วิชาเลือกตัวร้ายกับผู้ชายปากเสีย

"ถ้าสมองของนายถูกรีไซเคิลเป็นกระดาษทิชชู ก็คงจะซับความฉลาดออกมาได้ไม่ถึงหนึ่งแผ่นหรอกค่ะ" เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจของ ‘ริน’ ดังขึ้นกลางห้องประชุมคณะวิศวกรรมศาสตร์ ท่ามกลางสายตาของกลุ่มนักศึกษาที่นั่งอึ้งกิมกี่ เพราะไม่คิดว่าจะมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับ ‘ทิวา’ ประธานเชียร์หน้าตายผู้มีรัศมีของความอันตรายแผ่ออกมาเป็นระลอกคลื่น ทิวาที่กำลังกวาดสายตามองเอกสารโครงงานวิชาเลือกเสรี ‘จริยธรรมสื่อและการวิเคราะห์วาทกรรม’ ชะงักกึก เขาวางปากกาแลมมี่ในมือลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง *ปึก* ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาวตรงข้ามด้วยสายตานิ่งสนิทที่อ่านไม่ออก "งั้นเหรอ?" ทิวาแค่นยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับทำเอาคนทั้งห้องหายใจไม่ทั่วท้อง "แต่ถ้าสมองของเธอเป็นฟิล์มหนังอย่างที่คุยนักคุยหนา... ก็ดูท่าทางจะเป็นหนังเกรดบีที่มีดีแค่บทพูดเยอะแต่เนื้อเรื่องกลวงเปล่านะครับ เอ้อ... ลืมไป ผมคงต้องเรียกคุณว่า ‘แม่นางเอกจอมโวยวาย’ แทนสินะ" "นายว่าใครจอมโวยวาย!" รินตบโต๊ะเบาๆ ทว่าดวงตากลมโตนั่นวาวโรจน์ เธอหยิบไอแพดของตัวเองขึ้นมาแล้วจิ้มหน้าจอโชว์แผนผังการทำงานที่เตรียมมาอย่างดี "นี่คือโครงร่างที่เราต้องทำส่ง ไม่ใช่การมานั่งวิจารณ์นิสัยส่วนตัวของเพื่อนร่วมกลุ่ม ถ้าอยากหาคู่ซ้อมฝีปาก ก็เชิญไปเปิดเวทีหลังตึกคณะวิศวะฯ นู่นค่ะ ไม่ใช่มาเสียเวลากับฉันตรงนี้" คิน เพื่อนสนิทสายรั่วของรินที่นั่งอยู่ข้างๆ แอบยกโทรศัพท์ขึ้นมาอัดวิดีโอพลางหัวเราะคิกคัก "ใจเย็นริน แกกำลังท้าทายระบบนิเวศของวิศวะอยู่นะเว้ย" "ฉันไม่ได้ท้าทาย แต่นี่มันคือความอยู่รอดค่ะคิน" รินตอบโดยไม่ละสายตาจากทิวา ทิวาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวเบื้องหน้า ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากรูปร่างสูงโปร่งภายใต้เสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มทำให้บรรยากาศดูอึดอัดขึ้นอีกหลายเท่า เขาโน้มตัวลงมาบนโต๊ะจนใบหน้าห่างจากรินเพียงไม่กี่คืบ จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ผสมกับกลิ่นไอแดดแบบผู้ชาย "งานกลุ่มคือการร่วมมือ ไม่ใช่การสั่ง" ทิวากระซิบ น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าขนลุก "และถ้าอยากให้โปรเจกต์นี้รอด ก็หุบปากที่ชอบพ่นคำพูดแรงๆ แล้วหันมาฟังหัวหน้ากลุ่มอย่างผมซะ... เข้าใจไหม?" รินรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นขึ้นมาที่ใบหน้า ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะความโกรธที่พุ่งปรี๊ดจนควบคุมไม่อยู่ เธอขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "หัวหน้ากลุ่ม? ใครโหวต?" "สายตาคนทั้งห้องที่เงียบกริบตอนนี้ไง" ทิวาตอบกลับทันควัน พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ตอนนี้ทุกคนต่างพากันก้มหน้าก้มตาทำเป็นมองไม่เห็นสถานการณ์ตรงหน้า "งั้นฉันขอคัดค้านค่ะ!" รินเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "คนอย่างนายไม่มีคุณสมบัติพอที่จะมาตัดสินงานของเด็กนิเทศฯ หรอก เพราะคำว่า 'จริยธรรม' ที่นายพร่ำสอนในโครงงานนี้... นายยังทำไม่ได้เลยสักนิด!" ทิวาชะงักไปเล็กน้อย แววตาของเขาไหววูบเหมือนมีบางอย่างกระตุกในใจ แต่เขาก็ยังคงรักษามาดนิ่งเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน เขายื่นมือไปหยิบสมุดบันทึกของรินที่วางอยู่ข้างๆ แล้วดึงเข้าหาตัวเบาๆ "พิสูจน์สิ" เขาพูดเสียงต่ำ "ถ้าเธอคิดว่าผมมันแย่ขนาดนั้น ก็ลองทำโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเองให้จบ แล้วค่อยมาอวดเก่งใส่ผม... ในฐานะคนร่วมกลุ่ม ผมจะรอดูว่าคนปากจัดแบบเธอ จะเอาตัวรอดจากหัวข้อที่ผมเลือกได้ยังไง" เขาขยับถอยห่างออกไปเพียงเล็กน้อย ก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้สะพายขึ้นไหล่ "เย็นนี้ที่ห้องสมุดคณะผม อย่าสาย" "เดี๋ยว! ใครอนุญาตให้สั่ง!" รินร้องเรียกตามหลัง แต่ทิวาก็เพียงแค่ยกมือขึ้นโบกส่งสัญญาณลาก่อนโดยไม่หันกลับมามอง "ไอ้ริน... แกเพิ่งก่อสงครามกับประธานเชียร์วิศวะนะ" คินสะกิดแขนเพื่อนสาวพลางทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ฉันว่างานนี้ไม่สนุกแน่ มันไม่ใช่แค่โปรเจกต์วิชาเลือกแล้วมั้งเนี่ย" รินพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง เธอเม้มปากแน่น มองตามแผ่นหลังกว้างของทิวาที่เดินออกจากห้องไปอย่างมั่นคง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในอก ไม่ใช่แค่ความหงุดหงิด แต่มันคือความรู้สึกเหมือนกำลังเดินหมากกระดานสำคัญที่เธอไม่เคยเล่นมาก่อน ทว่า ในขณะที่เธอกำลังก้มลงเก็บของเพื่อจะเดินออกจากห้อง ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงเหวี่ยงที่ค่อนข้างแรง ไม่ใช่ทิวาที่กลับมา... แต่เป็นหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวสะอาดตาที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี เธอเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่ทำให้คนในห้องต้องเงียบกริบไปอีกรอบ "ขอโทษนะคะ พอดีทิวาลืมของไว้ที่ฉัน... อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ไม่ทราบว่ามีการประชุมกันอยู่หรือเปล่า?" รินนิ่งไป ดวงตาของเธอสบกับหญิงสาวหน้าห้องคนนั้น ในจังหวะนั้นเอง เธอก็สังเกตเห็นสร้อยข้อมือที่อีกฝ่ายสวมอยู่... มันเป็นสร้อยเส้นเดียวกับที่เธอเคยเห็นในรูปถ่ายโปรไฟล์ของทิวาเมื่อคืนนี้ ความเย็นเยือกแล่นเข้าสู่กระดูกสันหลัง หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่ทำให้ ‘วิศวะขี้เก๊ก’ คนนั้นดูจะจ้องจับผิดเธอตั้งแต่ต้นชั่วโมง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนของยัยตัวร้ายกับวิศวะปากเสียคนนี้ในตอนแรกนะคะ หวังว่าจะถูกใจกันค่ะ!