ทฤษฎีความต่างสุดขั้ว

กลิ่นกระดาษเก่าผสมผสานกับกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์ลอยอวลอยู่ในความเงียบงันที่ราวกับถูกแช่แข็ง เรย์ไม่ขยับเขยื้อน ปลายนิ้วที่กุมข้อมือนีน่าไว้สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นเร็วระรัวราวกับนกน้อยตื่นตระหนก แต่ดวงตากลมโตของหญิงสาวไม่ได้สะท้อนความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย กลับมีประกายความอยากรู้อยากเห็นระยิบระยับราวกับเด็กสาวที่กำลังค้นพบของเล่นชิ้นใหม่ในห้องลับ เงาร่างในชุดสูทสีดำสนิททอดยาวทาบทับลงมาบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวบุคคลผู้มาเยือนราวกับสนามแม่เหล็กขั้วลบที่กำลังบิดเบือนบรรยากาศรอบตัว บรรณารักษ์ที่ฟุบหลับอยู่หน้าเคาน์เตอร์ส่งเสียงหายใจสม่ำเสมอผิดธรรมชาติ เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับระบบว่าพื้นที่บริเวณนี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกด้วยเทคโนโลยีขั้นสูงเรียบร้อยแล้ว "ไม่คิดเลยว่านักศึกษาคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ปีสาม จะมีความสามารถในการดึงข้อมูลจากเครือข่ายปิดของหอสมุดกลางได้ลึกซึ้งขนาดนี้... คุณเรย์" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่กังวานราวกับเสียงกระซิบจากความว่างเปล่าดังขึ้น บุรุษปริศนาก้าวเท้าออกมาจากเงาแสงไฟสลัว ใบหน้าของเขาถูกซ่อนไว้ภายใต้ปีกหมวกปานามาสีดำและกรอบแว่นกันแดดเลนส์ทึบ แม้จะมองไม่เห็นดวงตา แต่เรย์สัมผัสได้ทันทีถึงรังสีการประเมินค่าที่พุ่งตรงมายังพวกเขา เรย์ขยับตัวบังร่างของนีน่าไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ สมองส่วนหน้าของเขาประมวลผลความน่าจะเป็นนับล้านวิธีในเสี้ยววินาที โค้ดป้องกันที่เขาเขียนไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนถูกเจาะ100% ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที หมายความว่าบุคคลตรงหน้าไม่ใช่เจ้าหน้าที่ไอทีธรรมดาของมหาวิทยาลัย แต่เป็น ‘ผู้ดูแลระบบระดับสูง’ หรือไม่ก็... คนจากองค์กรภายนอกที่กำลังตามหา ‘สมการ’ ที่เขากำลังพยายามลบมันทิ้ง "เราไม่ได้ทำอะไรผิดกฎของมหาวิทยาลัย" เรย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสนิมเหล็กจ้องมองผู้มาเยือนอย่างไม่เกรงกลัว มือข้างที่จับข้อมือนีน่าเผลอกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่นีน่ากลับไม่ยอมทำตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด หญิงสาวเอี้ยวตัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ เธอไม่ได้รู้สึกรู้สาเลยว่าสถานการณ์ตอนนี้เสี่ยงอันตรายแค่ไหน มืออีกข้างที่ว่างอยู่ยื่นไปสะกิดแขนเสื้อของเรย์เบาๆ สองที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ชายชุดดำราวกับกำลังทักทายเพื่อนสนิทในร้านกาแฟ "สวัสดีค่ะคุณลุงชุดสูท! แหม แต่งตัวเต็มยศขนาดนี้ จะมาสมัครเป็นนายแบบให้นิตยสารแฟชั่นของคณะเราเหรอคะ? เสียดายจังที่เราไม่ได้เปิดรับสมัครโควตาผู้ใหญ่ใจดี ไม่งั้นนีน่าจะจัดตำแหน่งไอคอนหนุ่มใหญ่ให้พิเศษเลยนะคะ" เรย์เกือบจะสำลีลมหายใจตัวเอง เขาเหลือบมองหญิงสาวข้างกายด้วยหางตาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง นี่เธอยังมีอารมณ์มาเล่นมุกตลกในสถานการณ์ที่อัลกอริทึมความปลอดภัยกำลังชี้วัดความเป็นความตายของข้อมูลในฮาร์ดไดรฟ์อย่างนั้นหรือ ชายชุดดำชะงักไปเล็กน้อย ภายใต้ปีกหมวกสีดำสนิทนั้นราวกับมีเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ "คุณคือนีน่า จากคณะนิเทศศาสตร์สินะครับ... ชีวประวัติบอกว่าคุณใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณและมักจะสร้างตัวแปรสุ่มที่คาดเดาไม่ได้ให้กับทุกสถานการณ์ ดูท่าทางจะไม่เกินจริงเลยสักนิด" "อุ๊ย ชมกันแบบนี้เขินแย่เลยค่ะ" นีน่าหัวเราะคิกคัก มือเรียวเล็กแกะมือของเรย์ที่กุมข้อมือเธออยู่ออกอย่างนุ่มนวล ก่อนจะก้าวขาเดินอ้อมโต๊ะไปยืนเคียงข้างเรย์ในระดับสายตาเดียวกัน เธอเอียงคอเล็กน้อยอย่างน่ารัก "แต่ถ้าจะมาทวงงานวิจัยหรือมาขโมยโค้ดลับอะไรจากเรย์ล่ะก็ บอกไว้ก่อนนะคะว่าเด็กคนนี้ดื้อมาก ยอมให้ไม่ได้หรอกค่ะ นอกเสียจากว่า... คุณจะมีชาเขียวเย็นๆ มาแลกเปลี่ยน" เรย์ขบกรามแน่น เขาไม่อาจปล่อยให้นีน่าเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับอันตรายที่เธอไม่เข้าใจได้ ชายหนุ่มดึงข้อมือนีน่ากลับมาไว้ด้านหลังอีกครั้ง พร้อมกับกดแป้นพิมพ์ลัดซ่อนเร้นบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือซ้ายอย่างรวดเร็ว หน้าจอสีฟ้าใสสว่างวาบขึ้นพร้อมกับแถบโหลดข้อมูลที่พุ่งทยยานขึ้นสู่ระดับ 99% "คุณต้องการอะไรกันแน่?" เรย์เอ่ยถาม เสียงของเขาเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความกดดัน "ฉันไม่ได้มาเพื่อทำลาย... แต่มาเพื่อ ‘ทดสอบ’ ต่างหาก" ชายชุดดำเอื้อมมือไปหยิบบัตรสมาร์ทการ์ดสีเงินยวดยอดใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท แล้ววางลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง *กริ๊ก* "อธิการบดีฝากความหวังไว้กับโปรเจกต์ 'สมการรัก' ของพวกคุณ... แต่ระบบกำลังจะล่มสลายเพราะความแตกต่างที่ขัดแย้งกันเองระหว่างตรรกะและสัญชาตญาณ หากพวกคุณยังคงวิ่งสวนทางกันแบบนี้ ภายในเจ็ดวันข้างหน้า ข้อมูลทั้งหมดรวมถึงความทรงจำบางส่วนจะถูกรีเซ็ตอย่างถาวร" คำพูดนั้นทำให้เรย์ชะงักไป ความทรงจำบางส่วนจะถูกรีเซ็ต? นั่นหมายความว่าโค้ดที่เขาเขียนขึ้นเพื่อลบความรู้สึกส่วนเกินกำลังจะส่งผลกระทบย้อนกลับมาทำลายตัวตนของเขาเองอย่างนั้นหรือ "รีเซ็ตเหรอคะ? ฟังดูเหมือนเกมโอเวอร์ในวิดีโอเกมเลย" นีน่าพึมพำ รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไปเล็กน้อย ดวงตาสดใสคู่นั้นเริ่มฉายแววครุ่นคิดเป็นครั้งแรก "แปลว่า... ถ้าพวกเราไม่ยอมเข้าใจวิธีคิดของอีกฝ่าย ทุกอย่างที่เรย์พยายามสร้างมาก็จะหายไปหมดเลยใช่ไหมคะ?" "ถูกต้องครับคุณนีน่า" ชายชุดดำผงกหัวรับ "ความต่างสุดขั้วระหว่างเลขฐานสองที่ตายตัวกับความรู้สึกที่ไร้รูปแบบ หากไม่หาจุดตัดที่สมบูรณ์แบบ ผลลัพธ์จะเป็นศูนย์" พูดจบ ร่างของชายชุดดำก็ค่อยๆ ถอยหลังเข้าสู่เงาสลัวของชั้นหนังสือราวกับภาพฉายโฮโลแกรมที่กำลังจางหาย บรรยากาศรอบตัวเริ่มกลับคืนสู่ภาวะปกติ บรรณารักษ์ที่ฟุบหลับสะดุ้งตื่นขึ้นมาขยี้ตาตัวเองเบาๆ ราวกับเพิ่งหลับฝันไปตื่นใหญ่ ขณะที่หน้าจอแท็บเล็ตของเรย์แสดงผลการแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบเตือนถี่ๆ [System Alert: ภารกิจลับระดับ SSS - 'ทฤษฎีความต่างสุดขั้ว' เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ] [เงื่อนไข: ผู้เล่นทั้งสองต้องทำความเข้าใจกลไกการตัดสินใจของฝ่ายตรงข้ามภายใน 168 ชั่วโมง มิฉะนั้นระบบจะทำการลบข้อมูลความทรงจำร่วมกัน] เรย์จ้องมองข้อความบนหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ เขาหันกลับไปมองนีน่า หญิงสาวไม่ได้ส่งยิ้มทะเล้นเหมือนเดิมแล้ว เธอกำลังมองหน้าเขาด้วยแววตาจริงจังที่หาดูได้ยาก ซึ่งนั่นกลับทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบอย่างประหลาด "นี่..." นีน่าเป็นคนทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและจริงจังกว่าทุกครั้ง "ดูท่าทางเราคงต้องมาเริ่มเรียนรู้ 'ภาษา' ของกันและกันจริงๆ จังๆ แล้วล่ะนะคะ เรย์พร้อมจะสอนเด็กสายศิลป์คนนี้ให้เข้าใจโค้ดประหลาดๆ ของคุณ หรือจะให้ฉันสอนวิธีใช้หัวใจนำทางให้คุณดูก่อนดีคะ?" เรย์เม้มริมฝีปากแน่น เขารู้ดีว่าปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไปแล้ว แววตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่นั้น ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง "ถ้าคุณคิดว่าจะตามโค้ดของผมทันล่ะก็นะ..." เรย์เอื้อมมือไปหยิบบัตรสมาร์ทการ์ดสีเงินบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ "พรุ่งนี้เช้า... เจอกันที่ห้องแล็บวิศวกรรมตอนเจ็ดโมงตรง ห้ามสายเด็ดขาด" นีน่ากะพริบตาปริบๆ ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาจนตาหยี "รับทราบค่ะ คุณวิศวกรสุดเป๊ะ!" แต่ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเท้าเดินออกจากหอสมุด เสียงแจ้งเตือนข้อความปริศนาจากโทรศัพท์มือถือของเรย์ก็ดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย หน้าจอแสดงผลข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีในระบบ: *"ระวังตัวไว้ให้ดี... คนที่ส่งชายชุดดำมาทดสอบพวกคุณ ไม่ใช่อธิการบดี แต่เป็น 'เขา' คนนั้นต่างหาก"* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ลูกกวาดสีรุ้ง" นะคะ!