ศพในห้องแล็บที่ไม่มีใครต้องการ

กลิ่นไอความเย็นติดลบของฟอร์มาลดีไฮด์และเนื้อเยื่อที่ถูกแช่แข็ง ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกภายในห้องชันสูตรพลิกศพชั้นใต้ดินของสถาบันนิติเวชอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย รตินันท์ยืนนิ่งอยู่หน้าตู้แช่สเตนเลสสตีลหมายเลขสิบสอง นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงกดสัมผัสลงบนขอบโลหะที่หยาดน้ำค้างเกาะพราว ดวงตาหลังกรอบแว่นสายตาไร้กรอบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกวาดมองตัวเลขดิจิทัลบนหน้าจอมอนิเตอร์ที่กะพริบเตือนอุณหภูมิผิดปกติ มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบคอมพิวเตอร์ และไม่ใช่ความสะินเปลืองของเจ้าหน้าที่เวรยาม ตู้แช่ช่องนี้ถูกตั้งค่าให้ล็อกด้วยรหัสผ่านระดับผู้อำนวยการ และชื่อของศพที่นอนสงบนิ่งอยู่ภายใน... ไม่มีอยู่ในฐานข้อมูลระบบเบิกจ่ายร่างของโรงพยาบาลแม้แต่บรรทัดเดียว "คุณหมอครับ ผมว่าคุณกำลังล้ำเส้นเขตรับผิดชอบของกรมสืบสวนอยู่นะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดให้ต่ำกว่าระดับปกติเพื่อสร้างแรงกดดันดังขึ้นจากความมืดตรงทาง ญาติติดประตูห้องแล็บ รตินันท์ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร กลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เจือปนมากับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนของมหานครแห่งนี้ เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่สลักไว้ในความทรงจำของสารวัตรพายุ นายตำรวจหนุ่มผู้มีชื่อเสียงเรื่องการใช้กำลังก่อนใช้กฎหมาย และมักจะมาปรากฏตัวในสถานที่ที่เขาไม่ได้รับเชิญเสมอ รตินันท์ค่อยๆ หมุนตัวกลับอย่างช้าๆ ใบหน้าเรียบเฉยราwanรูปสลักหินอ่อนไม่ได้แสดงความตกใจแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่มักทำให้ผู้กองหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่ได้เห็น "ห้องนี้คืออาณาจักรของผม ผู้กองพายุ... และสิ่งที่อยู่ในตู้นั่น ก็คือหลักฐานที่ยังไม่มีหมายศาลใดๆ อนุญาตให้คุณแตะต้อง" รตินันท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดที่กรีดผ่านผิวหนังชั้นหนังแท้ "เว้นแต่ว่า... ตำรวจกองปราบจะตกต่ำถึงขนาดต้องแอบลักลอบซ่อนศพไว้ในโรงพยาบาลรัฐ เพื่อตบตาผู้บังคับบัญชา" พายุก้าวเท้าเข้ามาในแสงไฟสีขาวนวลของห้องแล็บ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่และเนกไทที่คลายปมออกอย่างไร้ระเบียบทำให้เขาดูเหมือนเสือดาวที่เพิ่งผ่านการไล่ล่ามาหมาดๆ ดวงตาสีเข้มคมกริบจ้องมองแพทย์นิติเวชตรงหน้าด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาหยุดยืนห่างจากโต๊ะผ่าตัดเพียงไม่กี่ก้าว "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะ คุณหมอ" พายุหัวeเยาะในลำคอ สายตาคมกวาดมองไปที่ตู้แช่หมายเลขสิบสองสลับกับใบหน้าของอีกฝ่าย "ถ้าผมอยากซ่อนศพ ผมคงไม่เลือกสถานที่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและหมอโรคจิตที่จดจำคราบเลือดทุกหยดบนพรมได้หรอก... แต่ดูเหมือนว่า 'ใครบางคน' กำลังส่งสัญญาณเตือนเรา" "สัญญาณเตือน?" รตินันท์ทวนคำ เสียงราบเรียบทว่าแฝงความสงสัย "ใช่ครับ" พายุขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรตินันท์สัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของนายตำรวจหนุ่ม "ศพในนั้นไม่ใช่คนไข้ที่เสียชีวิตบนเตียงผ่าตัดทั่วไป และไม่ใช่เหยื่ออุบัติเหตุตามท้องถนน... รอยแผลผ่าเปิดช่องอกแบบนั้น รอยเย็บที่ประณีตไร้ที่ติแบบนั้น มันเป็นฝีมือของคนใน... คนที่ยืนอยู่หลังโต๊ะนี้ทุกๆ วันอย่างคุณไงล่ะครับ" บรรยากาศในห้องแล็บลดฮวบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำอ่างล้างเครื่องมือแพทย์ รตินันท์ไม่ถอยหลังหนี เขายังคงยืนสบตาพายุตรงๆ แววตาหลังเลนส์แว่นไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในบึงลึก "คุณกำลังกล่าวหาว่าผมใช้สถาบันนี้เป็นห้องทดลองส่วนตัวอย่างนั้นหรือครับ ผู้กอง" รตินันท์ถามเสียงเย็นเยียบ ความโกรธที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความสุภาพเริ่มแผ่ซ่านออกทางน้ำเสียง "ผมไม่ได้กล่าวหา... ผมแค่วิเคราะห์จากความเป็นจริง" พายุเอื้อมมือไปควσόที่จับตู้แช่หมายเลขสิบสองอย่างกะทันหัน รตินันท์พุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือแกร่งนั้นไว้ทันท่วงที ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกันผ่านความเย็นเยือกของโลหะ แรงปะทะระหว่างความเย็นชาของแพทย์นิติเวชและความร้อนรุ่มของตำรวจสืบสวนทำให้เกิดประกายไฟทางอารมณ์ที่รุนแรงเกินกว่าจะเรียกว่าการทำงานร่วมกัน "อย่าแม้แต่จะคิดเปิดมันโดยไม่มีผม..." รตินันท์กระซิบชิดริมหิมฝีปาก ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แรงดึงดูดอันตรายบางอย่างก่อตัวขึ้นท่ามกลางกลิ่นอายความตาย พายุกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "งั้นก็เปิดพร้อมกันสิครับ... มาดูกันว่าความลับที่คุณหมอพยายามปกปิด มันเน่าเฟะแค่ไหน" เสียงก๊อกโลหะถูกบิดพร้อมกัน แรงดึงจากการสุญญากาศทำให้ประตูตู้แช่เปิดออกพร้อมกับกลุ่มควันไอน้ำสีขาวที่พวยพุ่งออกมา คลื่นความเย็นยะเยือกแผ่กระจายไปทั่วห้อง ร่างไร้ชีวิตของหญิงสาวในสภาพเปลือยเปล่าปรากฏแก่สายตา ผิวหนังซีดเซียวจนเกือบโปร่งแสง แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งรตินันท์และพายุต้องหยุดหายใจ ไม่ใช่สภาพศพที่น่าสยดสยอง... รอยกรีดเป็นสัญลักษณ์ประหลาดรูปวงกลมซ้อนทับกันสามชั้นบริเวณกลางหน้าอก ซึ่งถูกเย็บปิดด้วยด้ายสีแดงสดอย่างประณีตบรรจง... เป็นสัญลักษณ์เดียวกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อห้าปีก่อน คดีที่ถูกปิดตายไปแล้ว และเป็นคดีที่พรากเอาคนสำคัญที่สุดในชีวิตของรตินันท์ไปตลอดกาล พายุหันขวับมามองหน้าแพทย์นิติเวชทันที สีหน้าของนายตำรวจหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดจริงจังในเสี้ยววินาที "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนเก่า กลับมาทวงสัญญาแล้วล่ะครับคุณหมอ" พายุเอ่ยเสียงพร่า รตินันท์มองร่างนั้นนิ่งสนิท ดวงตาที่เคยไร้ระลอกคลื่นบัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง หัวใจที่ด้านชามานานหลายปีกลับเต้นรัวระรัวด้วยความเจ็บปวดและแค้นเคือง มือที่สวมถุงมือยางกำหมัดแน่นจนสั่นเทา ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก มุ่งตรงมายังห้องแล็บแห่งนี้ด้วยความเร็วที่ผิดปกติ และเสียงกุญแจไขล็อกประตูจากภายนอกก็ดังขึ้น... ในเวลาตีสามยี่สิบนาที ซึ่งไม่ควรมีใครอื่นนอกจากพวกเขาทั้งสองคนอยู่ที่นี่ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ