จุดเริ่มที่กระสุนสาด

เสียงกระสุนพลาสม่าเจาะทะลุกระจกเบียรต์อาร์มอร์จนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ กลิ่นโอโซนไหม้เกรียมคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นเหงื่อกาฬในห้องแข่งเกม Virtual Reality ระดับไฮเอนด์ เรนกัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน เม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย แววตาของนักรบสายแทงค์ระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์ฉายแววดุดันและเดือดดาล เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านเมื่อมองเห็นหน้าจออินเตอร์เฟซตรงหน้าแจ้งเตือนสถานะ HP ที่เหลือเพียงแค่เลขหลักหน่วย ไอเทมในตำนานอย่าง ‘คอร์เน็ตออฟเดอะมอร์ดอร์’ ที่เขาตามล่าและทุ่มเทเวลาเล่นข้ามวันข้ามคืนกำลังลอยเด่นอยู่กลางห้องโถงบอสที่พังยับเยิน เหลือเวลาอีกเพียงสามวินาทีเท่านั้นก่อนที่ระบบจะรีเซ็ตและมันจะสลายหายไปตลอดกาล ทว่า… มีใครบางคนตัดหน้าเขาก้าวเข้าไปยืนอยู่ตรงจุดนั้นก่อนแล้ว "ขอโทษทีนะพ่อหนุ่มแทงค์มือฉกาจ... ของชิ้นนี้ ทางเราจองไว้ตั้งแต่ชาติปางก่อนแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มนุ่มติดจะกวนประสาทดังลอดผ่านระบบไมโครโฟนเข้ามาในโสดประสาท เรนชะงักฝีเท้าที่พุ่งทะยานเข้าไป ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองร่างโปร่งแสงของอวาตาร์หนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทสไตล์แฮกเกอร์ล้ำอนาคต หมวกฮู้ดดึงต่ำปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง แต่รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นสูงอย่างเย่อหยิ่งนั้นชัดเจนเสียจนแทบจะทะลุออกมาจากจอภาพ "แกเป็นใครวะ! หลบไปจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!" เรนคำรามลั่นห้องซ้อม เสียงทุ้มต่ำทรงพลังตวาดกร้าวด้วยความโมโหที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "ไม่หลบครับ... ทำไมผมต้องหลบ ในเมื่อความเร็วมันวัดกันที่ฝีมือ ไม่ใช่เสียงเห่าหอน" อวาตาร์ตัวนั้นหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างท้าทาย นิ้วเรียวยาวกำลังรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมกลางอากาศอย่างรวดเร็วเพื่อถอดรหัสความปลอดภัยชั้นสุดท้ายของกล่องไอเทม ปมในใจเรื่องความพ่ายแพ้จากทัวร์นาเมนต์ระดับประเทศเมื่อปีก่อนผุดวาบขึ้นมาในหัวราวกับไฟลามทุ่ง เรนไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด! โดยเฉพาะกับไอ้พวกเก่งแต่ใช้สมองหลบหลังคีย์บอร์ดแบบนี้ ร่างหนาพุ่งทะยานเข้าไปประชิดตัวในเสี้ยววินาที ดาบใหญ่ในมือถูกเหวี่ยงเป็นวงโค้งด้วยพละกำลังมหาศาลเพื่อกวาดอีกฝ่ายให้กระเด็นออกไปจากรัศมีของไอเทม แต่ทว่า… ปฏิกิริยาตอบสนองของแฮกเกอร์หนุ่มกลับรวดเร็วกระชับฉับไวเกินคาด คีย์ไถลตัวหลบคมดาบอย่างเฉียดฉิว ลมจากการเหวี่ยงดาบเฉี่ยวปลายจมูกของเขาไปนิดเดียวเท่านั้น แต่มือข้างหนึ่งยังคงไม่หยุดรัวคีย์บอร์ดโฮโลแกรม แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงระบบประกาศความสำเร็จ [System: ผู้เล่น ‘Key_Hacker’ ทำการแย่งชิงไอเทมสำเร็จ!] เรนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ดาบในมือปักกระแทกพื้นห้องจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว อากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าหัวใจของเขากลับเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความพ่ายแพ้ครั้งใหม่จี้ติดอยู่ตรงหน้าอกจนหายใจไม่ออก แสงไฟสีแดงจากระบบฉุกเฉินในเกมสาดส่องลงมากระทบใบหน้าของทั้งคู่ อวาตาร์หนุ่มคู่กรณีค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่คืบ แววตาสีอำพันใต้ฮู้ดมองตรงมาที่เรนด้วยความท้าทายระคนขบขัน "ฝีมือแทงค์นายก็ใช้ได้นี่ครับ... แต่เสียดาย ที่สมองอาจจะช้าไปหน่อย" คีย์เอ่ยกระซิบเสียงพร่า แววตาส่อประกายเจ้าเล่ห์อย่างจงใจยั่วโมโห เรนขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่วิ่งพล่านไปทั่วท้องน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงเย้าแหย่นั้นใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ แม้จะเป็นเพียงแค่กราฟิกในโลก VR ก็ตาม มือหนาเอื้อมไปคว้าปกเสื้อของอวาตาร์อีกฝ่ายทันทีโดยไม่ลังเล แรงกระชากดึงร่างโปร่งของแฮกเกอร์หนุ่มให้เข้ามาประชิดตัวจนอกแทบจะแนบติดกัน ไหล่กว้างบล็อกทางหนทีไล่จนอีกฝ่ายไม่มีช่องว่างให้ถอย "ปากดีแบบนี้... อยากลองโดนดาบเล่มนี้ฟันดูสักทีไหมครับ" เรนก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของคนตรงข้าม น้ำเสียงทุ้มต่ำกดต่ำอย่างอันตราย ไอร้อนจากร่างกายของทั้งสองสะท้อนผ่านระบบสัมผัสสมจริงจนบรรยากาศในเกมเดือดระอุขึ้นมาทันตาเห็น คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งสนิทท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระรัว รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงประกายความระแวงระคนประหลาดใจที่ฉายชัดขึ้นมาในแววตาสีอำพันคู่นั้น ทว่า… ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะจนแทบจะระเบิดออก เสียงระบบปลดล็อกประตูห้องแข่งจริงด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟนีออนสว่างวาบ "คุณคีย์ครับ! แย่แล้ว... ทางบริษัทใหญ่ตรวจพบกระแสสัญญาณแปลกปลอมจากโซนนี้ รีบตัดการเชื่อมต่อเร็——" เสียงตะโกนของบุคคลที่สามดังแทรกเข้ามาพร้อมกับการกระชากประตูห้องเปิดออกอย่างแรง เรนยังไม่ทันได้ขยับตัวเพื่อตั้งรับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน มือเรียวของคีย์ที่ถูกพันธนาการไว้ก็ยกขึ้นมาแตะที่แผงอกของเขาอย่างรวดเร็ว แรงผลักมหาศาลจากระบบดันร่างของเรนให้กระเด็นถอยหลังไปสามก้าว ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะวูบดับลงด้วยคำสั่งล็อกเอาท์ฉุกเฉิน ท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังกลืนกินทุกสิ่ง เสียงกระซิบสุดท้ายของคู่ปรับตัวแสบก็ลอยมาตามสายลมเย็นเฉียบในความมืดที่ทำให้เรนต้องกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกที่ค้างคาใจ "เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นแหละครับ... คุณนักรบผู้พ่ายแพ้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความมันส์และเคมีเดือดๆ ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ