หวนคืนในฐานะศัตรู

เสียงปรบมือเกรียวกราวในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางมหานครดังก้องราวกับเสียงเยาะเย้ยในโสตประสาทของคีรินทร์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ทอดมองไปยังร่างระหงที่ก้าวขึ้นสู่เวทีด้วยความมั่นใจทุกย่างก้าว ร่างนั้น... ร่างที่เขาเคยคิดว่ากักขังไว้ในกรงทองแห่งความไร้ตัวตน ร่างที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแหลกละเอียดเมื่อสามปีก่อน บัดนี้กลับยืนอยู่เบื้องหน้าแสงสปอตไลท์ในฐานะ "ที่ปรึกษาหลัก" ของโครงการพันล้านที่ตระกูลอภิมหาศาลของเขากำลังหมายปอง รินรดาสวมชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ตัดกับผิวขาวเนียนละเอียดและริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำราวกับกลีบกุหลาบอาบยาพิษ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดหวั่น เจือความอ่อนแอ หรือแม้แต่เงาของอดีตภรรยาผู้เจียมเนื้อเจียมตัวคนเดิมหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเยือกเย็น ดุดัน และทรงอำนาจ จนแม้แต่ผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงธุรกิจยังต้องยอมสยบให้กับการปรากฏตัวครั้งนี้ คีรินทร์กำแก้วคริสตัลในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว ขอบแก้วแทบจะปริร้าวด้วยแรงอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งความตกตะลึง ความโกรธเกรี้ยว และความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่แล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ หัวใจที่เคยด้านชาเต้นกระหน่ำรัวราวกับกลองศึก เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมของอดีตภรรยาที่กวาดสายตามองมายังโต๊ะวีไอพี และหยุดนิ่งอยู่ที่เขา... เพียงเสี้ยววินาทีนั้น รินรดาก็ยกยมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่กรีดลึกลงไปในใจของเขาอย่างเจ็บแสบ "ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่โครงการ 'The Renaissance' ค่ะ..." น้ำเสียงนุ่มทุศก์กังวานก้องผ่านไมโครโฟน สะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่งอยู่ที่เธอ "และในฐานะที่ปรึกษาด้านการออกแบบและการลงทุน ดิฉัน... รินรดา มณีรัตน์ ขอยืนยันว่า โปรเจกต์นี้จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาครอบครองด้วยวิธีสกปรกอีกต่อไป" คำพูดนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่การประกาศศักดาทางธุรกิจ แต่มันคือประกาศิตแห่งการแก้แค้นที่พุ่งตรงมายังหัวใจของคีรินทร์อย่างไร้ความปรานี บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงพลنينคุกรุ่นขึ้นทันตาเห็น แรงกดดันระหว่างอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งและอดีตภรรยาผู้หวนคืนในฐานะศัตรูแผ่ซ่านจนแขกเหรื่อรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจแรง คีรินทร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ อีโก้ที่ค้ำคอทำให้เขาไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แม้ว่าลึกๆ แล้ว เขากำลังตระหนักว่าผู้หญิงที่เขาเคยผลไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย บัดนี้ได้เติบโตเป็นคมดาบที่พร้อมจะปลิดชีพเขาให้จมดินได้ทุกเมื่อ เมื่อพิธีกรประกาศจบช่วงพิธีการและเปิดโอกาสให้แขกผู้มีเกียรติได้พูดคุยเจรจาธุรกิจ คีรินทร์ไม่รอช้า ขายาวก้าวฉับๆ ตรงไปยังมุมระเบียงกว้างที่รินรดากำลังยืนรับลมลำพัง เขารั้งข้อมือเรียวเล็กนั้นไว้ด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เธอหันกลับมาเผชิญหน้า "รินรดา!" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความโกรธระคนร้อนรน "เธอเล่นเกมบ้าอะไรอยู่ ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาเกี่ยวข้องกับโปรเจกต์นี้!" รินรดาก้มมองมือหนาที่กุมข้อมือเธอไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตานิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ เธอไม่ได้สะดุ้งตกใจ ไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน มีเพียงรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากซึ่งบาดลึกยิ่งกว่ามีดโกน "ปล่อยค่ะ... คุณคีรินทร์" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และห่างเหินจนน่าใจหาย "โปรเจกต์นี้เป็นของ 'The Grand Empire' และฉันมาในฐานะตัวแทนที่มีสิทธิ์ขาดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ทราบว่าฐานะอะไรของคุณ ถึงกล้ามาออกคำสั่งกับที่ปรึกษาหลักเช่นฉันคะ?" "เธอ..." คีรินทร์พูดไม่ออก ความโกรธจุกอยู่ที่อกเมื่อถูกตอกหน้าด้วยความจริงอันเจ็บแสบ เขากวาดสายตามองสำรวจใบหน้าหวานที่บัดนี้เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายและน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน ความทรงจำเก่าๆ ที่เขาพยายามฝังกลบผุดขึ้นมาทำลายสติสัมปชัญญะ กลิ่นกายหอมละมุนที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ มือหนาเลื่อนจากการกุมข้อมือเปลี่ยนเป็นโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงดึงนั้นทำให้ร่างบางชนเข้ากับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง คีรินทร์โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยแรงปรารถนาและโทสะที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก "เธอคิดว่าการแต่งตัวสวยแล้วกลับมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีฉัน จะทำให้เธอชนะงั้นเหรอ รินรดา... จำไม่ได้แล้วหรือไงว่าเธอมันก็แค่ของเล่นชิ้นหนึ่งที่ฉันเคยเบื่อหน่าย!" รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอยกมือขึ้นแนบ1กับแผงอกของเขา ออกแรงผลักเบาๆ แต่ดวงตากลับท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว "ของเล่นชิ้นนั้นพังคาเท้าคุณไปสามปีแล้วค่ะคุณคีรินทร์ และตอนนี้... คนที่จะเป็นฝ่ายแหลกสลาก็คือคุณต่างหาก" พูดจบ รินรดาก็สะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมแล้วก้าวเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้คีรินทร์ยืนหายใจหอบกระชั้นชิดด้วยความรู้สึกเร่าร้อนและเจ็บปวดที่ตีรวนอยู่ในอกอย่างบ้าคลั่ง แต่ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวตามร่างบางนั้นไป สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาของเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งยืนหลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ เด็กคนนั้นกำลังซ่อนตัวอยู่ แต่ใบหน้าด้านข้างที่หันมามองเขาเต็มๆ ตา กลับทำให้คีรินทร์ถึงกับชะงักงัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาล... ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักลึกแบบนั้น... มันถอดแบบมาจากกระจกเงาของตัวเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความเจ็บปวดและการเอาคืนอันสะใจไป1ด้วยกันนะคะ