ความสนิทสนมของเราเพิ่มมากขึ้นทุกวัน ไม่เพียงแต่ในห้องสมุดเท่านั้น บางครั้งเราเจอกันที่โรงอาหาร บางครั้งเดินกลับบ้านด้วยกันจนถึงแยกทาง เขาจะรอจนกว่าฉันจะเดินลับตาไปก่อนถึงจะกลับตัวไปทางของตัวเอง เพื่อนๆ เริ่มสังเกตเห็น "น้ำหนึ่ง กันต์ดูเอาใจเธอจังนะ เป็นอะไรกันหรือเปล่า?" เพื่อนแซวด้วยสายตาแย้มยิ้ม ฉันแค่ยิ้มเขินพร้อมก้มหน้าลงเล็กน้อย "แค่เพื่อนกันแหละค่ะ" แต่ในใจกลับไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้ว คำว่า 'เพื่อน' ดูจะบางเบาเกินไปสำหรับความรู้สึกที่ล้นเหลือในใจตอนนี้
บางครั้งเรานั่งเงียบๆ กันที่มุมห้องสมุด ที่มีแสงแดดส่องลงมา ผ่านหน้าต่างให้ความอบอุ่น ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรก็เข้าใจกัน เพียงแค่ได้รู้ว่ามีอีกคนอยู่ตรงนี้ก็สบายใจแล้ว เขาจะมองฉันเมื่อฉันไม่มอง บางครั้งฉันแอบรู้สึกได้ถึงสายตาที่อ่อนโยนคู่นั้นคอยจ้องมองอยู่ และเมื่อฉันหันไปสบตา เขาก็จะยิ้มเขินๆ แล้วหันไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นทุกครั้ง เหมือนกับว่าถูกจับได้ว่ากำลังทำเรื่องผิด แต่สายตาของเขาบอกอะไรหลายอย่างที่คำพูดไม่อาจบรรยายได้ ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ ความเอาใจใส่ที่ไม่เคยขาด และบางที... อาจจะมีความรู้สึกที่แสนพิเศษบางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ เหมือนกัน แต่เราต่างก็ไม่กล้าบอกกัน
ทุกคืนตอนกลับถึงบ้าน ฉันมักจะนั่งคิดถึงเรื่องราวของเราอีกครั้ง ทบทวนถึงรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และสายตาคู่นั้นที่คอยอยู่เคียงข้างมา ฉันกลัว กลัวว่าถ้าบอกความรู้สึกที่แท้จริงออกมา สิ่งดีๆ ที่เรามีอยู่ในตอนนี้จะพังทลายลงเหมือนก้อนหิมะที่โดนแดด กลัวว่าเขาอาจจะไม่ได้คิดเหมือนกัน และที่สำคัญที่สุด... ฉันกลัวที่จะเสียเขาไป เขาก็คงคิดไม่ต่างจากฉัน เพราะทุกครั้งที่ดูเหมือนเขาจะอยากพูดอะไร ปากของเขาก็จะขยับเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็จะลังเลยิ้มออกมาอย่างอ่อนเพลีย แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยแทน ทิ้งให้ความลับนั้นยังค้างคาใจอยู่เช่นเดิม
เราอยู่ที่จุดที่สวยงามที่สุด แต่ก็เป็นจุดที่อันตรายที่สุด — ไม่ใช่เพื่อนธรรมดา แต่ก็ยังไม่ใช่คนรัก มันคือพื้นที่สีเทาที่อบอุ่นแต่ก็ทำให้เจ็บปวดในเวลาเดียวกัน มีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ แต่ก็เจ็บที่ไม่สามารถเรียกเขาว่าของเราได้อย่างเต็มปาก บางครั้งฉันก็อยากให้เวลาหยุดหมุนไว้ที่ช่วงเวลาเหล่านี้ จะได้ไม่ต้องเผชิญกับคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ ไม่ต้องกลัวว่าวันไหนสักวันความสัมพันธ์นี้จะเปลี่ยนไป
ความรู้สึกนี้มันทำให้ฉันทั้งมีความสุข และเจ็บปวดไปพร้อมกัน เหมือนได้ถือดอกไม้ที่สวยงามแต่แหลมคมอยู่ในมือ แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันแน่ใจ... และไม่ว่าเราจะเป็นอะไรกันในอนาคต การได้รู้จักเขาคือสิ่งมีค่าที่สุด ในชีวิตวัยเรียนของฉัน และฉันจะเก็บช่วงเวลาเหล่านี้ รอยยิ้มเหล่านี้ และสายตาคู่นั้น ไว้ในความทรงจำที่ลึกซึ้งที่สุดตลอดไป ไม่ว่าคำตอบสุดท้ายจะเป็นอย่างไร ขอบคุณนะ... ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่สวยงามที่สุดในวัยเยาว์ของฉัน 💛