ทิ้งเมืองหลวงสู่ดงมะขาม

"ถ้ากระเป๋าใบนี้ยังไม่ไสหัวไปจากรถของฉัน ฉันจะโยนมันลงข้างทางให้พวกควายป่ามันคาบไปแทะเล่นเสียให้เข็ด!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ดังแผดก้องทะลุกระจกรถกระบะเก่าคร่ำคร่า รินรดากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Tense Muscle ปลายนิ้วเรียวที่ผ่านการถือมีดทำครัวมานับไม่ถ้วนจิกเข้าหากันจนเล็บแทบจะจิกเนื้อตัวเอง เธอไม่ได้ปริปากเถียงสักคำ ไม่ใช่เพราะเกรงกลัว แต่เพราะน้ำลายพ่นใส่คนพวกนี้ไปก็รังแต่จะทำให้คอแห้งเปล่าๆ สมบัติทั้งหมดที่ตระกูลสามีเก่าใจดำริริบเอาไว้ มีเพียงกระเป๋าเดินทางใบยักษ์กับกล่องไม้เก่าแก่ของคุณยายที่บรรจุตำรับยาและตำราอาหารโบราณ... และที่สำคัญที่สุด คือ "ห้องครัวดัชนีทองคำ" มิติลับที่สถิตอยู่ภายในจิตนาการของเธอ ที่ซึ่งตอนนี้มีเครื่องเทศชั้นเลิศและเนื้อสัตว์หมักเกลือซ่อนอยู่เพียบ พร้อมจะให้เธอพลิกชีวิตใหม่ในดินแดนรกร้างแห่งนี้ "ลงไป! ถึงเสียที ชายแดนบ้านนอกคอกนาแบบนี้แหละที่เหมาะกับคนเนรคุณผัวอย่างเธอ!" ประตูรถถูกผลักเปิดออกอย่างแรง รินรดาร1เซถลาลงมาบนพื้นดินลูกรังที่ฟุ้งกระจายไปด้วยฝุ่นสีแดงฉาน รถกระบะคันนั้นเร่งเครื่องหนีหายไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้เธอยืนเคว้งอยู่หน้าป้ายไม้ผุกร่อนที่สลักตัวอักษรโย้เย้ว่า 'บ้านดงมะขาม' สายลมร้อนจัดพัดปะทะใบหน้าหนาเตอะด้วยฝุ่นควัน รินรดาปัดเศษดินออกจากเสื้อผ้าด้วยท่าทีนิ่งสงบ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองรอบตัวด้วยความพิจารณา บ้านเรือนที่นี่ปลูกสร้างด้วยไม้เก่าๆ สลับกับปูนปั้นหยาบๆ ทุ่งหญ้าแห้งแล้งทอดยาวสุดสายตาตัดกับแนวภูเขาสลับซับซ้อน ที่นี่คือจุดสิ้นสุดของความเจริญ แต่กลับเป็นจุดเริ่มต้นของอิสรภาพที่เธอโหยหา "แม่หนู... มาทำอะไรหน้าหมู่บ้านคนเดียวตอนนี้?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาหันขวับไปมองทันที ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชื้อพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นหนาตามแบบฉบับชายอกสามศอกที่ทำงานกลางแดด ผิวคมเข้ม ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความระแวดระวังแต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด เขากวาดสายตามองกระเป๋าเดินทางใบโตสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของเธอ นี่น่ะหรือ... ผู้ใหญ่บ้านพนา อดีตทหารพรานที่ใครๆ ต่างลือกันว่าดุยิ่งกว่าเสือ "ฉันชื่อรินรดาค่ะ..." เธอกล่าวแนะนำตัว น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น ไม่มีแววหวาดกลัวให้เห็นแม้แต่น้อย "เพิ่งย้ายมาใหม่... ไม่มีบ้าน ไม่มีญาติ และกำลังมองหาที่ซุกหัวนอนพร้อมกับแปลงผักสักแปลงพอให้ตั้งตัวได้" พนาหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาผ่านศึกสงครามและคนมามาก จึงรู้ทันทีว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แววตาคู่นั้นมีความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากนิดๆ อย่างนึกสนุก "ที่นี่ไม่มีที่ให้คนอ่อนแออยู่หรอกนะแม่คุณ ทางหลวงก็ไกล น้ำก็ต้องหาขุดเอาเอง อยากได้ที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้าน ต้องเอาแรงเข้าแลก..." พนาเอ่ยเสียงเข้ม พลางก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเธอต้องเงยหน้ามอง "คิดดีแล้วหรือที่มาซมซานอยู่ดงมะขาม?" รินรดาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยيหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย เธอไม่สะทกสะท้านต่อท่าทีข่มขู่ของชายหนุ่มร่างยักษ์ตรงหน้าแม้แต่น้อย มือเรียวหยิบขวดแก้วเล็กๆ บรรจุ 'พริกแกงเผ็ดใต้สูตรโบราณ' ที่แอบดึงออกมาจากมิติลับเมื่อครู่ขึ้นมาเปิดฝา ฟุ้ง! กลิ่นหอมฉุนของขมิ้น ข่า ตะไคร้ และพริกแห้งคั่วใหม่ๆ ที่อบอวลด้วยความเผ็ดร้อนทะลักทะลายพุ่งเข้าปะทะจมูกของพนาอย่างจัง จนชายหนุ่มถึงกับผงะ เผลอสูดดมกลิ่นหอมล้ำลึกนั้นเข้าไปเต็มปอดโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบของอดีตทหารพรานเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อกลิ่นเครื่องเทศเข้มข้นเตะจมูกปลุกเร้าสัญชาตญาณความหิวโหยที่หลับใหลไปนานให้ตื่นขึ้นทันที รินรดายกยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงกังวานกราบหัวใจคนฟัง "อ่อนแอหรือแข็งแกร่ง... เดี๋ยวผู้ใหญ่ก็จะได้รู้เองค่ะ แต่ตอนนี้... ดูเหมือนว่ากับแกล้มมื้อเย็นของคุณผู้ใหญ่บ้าน กำลังจะส่งกลิ่นยั่วจนท้องร้องแล้วล่ะมั้งคะ?" พนาชะงักงัน ลมหายใจสะดุดไปวูบหนึ่งเมื่อกลิ่นแกงป่าหอมฉุนลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับดวงตาพราวระยับของหญิงสาวที่ท้าทายเขาอย่างไม่เกรงกลัว ขอบคุณคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาเปิดฉากความอร่อยและบทพิสูจน์หัวใจบทแรกไปพร้อมกันนะคะ