ศึกแรกบนพิมพ์เขียว

เสียงกระแทกของแฟ้มม้วนพิมพ์เขียวลงบนโต๊ะไม้กระดานอัดเสียงดังปึง จนฝุ่นผงปูนที่เกาะอยู่ตามขอบโต๊ะฟุ้งกระจายขึ้นมาปะทะกับแสงไฟนีออนสลัวในสำนักงานชั่วคราวกลางไซต์งานก่อสร้าง "คุณอคิน ช่วยถอดหมวกนิรภัยแล้วใช้สมองส่วนหน้าคิดทบทวนดูอีกรอบได้ไหมครับ ว่าโครงสร้างเสาคอนกรีตเสริมเหล็กตรงจุดนี้ มันไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อรองรับความบ้าระห่ำทางสุนทรียศาสตร์ของคุณ!" น้ำเสียงใสแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนบาดลึกความเงียบในห้องทำงานแคบๆ รินรดายืนกอดอก แววตาคมกริบใต้กรอบแว่นทรง The Row จ้องมองชายหนุ่มผู้มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าทีมวิศวกรโครงสร้างประจำโปรเจกต์นี้ด้วยความคุกกรุ่น เธอยกมือขึ้นดันแว่นเล็กน้อย ท่าทางเย่อหยิ่งและไม่ยอมก้มหัวให้ใครฉายชัดผ่านรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก อคินถอนหายใจยาวพรืด เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงกระแทกนั้นแม้แต่น้อย วิศวกรหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีเข้มเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงิน ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ อย่างคนใจเย็นสวนทางกับสถานการณ์เดือดระอุตรงหน้า "สถาปนิก... คุณฟังผมให้ดีนะ" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบ ปากร้ายพอกับความดื้อรั้นของอีกฝ่าย "ตึกนี้ไม่ได้สร้างจากจินตนาการเพ้อเจ้อในนิตยสารอินดี้ของคุณ แรงลมปะทะตึกย่านนี้ต่อให้คุณพยายามซ่อนเสาพวกนั้นไว้ใต้พรมวิเศษอัลไนต์แค่ไหน มันก็ต้านทานแรงเหวี่ยงของฟิสิกส์พื้นฐานไม่ได้หรอกครับ ถ้าผมยอมทำตามแบบที่คุณขีดเส้นบ้าๆ นี่ลงมา มีหวังตึกนี้ได้กลายเป็นอนุสรณ์สถานแห่งความหายนะก่อนเปิดใช้งานจริงแน่" "ปากจัด" รินรดากัดฟันกรอด ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ถ้าคุณมีความยืดหยุ่นในสมองมากกว่าแท่งเหล็กข้ออ้อยพับพวกนั้นสักนิด คุณคงจะมองเห็นว่าความโค้งมนที่ฉันดีไซน์ขึ้น มันช่วยกระจายแรงลมได้ดีกว่าเสาเหลี่ยมทึบตันเชยๆ ของคุณเสียอีก!" "ผมไม่ได้ปากจัด แต่ผมพูดความจริงที่พวกจบศิลป์มักจะมองข้าม... ความเพ้อฝัน" อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนระยะห่างระหว่างเขากับรินรดาลดลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นอายเหงื่อไคลจากการเดินตรวจไซต์งานโชว์ความดิบเถื่อนเฉพาะตัวของผู้ชายสายลุย ลอยปะทะจมูกเธอ "จำไว้นะครับคุณรินรดา หน้าที่ของผมคือทำให้คนใช้งานไม่ตายคาตึก ไม่ใช่ตามล้างตามเช็ดรสนิยมล้ำยุคของคุณ" รินรดาไม่ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาของเธอแข็งกร้าวแต่ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวผิดจังหวะเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาสั้นลงจนเกินความจำเป็น ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดอยู่เหนือหน้าผากเธอ ความใกล้ชิดกะทันหันนี้สร้างกระแสไฟฟ้าสถิตบางอย่างขึ้นกลางอากาศ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดแปลกประหลาดที่เธอไม่คุ้นเคย "ถอยไปหน่อยสิครับ วิศวกรผู้แสนสมบูรณ์แบบ คุณกำลังล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัวของฉันนะ" เธอเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความมั่นใจกลับมา อคินก้มมองผู้หญิงตรงหน้า ดวงตาสีเข้มฉายแววซับซ้อนบางอย่างที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกยิ้มหยันแต่แววตากลับไม่ได้ดุร้ายอย่างที่ปากพูด เขาเห็นรอยคล้ำใต้ตาจางๆ ของเธอ เห็นปลายจมูกรั้นที่รั้นพอกับนิสัยเจ้าตัว และที่สำคัญ... เขาเห็นว่ามือเรียวเล็กที่กอดอกอยู่เมื่อครู่กำลังกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขาวซีด *ดื้อรั้น ปากเก่ง แต่ก็ฝืนทำงานจนไม่ได้พักผ่อนสินะ...* อคินคิดในใจ แต่ใบหน้าคมคายยังคงตีสีหน้านิ่งสนิท ปากร้ายกาจเอ่ยสวนกลับทันควันเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกประหลาดที่วาบขึ้นในอก "พื้นที่ส่วนตัวอะไรกัน แบบแปลนของคุณต่างหากที่กำลังล้ำเส้นความปลอดภัยของผม ถ้ายังดึงดันจะเอาดีไซน์นี้ ผมจะถือว่าคุณมีเจตนาฆาตกรรมหมู่ลูกค้านะครับ" รินรดากำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้ เธอตวัดสายตามองค้อนเขาแรงๆ วินาทีที่เธออ้าปากเตรียมจะสวนกลับด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนยิ่งกว่า ประตูห้องทำงานสังกะสีก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาเสียงดังลั่นพร้อมกับเสียงหอบแฮกของโฟร์แมนคุมงานก่อสร้างที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "คุณอคินครับ! คุณรินรดา! แย่แล้วครับ..." โฟร์แมนหนุ่มหน้าซีดเผือด ยืนหอบจนตัวโยน "เสาเข็มโซน C เกิดทรุดตัวลงกะทันหันระหว่างตอกครับ!" ร่างของอคินชะงักกึก รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา ความจริงจังน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากตัววิศวกรหนุ่มทันที เขากวาดสายตามองหน้าสถาปนิกสาวแววตาดุ ก่อนจะคว้าหมวกนิรภัยบนโต๊ะมาสวมแล้วพุ่งตัวออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามอง รินรดายืนนิ่งค้าง หัวใจกระตุกวูบ เธอรีบคว้าหมวกนิรภัยของตัวเองแล้ววิ่งตามแผ่นหลังกว้างของอคินฝ่าสายฝนโปรยปรายออกไปยังโซนปัญหาเบื้องหน้าทันที --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้นะครับ