รุ่งอรุณหลังจอ

"กด Enter สิวะก้อง! ถ้ามันหลุดออกไปถึงเซิร์ฟเวอร์หลักได้ เราสองคนก็ไม่ต่างอะไรกับไฟล์ขยะที่โดนลบทิ้งถาวรนะ!" ฟ้าใสตะโกนสุดเสียง มือของเธอสั่นเทาจนแท่งกริชอาคมด้ามเงินในมือเกือบจะหลุดร่วง เธอไม่ได้กลัวความตายในฐานะมนุษย์ แต่เธอกลัวการถูกจองจำใน 'เดดโซน' แห่งข้อมูลที่ไอ้ผี 404 กำลังสร้างขึ้นมาล้อมรอบตัวเรา ก้องนั่งอยู่หน้าจอโฮโลแกรมที่กระพริบถี่รัวจนแสบตา นิ้วมือของเขารัวบนคีย์บอร์ดเสมือนจนเกิดเสียงดังเหมือนปืนกล ใบหน้าของเขาเปื้อนคราบเลือดจากบาดแผลที่ขมับ แววตาที่เคยขี้เล่นและกวนประสาทบัดนี้เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่เย็นเยียบ "ใจเย็นยัยคุณหนูสายมู ถ้ากูใจร้อนแล้วกดพลาด ระบบป้องกันการกู้คืนจะล็อคตายทันที ทีนี้แหละเราจะได้ไปเป็นผีเฝ้าเน็ตประชดชีวิตกันสมใจ" ก้องแค่นยิ้ม แต่เหงื่อเม็ดโตไหลเข้าตาจนเขาต้องหลับตาข้างหนึ่ง "โค้ดชุดนี้มันฝังรากลึกในโครงสร้างโปรโตคอลวิญญาณ พ่อกูเคยสอนไว้ว่า... ของพวกนี้ต้องใช้ 'รหัสผ่าน' ที่ไม่ใช่ตัวเลข" "รหัสผ่านอะไรของนาย! ตอนนี้ผี 404 มันกำลังจะยึดร่างแกอยู่แล้ว!" ใช่... ผีเบอร์ 404 ไม่ใช่แค่ไวรัสคอมพิวเตอร์ แต่มันคือเศษเสี้ยวความแค้นของดวงวิญญาณนับพันที่ถูกจองจำในยุคดิจิทัล มันกำลังพยายามรวมร่างกับก้องผ่านสายเคเบิลใยแก้วที่เชื่อมต่อตรงเข้ากับกระแสประสาทของเขา ก้องรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วจากปลายนิ้วขึ้นสู่สมอง ราวกับมีนับล้านเข็มกำลังทิ่มแทง "รหัสผ่านคือ... สิ่งที่ไร้ตัวตนที่สุด" ก้องพึมพำ เขาไม่ได้พิมพ์รหัสชุดตัวเลข แต่เขากลับถอดสร้อยคอรูปตะกรุดโบราณของพ่อออกมา แล้ววางแปะลงบนแผงวงจรหลักของคอมพิวเตอร์เครื่องเก่ง เสียงหวีดหวิวของวิญญาณรอบห้องหยุดกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของกันและกัน *คลิก* หน้าจอที่เคยเป็นสีแดงฉานจาก Error Code 404 ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีขาวนวลสะอาดตา แถบสถานะการประมวลผลวิ่งจนเต็มหลอดภายในเสี้ยววินาที ข้อมูลมหาศาลที่เคยถูกกักขังระเบิดตัวออกเป็นละอองแสงสีทองนับล้านดวง กระจายตัวออกไปตามสายสัญญาณทั่วโลก เหมือนหิ่งห้อยนับล้านที่กำลังโบยบินกลับคืนสู่ท้องฟ้าดิจิทัล "มัน... มันจบแล้วใช่ไหม?" ฟ้าใสทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หอบหายใจถี่ด้วยความโล่งอก ก้องถอนหายใจยาว พิงหลังกับเก้าอี้เกมมิ่งสภาพโทรม "ระบบคลีนแล้ว ไม่มีสัญญาณวิญญาณหลงเหลืออยู่ในเน็ตเวิร์คอีกต่อไป" เขามองดูหน้าจอที่แสดงผลสถานะ "System Clean: 100%" ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขากะว่าจะส่งข้อความหาใครสักคน แต่ทว่า... จู่ๆ ข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่เพิ่งจะกลับมาเป็นปกติ มันไม่ใช่ระบบแจ้งเตือน แต่มันคือข้อความที่ส่งมาจากไอดีที่ก้องไม่เคยลืม 'ลูกชาย... พ่อดีใจที่เห็นเจ้าเติบโตขึ้น แต่ระวังให้ดี การปลดปล่อยพวกเขาก็เหมือนการเปิดประตูที่พ่อพยายามปิดมาตลอดชีวิต... อย่าไว้ใจใคร แม้แต่คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้าในตอนนี้' ก้องชาวาบไปทั้งตัว เขาค่อยๆ หันกลับไปมองฟ้าใสที่กำลังยิ้มให้เขาด้วยความดีใจ แต่ทว่า... ในเงาสะท้อนจากหน้าจอมอนิเตอร์ที่ดับลงครึ่งหนึ่ง ก้องกลับเห็นสิ่งที่ทำให้เขาหัวใจหยุดเต้น เงาของฟ้าใสไม่ได้สะท้อนภาพหญิงสาวที่เขารู้จัก แต่มันคือเงาของร่างสูงใหญ่ในชุดหมอผีโบราณที่ก้องเห็นในภาพถ่ายของพ่อมาทั้งชีวิต! "ก้อง... นายเป็นอะไรไป? ทำไมทำหน้าแบบนั้น?" ฟ้าใสถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ก้องกลับเห็นมือของเธอที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง ค่อยๆ หยิบ 'บางอย่าง' ออกมา... มันคือเศษซากของไวรัส 404 ที่ถูกรวบรวมไว้อย่างประณีตในมือของเธอ "เธอไม่ใช่ฟ้าใส..." ก้องกระซิบ เสียงของเขาแห้งผาก 'ฟ้าใส' เผยยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่กว้างเกินกว่าใบหน้ามนุษย์จะทำได้ ก่อนจะกระซิบตอบด้วยเสียงที่ทับซ้อนกันเหมือนคนนับร้อย "ขอบคุณนะที่ปลดปล่อยพวกเรา... ทีนี้ ก็ถึงเวลาที่ลูกชายของหมอผี จะต้องมาเป็นภาชนะให้ฉันเสียที" หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งจะสงบลง กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับสัญลักษณ์รูปกะโหลกที่กะพริบถี่ๆ และเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วห้องเซิร์ฟเวอร์ที่มืดมิด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในโลกดิจิทัลหลอนๆ นี้กับผมนะครับ แล้วพบกันในบทสรุปสุดท้ายที่ทุกคนต้องไม่กะพริบตา! หมอผีวัยรุ่นครับ