อาการป่วยกะทันหัน

"คุณริน... ถอยไปข้างหลังซะ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยือกเย็นหลุดออกมาจากชายแปลกหน้าคนนั้น เขาไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล รอยแผลเป็นที่มุมปากของเขาดูเหมือนจะขยับตามรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา รินยืนนิ่ง ขวางหน้าเคาน์เตอร์หนังสือเก่าที่เธอหวงแหนที่สุดเอาไว้ ในขณะที่พายซึ่งนั่งอยู่มุมห้องเริ่มสั่นสะท้าน เธอวางพู่กันในมือลงจนเกิดเสียงกระทบโต๊ะเบาๆ "ร้านปิดแล้วค่ะ" รินตอบกลับ ความสงบนิ่งในแววตาเธอคือเกราะป้องกันเดียวที่มี "ถ้าคุณไม่มีธุระเกี่ยวกับหนังสือ ก็เชิญออกไป" ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ เขาก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว กลิ่นบุหรี่จางๆ ปะทะเข้ากับกลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายของร้านกาแฟเล็กๆ ที่รินพยายามรักษาไว้ แต่ก่อนที่ความตึงเครียดจะพุ่งถึงขีดสุด พายก็ทรุดฮวบลงกับพื้น เสียงอุทานด้วยความเจ็บปวดจากลำคอแห้งผากทำให้รินลืมทุกอย่างตรงหน้าทันที "พาย!" รินพุ่งตัวเข้าไปหาคนรัก ร่างกายของพายร้อนผ่าวผิดปกติ ผิวพรรณที่เคยนวลเนียนบัดนี้กลับซีดเผือดสลับกับริ้วแดงก่ำที่ข้างแก้ม รินแตะหน้าผากคนตัวเล็กกว่าแล้วก็ต้องรีบชักมือกลับ ความร้อนนั้นมากเกินกว่าคนปกติจะเป็นได้ พายปรือตาขึ้นมองริน มือที่สั่นเทาคว้าชายเสื้อของเธอไว้แน่น "ริน... ปวดหัว..." เสียงกระซิบนั้นแทบขาดห้วง รินไม่ได้หันไปมองชายปริศนาอีกแล้ว เธอประคองพายให้พิงกับอกตัวเอง ความกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ก่อตัวขึ้น แต่ความห่วงใยมีมากกว่า "เงยหน้าสิพาย มองฉัน... พาย!" รินประคองใบหน้าพายไว้สองมือ นิ้วโป้งเกลี่ยโหนกแก้มร้อนผ่าวอย่างปลอบประโลม ท่ามกลางความวุ่นวาย ชายคนนั้นยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขามองภาพความใกล้ชิดตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะพ่นลมหายใจยาวๆ แล้วเดินหันหลังออกจากร้านไปทิ้งให้เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นแผ่วเบาเหมือนคำบอกลาที่น่าขนลุก แต่รินไม่มีเวลาสนใจ เธอช้อนร่างของพายขึ้นด้วยความลำบากก่อนจะพาไปยังห้องพักด้านหลังร้าน ภายในห้องพักที่อบอุ่นด้วยโคมไฟสีส้มสลัว รินวางพายลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม กลิ่นหอมจางๆ ของชาดอกไม้ที่พายชอบยังคงอบอวล แต่ตอนนี้มันถูกแทนที่ด้วยกลิ่นไอความป่วยไข้ รินวิ่งไปหยิบกะละมังใบเล็กกับผ้าขนหนูผืนสะอาด เธอลงมือเช็ดตัวให้พายอย่างเบามือ ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความระมัดระวังเหมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลาย "อื้อ..." พายครางออกมาเบาๆ ในลำคอเมื่อสัมผัสเย็นจากผ้าเช็ดหน้าสัมผัสผิว เธอขยับกายเข้ามาหาความเย็นจากมือของรินอย่างโหยหา "อดทนหน่อยนะคนเก่ง" รินกระซิบข้างหู พลางซับเหงื่อตามกรอบหน้าของอีกฝ่าย ดวงตาของรินที่เคยนิ่งสงบ บัดนี้กลับฉายแวววูบไหว "ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้... อย่าทิ้งฉันไปไหนนะ พาย" ความเงียบในห้องทำให้รินได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัว พายลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาที่ขุ่นมัวจากการพิษไข้จ้องมองรินนิ่ง เธอยื่นมือที่ไม่มีแรงไปแตะที่แก้มของริน นิ้วมือเรียวยาวลากผ่านสันกรามของรินช้าๆ "ริน... อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ" พายฝืนยิ้ม ความเจ็บปวดทำให้เสียงของเธอสั่นเครือ "ฉันแค่... พักผ่อนไม่พอ" "พักผ่อนไม่พอจนไข้ขึ้นสูงขนาดนี้เนี่ยนะ" รินดุเสียงเครือ แต่ไม่ได้ละมือจากการเช็ดตัวให้ "ฉันเป็นห่วงเธอแทบแย่รู้ไหม รู้สึกเหมือนโลกจะหยุดหมุนไปเลยตอนเห็นเธอทรุดลงไปแบบนั้น" พายขยับยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอดึงมือรินให้เข้ามาใกล้จนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน ความอบอุ่นที่ส่งผ่านกันและกันทำให้ความหวั่นวิตกของรินเริ่มทุเลาลง "อยู่ตรงนี้... กับฉันนะ" พายกระซิบ รินพยักหน้าช้าๆ เธอสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับพาย โอบกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขน ความใกล้ชิดที่เกินกว่าคำว่าเพื่อนทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกัน ในวินาทีนั้น รินลืมสิ้นถึงชายที่มีรอยแผลเป็น ลืมเรื่องปมปัญหาที่ค้างคาใจ เธอมอบทุกอย่างให้กับคนในอ้อมกอดนี้ ทว่า ความเงียบสงบที่ควรจะเป็นกลับถูกทำลายลง เมื่อเสียงเคาะกระจกหน้าร้านดังขึ้น—*ก๊อก ก๊อก ก๊อก*—ไม่ใช่เสียงเคาะตามมารยาท แต่มันเป็นจังหวะที่หนักแน่นและจงใจ รินชะงัก เธอขยับจะลุกขึ้นแต่พายกอดเธอแน่นขึ้น "อย่าไป..." "แป๊บเดียวนะ" รินกระซิบ พลางแกะมือพายออกอย่างนุ่มนวล เธอเดินออกไปหน้าร้านด้วยหัวใจที่เต้นรัว ทว่าเมื่อไปถึงหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เธอกลับไม่พบใครเลย นอกจากซองจดหมายสีขาวสะอาดตาที่ถูกเสียบไว้กับช่องรับจดหมาย รินหยิบซองนั้นขึ้นมา มือของเธอสั่นเทาเมื่อเห็นตราประทับสีแดงสดบนซองจดหมาย—ตราสัญลักษณ์ที่เธอเคยเห็นครั้งสุดท้ายเมื่อสิบปีก่อน วันที่ครอบครัวของเธอต้องพังทลายลง ข้างในนั้นมีเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า... "ถึงเวลาที่ต้องจ่ายค่าตอบแทนสำหรับสิ่งที่เธอกำลังครอบครองแล้ว, ริน" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความอ่อนโยนและความลับที่รอการเปิดเผยในตอนต่อไปนะคะ - ชากุหลาบอุ่นๆ