้ว" เรย์ขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกตื่นเต้นพุ่งพล่านขึ้นมาในอกเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาหันไปมองหน้าซีคที่มีร่องรอยความกังวลฉายชัดเป็นครั้งแรก ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนจะดังแทรกขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง—เสียงที่ทำให้ทั้งเรย์และซีคต้องชะงักค้างไปพร้อมกัน *"ในที่สุด... ข้าก็หาทางออกพบเสียที เจ้าพวกมดปลวกแห่งดันเจี้ยนนิรันดร์..."* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโลดแล่นในดันเจี้ยนเดือดๆ นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!