เสียงกระซิบจากตู้จัดแสดง

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในความมืดทึบของชั้นใต้ดินระดับสาม—เขตหวงห้ามเด็ดขาดที่แม้แต่ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติยังต้องถือครองกุญแจดอกพิเศษ รวินท์กวาดปลายนิ้วสวมถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวไปตามร่องอักขระคาถาอาคมที่สลักไว้บนบานประตูเหล็กกล้า ความเย็นเยียบของโลหะแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาถึงกระดูก ดวงตาภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อเพ่งพินิจอักขระพราหมณ์โบราณที่บิดเบี้ยวผิดรูปไปจากบันทึกในตำราสามส่วนสี่ มันไม่ใช่ร่องรอยของการเสื่อมสลายตามกาลเวลา... แต่ถูกเจตนา "ขูดขีด" ให้กลายสภาพเพื่อสะกดกักบางสิ่งไว้ภายใน "อักขระแถวที่สี่ถูกแก้โครงสร้างพลังงาน... ใครบางคนจงใจเปิดช่องโหว่ให้กระแสลมปราณรั่วไหล" เสียงพึมพำของชายหนุ่มดังสะท้อนก้องในความเงียบสงัด นิ้วเรียวยาวชะงักกึกเมื่อสัมผัสเข้ากับรอยร้าวบนแผ่นศิลาชนวนที่ฝังอยู่ข้างวงกบ มันคือร่องรอยของการปะทะด้วยอาคมระดับสูง แรงกดดันมหาศาลยังคงตกค้างอยู่จนขนแขนของเขา L-ลุกชัน ย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบปีก่อน คืนที่คฤหาสน์ตระกูลเก่าแก่ของเขาถูกเพลิงไสยเวทกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน ภาพของอักขระที่บิดเบี้ยวแบบเดียวกันนี้คือสิ่งสุดท้ายที่รวินท์จำได้ก่อนสูญเสียบิดามารดา ความทรงจำอันเจ็บปวดพวยพุ่งขึ้นมาในอกจนลมหายใจสะดุด แต่รวินท์ไม่ใช่เด็กชายขี้ขลาดคนเดิมอีกต่อไปแล้ว สัญชาตญาณของภัณฑารักษ์ผู้ผ่านการตรวจสอบวัตถุอาถรรพ์มานับไม่ถ้วนทำให้เขาสงบจิตใจได้อย่างรวดเร็ว เขาดึงแผ่นยันต์กระดาษสาลงอักขระสีชาดออกจากกระเป๋าเสื้อสูท ท่องคาถาชำระล้างแผ่วเบาเพื่อกดข่มกลิ่นอายความตายที่โชยออกมาจากรอยแยกของบานประตู *คลิก...* เสียงกลไกภายในกังวานขึ้นเบาๆ เมื่อรวินท์หมุนรหัสผ่านหอคอยกลอักษรตามบันทึกการจัดเก็บ โซ่ตรวนเวทมนตร์ที่พันธนาการบานประตูมานานนับทศวรรษคลายตัวออกทีละเปลาะ กลิ่นหอมประหลาดที่ไม่ใช่ทั้งกำยานหรือดอกไม้ป่า—กลิ่นคล้ายโลหิตเจือจางกับละอองฝนแรกฤดู—โชยลอดออกมาปะทะปลายจมูกทันทีที่ช่องว่างเปิดออกกว้างพอให้กระแสอากาศไหลผ่าน ความมืดเบื้องหน้าหนาทึบเสียจนแสงไฟฉายคาดหัวของเขาส่องไปได้ไม่ถึงห้าเมตร รวินท์ก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถงเก็บโบราณวัตถุชิ้นเสี่ยงภัยด้วยความระมัดระวัง รองเท้าหนังส่งเสียงกระทบพื้นหินขัดก้องกังวาน ที่นี่คือ "ห้องนิรภัยอัปมงคล" สถานที่เก็บรวบรวมวัตถุโบราณที่ทางการไม่กล้าทำลายแต่ก็ไม่กล้าเปิดเผยต่อสาธารณชน *แออด...* เสียงโลหะเสียดสีกันดังลั่นมาจากมุมลึกที่สุดของห้องโถง รวินท์ชะתาฝีเท้าทันที หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยจังหวะที่เร่งเร้า เขาตวัดลำแสงไฟฉายพุ่งตรงไปยังทิศทางนั้น ลำแสงสีขาวนวลกวาดผ่านชั้นวางวัตถุโบราณที่ว่างเปล่า ผ่านหุ่นจำลองชุดเกราะซamuraiที่ขึ้นสนิมเขรอะ... จนกระทั่งหยุดนิ่งอยู่ที่ตู้จัดแสดงกระจกนิรภัยขนาดใหญ่ที่สุดกลางห้อง—ตู้เก็บ "ศิลาบรรพกาล" ที่ควรจะถูกปิดตายด้วยผนึกยันต์เก้าชั้น ทว่าบานกระจกหนากว่าสองนิ้วกลับแตกละเอียดเป็นรอยร้าวใยแมงมุม เศษกระจกเกลื่อนกลาดเต็มพื้น และภายในพื้นที่แคบๆ นั้น... มีร่างของใครบางคนกำลังขดตัวอยู่ รวินท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือขวาเอื้อมไปแตะด้ามมีดอาคมพับที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยอัตโนมัติ "นั่นใคร..." เสียงของเขาแหบพร่าและเบาหวิวในความเวิ้งว้าง ร่างที่นอนคุดคู้อยู่บนพื้นกระจกขยับไหวเล็กน้อย เส้นผมสีดำสนิทราวกับรัตติกาลยาวสยายเคลียแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่มีรอยสักอักขระเรืองแสงสีฟ้าจางๆ หญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ราวกับเครื่องจักรที่เพิ่งได้รับพลังงานหล่อเลี้ยง ดวงตาสองข้างที่กะพริบปริบๆ เพื่อปรับรับแสงไฟฉายมีความใสกระจ่างประหลาด ไม่มีแววตาตื่นกลัวของมนุษย์ผู้หลงทาง ไม่มีร่องรอยความเจ็บปวดจากการถูกจองจำ แต่มันว่างเปล่า... ว่างเปล่าเสียจนน่ากลัว ราวกับผืนน้ำนิ่งสนิทที่สะท้อนเพียงความมืดมิดของจักรวาล "ที่นี่..." เสียงหวานใสแต่แหบแห้งราoueกระซิบหลุดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียว "คือสถานที่ที่ข้าถูกทิ้งไว้... อีกครั้งอย่างนั้นหรือ" รวินท์ชะงักงัน ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตานั้น เขารู้สึกได้ทันทีว่าสิ่งมีชีวิตตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา และการปรากฏตัวของเธอในคืนนี้ จะพลิกผันชีวิตอันเรียบง่ายของเขาให้ดำดิ่งลงสู่วังวนแห่งความลับที่ไม่อาจหวนกลับ ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้เอื้อnคำถามใดออกไปเพื่อประเมินสถานการณ์ อากาศรอบตัวก็พลันบิดเบี้ยว เสียงหวีดหวิวแหลมสูงราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับร้อยดังก้องขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับหน้าจอโปร่งแสงสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า รวินท์อย่างกะทันหัน— **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติ "ยมทูตไร้ความทรงจำ" ตื่นจากการหลับใหล]** **[ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS: ผูกพันธสัญญาควบคุมวิญญาณก่อนเขตอาคมรอบสถานที่จะล่มสลายใน 3 นาที]** **[คำเตือน: หากล้มเหลว วิญญาณของท่านจะถูกกลืนกินเพื่อเติมเต็มพลังงานให้เป้าหมาย]** หัวใจของรวินท์กระตุกวูบเมื่อปลายมีดอาคมในมือสั่นระริกอย่างรุนแรง ขณะที่หญิงสาวลึกลับบนพื้นค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากซึ่งไม่ไปถึงดวงตา ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความหลอนละมุนไปด้วยกันนะคะ