ศพที่ไม่มีวันตาย

"อย่าแตะต้องรอยช้ำนั่น รินทร์... มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ทั่วไปจะทำได้" เสียงราบเรียบของสารวัตรเฌอมาลย์ดังก้องอยู่ในห้องแล็บนิติเวชที่เย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอ จางหายไปท่ามกลางกลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนที่อบอวล รินทร์หยุดมือที่กำลังจะใช้คีมคีบเนื้อเยื่อบริเวณลำคอของร่างไร้วิญญาณบนเตียงสเตนเลส เขาไม่ได้หันไปมองหญิงสาวในชุดสูทสีเข้มที่ยืนกอดอกพิงขอบประตู แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตากลับจดจ้องไปยัง 'จุดผิดปกติ' ที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นผิวหนังของเหยื่อ สำหรับคนอื่น นี่อาจเป็นเพียงศพชายวัยกลางคนที่เสียชีวิตด้วยภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ทว่าสำหรับรินทร์... โลกทัศน์ของเขามันพังทลายลงตั้งแต่วินาทีที่เขาลืมตาเห็น 'ตัวเลขและเส้นสายสีเลือด' ที่ถักทออยู่รอบศพนั้น [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบร่องรอยไสยเวทระดับต่ำ 'การดึงวิญญาณผ่านอาคมทมิฬ' - สถานะ: เหยื่อมีโอกาสฟื้นคืนชีพในภาวะกึ่งศพกึ่งปีศาจ] รินทร์เม้มปากแน่น ความเย็นวาบแล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ ดวงตาของเขาขยายกว้างขึ้นจนเห็นม่านตาที่เปลี่ยนเป็นสีเทาเข้ม เขาขยับแว่นเบาๆ ก่อนจะกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทจนน่ากลัว "สารวัตรคะ... ถ้ามันเป็นแค่คดีฆาตกรรมธรรมดา ร่างกายนี้คงไม่แสดงปฏิกิริยาต่อต้านสารเคมีที่ฉันฉีดเข้าไปแบบนี้ ดูสิคะ เลือดที่ควรจะแข็งตัว กลับกำลังเดือดพล่านอยู่ใต้ผิวหนังของเขา" เฌอมาลย์เดินเข้ามาใกล้ ความคมคายในแววตาของเธอวูบไหวเพียงครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึม เธอหยิบยันต์สีหม่นที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมาถือไว้แน่น "ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นธูปไหม้จางๆ ในอากาศ ทั้งที่ห้องนี้ไม่มีแหล่งกำเนิดไฟ รินทร์... นายกำลังบอกฉันว่าเรากำลังเผชิญหน้ากับพวกที่เล่นกับความเป็นตายอยู่ใช่ไหม" รินทร์ไม่ได้ตอบ แต่เขากลับโน้มตัวลงไปใกล้ใบหน้าของศพมากขึ้น แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์เหนือศีรษะกะพริบถี่ๆ ราวกับจะประท้วงการคงอยู่ของอะไรบางอย่างที่กำลัง 'ตื่น' ภายใต้ร่างนั้น "ความตายไม่ใช่จุดจบสำหรับเขาค่ะสารวัตร แต่มันคือจุดเริ่มต้นของ 'ภาชนะ' ที่ถูกออกแบบมาเพื่อบรรจุอะไรบางอย่างที่เลวร้ายยิ่งกว่า" รินทร์ใช้มือข้างหนึ่งแตะลงบนหน้าอกของศพ จังหวะที่สัมผัสลงไปนั้น เสียงหัวใจที่ควรจะเงียบสนิทกลับดัง 'ตึก... ตึก...' เบาๆ ราวกับจังหวะเคาะกลองแห่งความตาย เฌอมาลย์ถอยหลังหนึ่งก้าว มือที่ถือยันต์เริ่มสั่น "นายถอยออกมาเดี๋ยวนี้! ถ้ามันขยับ นั่นไม่ใช่หน้าที่ของนิติเวชแล้ว แต่มันคือหน้าที่ของฉัน!" "สายไปแล้วค่ะ" รินทร์ตอบเบาๆ ทันใดนั้น เปลือกตาของศพที่ควรจะปิดสนิทกลับค่อยๆ ลืมขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่เป็นสีดำสนิทไม่มีตาขาว มันไม่ได้มองรินทร์ แต่มันมองทะลุผ่านไปถึงสิ่งที่อยู่เบื้องหลังมิติแห่งความเป็นจริง ระบบในหัวของรินทร์แจ้งเตือนรัวเร็วจนหน้าจอเสมือนแทบจะระเบิดออกด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน [คำเตือนระดับสูงสุด: ตรวจพบพลังงานมหาศาลจากแหล่งกำเนิดที่ไม่ปรากฏชื่อ - ระบบกำลังจะเข้าสู่โหมดป้องกันอัตโนมัติ - ประเมินระดับภัยคุกคาม: SSS] ร่างที่ควรจะสิ้นใจกลับค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงเหล็กอย่างช้าๆ ราวกับกลไกที่ไร้ความรู้สึก เสียงกระดูกลั่นดัง 'กรอบแกรบ' ไปทั่วห้อง แสงสีม่วงหม่นแผ่ออกมาจากปากแผลที่ลำคอของมัน รินทร์สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่บีบคั้นอากาศในปอดจนหายใจไม่ออก สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดไม่ใช่การที่ศพฟื้นขึ้นมา แต่คือสิ่งที่ศพตัวนั้นทำหลังจากมันหันมาสบตารินทร์ มันขยับริมฝีปากที่แห้งกรังจนเห็นเนื้อฟันที่หลุดร่วง แล้วเอ่ยชื่อที่ควรจะไม่มีใครในโลกนี้รู้ได้ "รินทร์... ดวงตาที่เห็นความลับของนรก... ถึงเวลาที่แกต้องชดใช้ด้วยชีวิตที่แกเฝ้าถามหาแล้ว" แสงไฟในห้องแล็บดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่ถูกครอบงำด้วยไอสังหาร... และวินาทีนั้นเอง ที่รินทร์ตระหนักว่าเขากำลังถูกล่า ไม่ใช่ในฐานะนักศึกษาแพทย์ แต่ในฐานะ 'กุญแจ' ดอกสำคัญที่โลกแห่งความตายกำลังต้องการ นภากระซิบผีหวังว่าทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับรินทร์ในตอนต่อไปนะคะ