เกมกระดานแรกในห้องพิจารณา

กลิ่นกระดาษเอกสารคดีคละเคล้ากับกลิ่นกาแฟดำเข้มข้นในห้องพิจารณาคดีจำลองยามวิกาล บรรยากาศรอบตัวช่างอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ประโยคประกาศิตจากปากของอัยการหนุ่มยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ทนายณิชานันท์... คุณคงยังไม่รู้สินะครับ ว่าพยานปากเอกที่คุณเพิ่งอ้างถึงเมื่อครู่ ถูกพบเป็นศพจมน้ำตายอยู่ในแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อสิบนาทีที่แล้วนี่เอง”* ณิชานันท์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น เปลือกตาคู่สวยกะพริบช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวที่กำลังถือปากกาหมึกซึมราคาแพงหยุดชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับคู่กรณี รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากถูกยกขึ้นอย่างเยือกเย็น เป็นรอยยิ้มที่ซ่อนความคมกริบไว้ราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ "สิบนาทีที่แล้วเหรอครับ... อัยการปรัชญาช่างมีเครือข่ายข่าวกรองที่รวดเร็วกว่ากรมตำรวจเสียอีกนะครับ หรือว่า...พวกคุณรู้กำหนดการตายของพยานปากเอกปากนี้อยู่ก่อนแล้ว?" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยกระแสท้าทายของณิชานันท์ดังขึ้น เธอจงใจใช้สรรพนามและน้ำเสียงที่กดดัน เพื่อทดสอบความนิ่งของชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม ปรัชญาในชุดสูทสีชาโคลเข้มยืนนิ่งสงอยู่หลังแท่นพากษา ความสูงโปร่งและไหล่กว้างที่ตั้งตรงบ่งบอกถึงความเคร่งครัดในวินัย ใบหน้าคมสันเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ ดวงตาสีเข้มคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองผ่านมาทางเธอ ไม่มีความตกใจ ไม่มีความลังเล มีเพียงความนิ่งงันที่น่ากลัว ปรัชญาก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานฝั่งจำเลยช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องพิจารณาคดีดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สร้างแรงกดดันทางจิตวิทยาโดยไม่ต้องเปล่งเสียง "ระวังคำพูดของคุณด้วยนะครับ ทนายณิชานันท์ การกล่าวหาว่าสำนักงานอัยการมีส่วนรู้เห็นกับการเสียชีวิตของพยาน เป็นข้อหาหมิ่นประมาทที่ร้ายแรง และมันแสดงให้เห็นว่า... คุณกำลังจนมุม" ปรัชญาโน้มตัวลงเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนเหลือเพียงช่องว่างแคบๆ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นมี้ดอบอุ่นของผู้ชายแผ่ซ่านเข้ามาปะปนกับกลิ่นอายความตึงเครียด ณิชานันท์ไม่ได้ถอยหนี เธอยังคงนั่งหลังตรง เชิดหน้าขึ้นสบตาเขาในระยะประชิด ดวงตากลมโตคู่นั้นทอประกายดื้อรั้นและเจ้าเล่ห์อย่างเปิดเผย "จนมุมเหรอคะ... อ้อ ขออภัยครับ ผมติดปากไปหน่อย" ณิชานันท์จงใจเปลี่ยนสรรพนามเพื่อกวนประสาท "ผมหมายถึง... มันบังเอิญเกินไปหน่อยไหมครับ อัยการปรัชญา พยานปากเอกของผมกำลังจะขึ้นเบิกความในวันพรุ่งนี้เพื่อหักล้างหลักฐานชิ้นสำคัญของพวกคุณ แต่เขากลับมาด่วนจี๋เสียชีวิตกะทันหันเสียนี่ คนตายพูดไม่ได้... แต่คนที่ได้ประโยชน์ที่สุดจากความตายของเขา คือใครกันแน่นะครับ?" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองร้อนระอุขึ้นจนคล้ายมีประกายไฟแลบแปล๊บออกมาจากความเงียบ ปรัชญาจ้องมองริมฝีปากที่กำลังแย้มยิ้มเยาะของหญิงสาว ทนายความสาวคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานี เธอไม่สนวิธีการ ขอแค่ชนะคดี เธอกล้าทำทุกอย่างแม้กระทั่งการเหยียบย่ำเส้นศีลธรรม แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาละสายตาจากเธอไม่ได้เลยตั้งแต่คดีแรกที่เคยปะทะกัน "คุณคิดว่าความตายของเขาจะทำให้คดีนี้จบลงอย่างนั้นหรือครับ" ปรัชญาเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนเกือบจะเป็นการกระซิบข้างหู "ต่อให้ไม่มีพยานปากนั้น สำนักงานอัยการก็มีหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์แน่นหนาพอที่จะส่งลูกความของคุณไปนอนในเรือนจำได้ตลอดชีวิต... เกมนี้ คุณแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มเดินหมากตาแรกแล้วครับ ณิชานันท์" ณิชานันท์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย เธอยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาเคล้าคลอใบหน้าอย่างออยอิ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำให้ส่วนสูงของเธออยู่ในระดับที่เกือบจะประชิดกับอกแกร่งของเขา "หมากตานี้ยังเดินไม่จบหรอกครับ อัยการปรัชญา..." ณิชานันท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน "คุณอาจจะมั่นใจในกฎหมายและระเบียบข้อบังคับ แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... กฎหมายมีไว้สำหรับคนกติกาปกติ แต่สำหรับผม ผมชอบเล่นนอกกระดานมากกว่า" สายตาทັງคู่ประสานกันนิ่งนาน ราวกับสนามรบขนาดย่อมที่ไม่มีใครยอมถอยให้ใคร ความเกลียดชังในอุดมการณ์ที่แตกต่างผสานกับแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ทำให้ทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่ในระยะประชิดนั้นเนิ่นนาน ท่ามกลางเงาสลัวของห้องพิจารณาคดีที่ไร้ผู้คน ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังเต้นระรัวด้วยแรงปะทะทางอารมณ์นั้นเอง... *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของปรัชญาแผדเสียงทำลายความเงียบขึ้นอย่างกะทันหัน อัยการหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ยอมถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวเพื่อหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอ ณิชานันท์ยืนกอดอกมองท่าทีของเขา มุมปากยังคงประดับด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า แต่เมื่อปลายนิ้วของปรัชญากดรับสาย และฟังเสียงรายงานจากปลายสายเพียงไม่กี่วินาที สีหน้าของอัยการหนุ่มผู้ไม่เคยแสดงความหวั่นไหวให้ใครเห็น กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบเบนกลับมามองหน้าณิชานันท์ทันทีด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "มีอะไรเหรอครับ หรือว่ามีศพคนที่สองโผล่มาอีกคน?" ณิชานันท์เอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงติดตลก ปรัชญาวางสายช้าๆ ลดมือลงแนบข้างลำตัว ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของหญิงสาวราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างภายใต้รอยยิ้มนั้น "ไม่ใช่ศพคนที่สองหรอกครับ..." ปรัชญาเว้นจังหวะ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อยและเต็มไปด้วยความนัยอันลึกลับ "แต่ตำรวจเพิ่งตรวจสอบกล้องวงจรปิด ณ จุดเกิดเหตุที่พบศพพยานของคุณเมื่อสิบนาทีที่แล้ว... และในภาพจากกล้องวงจรปิดนั้น ปรากฏภาพรถยนต์หรูคันหนึ่งขับออกจากจุดเกิดเหตุเมื่อวินาทีที่พยานของคุณตกน้ำ" ณิชานันท์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างขึ้นมาวูบหนึ่ง แม้เธอจะเก่งกาจในการควบคุมสีหน้าเพียงใด แต่ประกายตาที่ไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีนั้นก็ไม่รอดพ้นจากสายตาอันเฉียบคมของอัยการหนุ่ม "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะครับ?" ณิชานันท์เชิดหน้าถามกลับ พยายามกลบเกลื่อนความผิดปกติ ปรัชญาก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง คราวนี้สายตาของเขาราวกับจะกลืนกินเธอลงไปทั้งตัว "รถคันนั้น... จดทะเบียนในชื่อของบริษัททนายความ ณิชานันท์ แอนด์ พาร์ทเนอร์ส... และคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง ฝั่งกระจกที่ลดลงครึ่งหนึ่งในภาพนั้น ก็คือคุณเองครับ ทนายณิชานันท์" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในเกมเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะครับ