ความเปราะบางของพาย

“ปล่อย... ได้โปรด อย่าเอาสีพวกนั้นมาป้ายบนตัวฉัน!” เสียงละเมอแผ่วเบาที่สั่นเครือจนน่าใจหายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องนอน ร่างบางของพายบิดเร้าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เม็ดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายขึ้นตามไรผมและขมับ ลมหายใจของเธอหอบกระชั้นราวกับกำลังวิ่งหนีจากบางสิ่งที่มองไม่เห็น รินที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณรีบเอื้อมมือไปคว้าไหล่คนรักไว้ทันที “พาย... พายคะ ตื่นค่ะ!” รินเขย่าตัวพายเบาๆ พลางเรียกชื่อซ้ำๆ ด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด พายสะดุ้งสุดตัว ดวงตาที่เปิดโพลงท่ามกลางความมืดมิดนั้นเบิกกว้าง รูม่านตาสั่นระริกเหมือนคนขวัญหาย ก่อนที่หยาดน้ำตาเม็ดโตจะร่วงเผาะลงมาโดยไม่มีคำอธิบาย เธอไม่ได้ร้องไห้เสียงดัง แต่เป็นเสียงสะอื้นที่หลุดรอดออกมาจากลำคอราวกับเครื่องดนตรีที่สายขาดผึง รินไม่ถามคำถามใดๆ อีก เธอขยับเข้าไปใกล้ รวบร่างที่สั่นเทาของพายเข้าสู่อ้อมกอด สัมผัสจากอ้อมแขนของรินอบอุ่นและมั่นคง เหมือนกับกำแพงนิรภัยที่คอยป้องกันโลกภายนอกอันโหดร้าย เธอโยกตัวช้าๆ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนในอ้อมกอด “อยู่ตรงนี้แล้วค่ะ... ไม่มีใครทำอะไรพายได้แล้วนะ” รินกระซิบชิดใบหู สัมผัสปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่เปียกชื้นออกจากแก้มของอีกฝ่ายอย่างเบามือ พายซุกหน้าลงกับไหล่ของริน ฝ่ามือของเธอจิกเกร็งลงบนเสื้อนอนของคนตัวโตกว่าแน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือออก รินจะอันตรธานหายไปเหมือนภาพหลอนในความฝัน “เขากำลังบังคับให้ฉันวาด... เขาเอาสีแต้มลงบนมือฉัน แล้วบังคับให้ฉันวาดสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด” พายกล่าวเสียงสั่น มือของเธอที่สั่นเทาเริ่มคลายลงเปลี่ยนเป็นการลูบไล้หลังมือของรินแทน “ริน... ถ้าวันหนึ่งฉันไม่เหลืออะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า รินจะยังมองเห็นฉันอยู่ไหม?” คำถามนั้นเปราะบางเสียจนรินรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก เธอค่อยๆ ผละตัวออกเล็กน้อยเพื่อสบตากับคนตรงหน้า แสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างอาบไล้ใบหน้าของพายให้ดูซีดเซียวและงดงามอย่างเศร้าสร้อย รินใช้นิ้วโป้งเกลี่ยคราบน้ำตาออกจากแก้มเนียนนั้นอย่างทะนุถนอม “พายฟังนะคะ” รินกล่าวเสียงนุ่ม ทว่าหนักแน่น “ต่อให้พายจะสูญเสียทุกอย่าง แม้แต่สีในมือพายก็ไม่เหลือ แม้แต่ภาพวาดชิ้นสุดท้ายจะถูกทำลาย... พายก็ยังมีตัวตนอยู่ในสายตาของรินเสมอ รินอาจจะไม่ใช่นักวาดภาพที่เก่งกาจ แต่รินจะเป็นคนเดียวที่อ่านทุกความรู้สึกของพายได้แม่นยำที่สุด ต่อให้โลกนี้จะหลงลืมพาย แต่ร้านหนังสือหลังนี้ จะไม่มีวันลืมพายนะคะ” พายหยุดสะอื้น เธอเงยหน้ามองรินด้วยแววตาที่เริ่มกลับมามีความหวัง เธอหลงรักความนิ่งสงบของริน รักพื้นที่ปลอดภัยที่ผู้หญิงคนนี้มอบให้ มากพอๆ กับที่เธอกลัวการถูกครอบงำจากโลกภายนอก “ขอบคุณนะ...” พายพึมพำ ก่อนจะหลับตาลงพิงศีรษะไว้บนไหล่ของรินอีกครั้ง ความเงียบหวนคืนสู่ห้องนอนอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่ากลัว แต่เป็นความเงียบที่อบอวลไปด้วยความอุ่นใจ ทว่า ในขณะที่รินกำลังจะเอื้อมมือไปปิดโคมไฟเพื่อกล่อมให้คนรักนอนหลับต่อ เสียงเคาะประตูไม้จากหน้าร้านที่อยู่ชั้นล่างก็ดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* มันไม่ใช่เสียงเคาะประตูธรรมดา แต่มันจังหวะหนักแน่นที่ดูเหมือนจงใจให้คนข้างในตื่นตระหนก และที่สำคัญที่สุด คือเวลาในตอนนี้ปาเข้าไปตีสามแล้ว รินชะงัก เธอสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่มือของพายที่แน่นขึ้นทันที ดวงตาของพายเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าของรินที่เปลี่ยนไป “ริน... ใครมาเคาะประตูเวลานี้?” พายถามเสียงแผ่ว รินไม่ได้ตอบ เธอขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างห้องนอนแล้วแอบมองลงไปด้านล่าง แสงไฟจากรถยนต์คันหรูที่จอดแช่อยู่หน้าทางเข้าร้านหนังสือส่องกระทบเข้ามาในซอย แสงนั้นจ้าจนรินต้องหรี่ตาลง เมื่อมองเห็นเงาของใครบางคนที่ก้าวลงจากรถ รินก็รู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ นั่นคือรถคันเดิม... คันที่พายเคยบอกว่าเป็นความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต “พายคะ...” รินหันกลับมาหาพายด้วยน้ำเสียงที่พยายามเก็บความสั่นไหว “เก็บกระเป๋าเดี๋ยวนี้... เราต้องไปจากที่นี่ทางหลังร้าน เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!” พายยังไม่ทันได้ถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครหลายคนก็เริ่มดังขึ้นที่หน้าประตูร้านหนังสือ และเสียงกุญแจที่ไขเข้ามากระทบกันอย่างรุนแรงก็ยืนยันว่า... พวกเขามี ‘กุญแจสำรอง’ ที่ไม่ควรจะมี รินคว้ามือพายไว้แน่น ความกลัวที่ซ่อนอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อประตูด้านล่างถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ “พาย... พ่อมารับกลับบ้านแล้วนะ” ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้าง “ชากุหลาบอุ่นๆ” มาจนถึงบรรทัดนี้เสมอนะคะ