ลูกค้าขาประจำ

ถ้อยคำของพี่สาวต่างสายเลือดที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนนี้ ราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางความรู้สึกของรินและพายอย่างไร้ความปรานี ใบหน้าของพายซีดเผือดลงทันที มือเรียวที่เคยถือพู่กันวาดภาพอย่างมั่น ใจสั่นเทาจนแทบจะทำแก้วกาแฟในมือร่วงหล่นลงพื้น "แม่... ล้มป่วยหนักอย่างนั้นเหรอคะ" เสียงของพายสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยคลหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตา ความทรงจำอันเจ็บปวดเกี่ยวกับการถูกบังคับให้ละทิ้งความฝันเพื่อเดินตามเส้นทางที่ครอบครัวขีดไว้ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวใจราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก รินขยับตัวเข้าไปใกล้คนรักทันที มืออุ่นของรินเอื้อมไปกุมมือที่เย็นเฉียบของพายไว้แน่น รินส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและมั่นคงไปให้ เพื่อบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่า ต่อให้โลกใบนี้จะใจร้ายกับพายแค่ไหน แต่รินจะไม่มีวันปล่อยมือจากคนตรงหน้านี้อย่างเด็ดขาด "พี่ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะพาย" หญิงสาวผู้เป็นพี่สาวถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความลำบากใจไม่แพ้กัน "แต่ไม่ว่าอดีตพวกเราจะมีรอยแผลกันมากแค่ไหน ท่านก็ยังเป็นแม่... และตอนนี้ท่านกำลังเรียกหาลูกสาวคนนี้อยู่คนเดียวจริงๆ" บรรยากาศภายในร้านหนังสือปลายซอยที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษและไออุ่นของชา บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันและแรงกดดันอันหนักอึ้ง พายก้มหน้าลงมองพื้น หยดน้ำตาร่วงหล่นลงกระทบหลังมือของรินที่กุมไว้ ความขัดแย้งในใจของพายรุนแรงเสียจนรินรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากปลายนิ้วนั้น หลายเดือนที่ผ่านมา ร้านหนังสือ "Quiet Corner" ของรินเริ่มเป็นที่รู้จักและมีผู้คนแวะเวียนมามากขึ้นเรื่อยๆ จากร้านเล็กๆ ที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลับมีเสียงเปิดประตูต้อนรับผู้คน เสียงพลิוףหน้ากระดาษ และรอยยิ้มของผู้คนที่แวะเวียนมาหาความสงบสุข แต่วันนี้... ความสงบสุขเหล่านั้นกลับถูกทดสอบด้วยบททดสอบจากอดีตที่พายพยายามหนีมาตลอด "พายไม่อยากกลับไป..." พายเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา ราวกับกระซิบกับอากาศ "พายไม่อยากกลับไปในที่ที่พายรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงหุ่นเชิด... ที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเลือกทางเดินชีวิตของตัวเอง" "รินเข้าใจค่ะ" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น รินใช้มืออีกข้างลูบผมของพายอย่างอ่อนโยน "พายไม่ต้องกลัวนะคะ รินจะอยู่ตรงนี้... ไม่ว่าพายจะตัดสินใจอย่างไร รินจะอยู่เคียงข้างพายเสมอ" พี่สาวของพายมองภาพคนทั้งสองด้วยแววตาที่ซับซ้อน ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้หัวใจของพายกระตุกวูบ "พี่ให้เวลาพายคิดถึงเรื่องนี้แค่คืนนี้นะพาย... เพราะถ้าพายรอจนถึงรุ่งสาง พายอาจจะไม่เหลือโอกาสได้พูดคำว่า 'ให้อภัย' กับแม่ของตัวเองอีกเลย" สิ้นคำพูดนั้น พี่สาวของพายก็หันหลังเดินออกจากร้านไป ทิ้งให้รินและพายจมอยู่กับความเงียบงันและความจริงอันหนักหน่วงที่ต้องตัดสินใจ พายซบหน้าลงกับไหล่ของริน ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไร้เสียงสะอื้น รินโอบกอดร่างที่สั่นเทานั้นไว้แน่น แนบแก้มลงกับกลุ่มผมนุ่มของคนรัก พร้อมกับพยายามกลืนก้อนสะอื้นในลำคอของตนเองลงไป เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ จนกระทั่งเสียงกระดิ่งลมหน้าร้านดังขึ้นแผ่วเบาจากลมยามดึก ทั้งสองสะดุ้งเล็กน้อย รินเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูร้านด้วยความแปลกใจว่าดึกป่านนี้แล้วยังมีใครเดินทางมาที่ร้านหนังสือปลายซอยแห่งนี้อีก ร่างสูงเงาหนึ่งยืนอยู่หลังกระจกใสหน้าร้าน แสงไฟสลัวจากถนนสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยแต่คาดไม่ถึง ดวงตาคู่นั้นมองตรงมาที่รินผ่านกระจกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย... ทั้งความเหนื่อยล้า ความคิดถึง และความลับบางอย่างที่ถูกเก็บซ่อนไว้เนิ่นนาน รินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อพบว่าบุคคลที่ก้าวเข้ามาในยามวิกาลนี้ คือเงาในอดีตที่รินคิดว่าได้ฝังกลบมันไว้ในส่วนลึกของหัวใจไปตลอดกาลแล้ว... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันไออุ่นในหน้ากระดาษนี้ด้วยกันนะคะ