รูมเมทคนใหม่? อ๋อ... ผีหลอกกลางวันแสกๆ

"สามร้อยบาทถ้วนรวมส่ง... ฟรีได้ไหมคะคุณพี่ ขนส่งแถวนี้ใจร้ายมากเลยนะ" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์มือถือราคาแพงลิบลิ่ว หน้าจอขนาดกะทัดรัดกำลังฉายภาพหน้าแชตของแอปพลิเคชันซื้อขายของมือสองยอดฮิต หรือที่เหล่าขาช้อปเรียกกันติดปากว่า 'แอปส้ม' จินจินขยับแว่นตากันแดดแบรนด์เนมลงมาเล็กน้อย ปลายเรียวลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความหงุดหงิด ขณะยืนกอดอกอยู่หน้าลิฟต์โดยสารตัวที่สามของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง นี่คือวันย้ายเข้าคอนโดใหม่ในฝัน วันที่เธอควรจะได้จิบไวน์แพงๆ ถ่ายรูปคู่วิวตึกสูงระฟ้าลงสตوريอินสตาแกรม เรียกยอดไลก์สวยๆ จากผู้ติดตามหลักแสน แต่ทว่า... ชีวิตจริงมักตบหน้าเราด้วยความเร็วยิ่งกว่ารถทัวร์ กล่องกระดาษลังสีน้ำตาลขนาดมหึมาเจ็ดกล่อง กองพะเนินเทินทึกอยู่บนรถเข็นสเตนเลสริมทางเดิน จนคนเดินผ่านไปผ่านมาต้องเหลียวมองด้วยความเวทนา และต้นเหตุของความพินาศย่อยยับในเช้าวันนี้ ก็มาจากไอ้พ่อค้าหน้าเลือดในแอปส้มคนนั้นคนเดียว! *Chat History:* [Buyer (Jinjin): ลดให้อีกหน่อยไม่ได้เหรอคะคุณพี่ ชั้นวางรองเท้านี่ใช้งานมาตั้งปีนึงแล้วนะ] [Seller (Poonpan): ลดให้ครึ่งหนึ่งแล้วครับคุณน้อง ถ้าลดอีกพี่คงต้องแถมไตให้อีกข้างนึงแล้วล่ะครับ] [Buyer (Jinjin): ปากดีแบบนี้ ระวังจะเจอคนแบบเดียวกันในชีวิตจริงนะคะ!] จินจินกัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นเคือง นึกอยากจะทะลุจอไปหยิกหัวไหล่ไอ้พ่อค้าหน้ามึนคนนั้นสักที ข้อความกวนประสาทที่ส่งกลับมาเมื่อคืนยังคงติดตรึงอยู่ในสมอง ยิ่งคิดก็ยิ่งหัวร้อนจนควันออกหู "คุณคะ... ขอทางหน่อยค่ะ รถเข็นมันล้นมาขวางทางเข้าห้องริมสุดแล้วนะคะ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่ามีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้เส้นขนอ่อนบนต้นแขนของจินจินลุกชันขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เธอหันขวับกลับไปเตรียมจะวีนใส่ใครก็ตามที่กล้ามาลองดีกับอารมณ์ของเธอในนาทีนี้ และแล้ว... โลกทั้งใบก็คล้ายจะหยุดหมุน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ กับกางเกงวอร์มสบายๆ กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องพักฝั่งตรงข้าม—ห้องริมสุดที่ควรจะเป็นห้องว่างไร้ผู้ร่วมชายคาตามที่นิติบุคคลเคยรับปากไว้อย่างดิบดี เรือนผมสีดำสนิทถูกเซ็ตไว้อย่างไม่ตั้งใจ ใบหน้าคมคายรับกับสันจมูกโด่งเป็นสันคม ดวงตาเรียวรีคู่นั้นกำลังมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาระยิบระยับ คล้ายกำลังกลั้นยิ้มอย่างสุดชีวิต เดี๋ยวนะ... ใบหน้านี้ รอยยิ้มมุมปากแบบนี้ และไอ้ท่าทางกวนบาทานี่มัน... "คุณ...!" จินจินชี้หน้าอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ปากอ้าค้างราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ "คุณคือ... ไอ้พ่อค้าหน้าเลือดในแอปส้มคนนั้นนี่!" ปูนปั้นเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างทะเล้น เขายกมือขึ้นเกาท้ายทอยเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือจาง แต่กลับทำให้หัวใจดวงน้อยของอินฟลูเอนเซอร์สาวเต้นผิดจังหวะได้อย่างน่าประหลาด "บังเอิญจังเลยนะครับคุณลูกค้า" ปูนปั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจลากเสียงยาวให้ชวนหมั่นไส้ "สงสัยพรหมลิขิตจะทำงานหนักเกินเวลา ถึงได้ส่งคุณลูกค้าคนสวยมาเป็นเพื่อนบ้านห้องตรงข้ามกันแบบนี้" "ใครเพื่อนบ้านคุณ! แล้วใครลูกค้าคุณยะ ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นไม่เอาชั้นวางรองเท้าสภาพพังๆ นั่นแล้ว!" จินจินแหวลั่นทางเดิน สะบัดหน้าหนีเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างบางก้าวฉับๆ ไปที่กองลังกระดาษหมายจะจัดการเก็บกวาดให้พ้นสายตาคมกริบคู่นั้น แต่ความซุ่มซ่ามมักเป็นมิตรแท้ของความพินาศเสมอ... เท้าเรียวในรองเท้าผ้าใบแบรนด์ดังดันไปสะดุดเข้ากับมุมกล่องกระดาษที่ปิดไม่สนิท ร่างเพรียวเซถลาไปข้างหน้าอย่างไร้การควบคุม จินจินหลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกกับพื้นปูนเย็นเฉียบ แต่วินาทีต่อมา อ้อมแขนแข็งแกร่งของใครบางคนก็คว้าเข้าที่เอวบางของเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงเหวี่ยงทำให้เธอหมุนเข้าไปแนบชิดกับแผงอกกว้างของคนตัวสูงกว่าโดยปริยาย กลิ่นกายสะอาดๆ ลอยปะทะจมูก พร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมคราม—ไม่ใช่เสียงหัวใจของเธอ แต่เป็นของเขา "ซุ่มซ่ามเป็นกิจวัตรแบบนี้... สงสัยต้องแถมประกันอุบัติเหตุให้อีกบริการแล้วมั้งครับคุณห้องตรงข้าม" เสียงกระซิบกระซาบดังอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้จินจินตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลช้าลงอย่างน่าหงุดหงิด เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาโดยบังเอิญ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเราใกล้กันจนเกินความจำเป็น นัยน์ตาคมกริบของปูนปั้นพราวระยับไปด้วยประกายความขี้เล่น ทว่าลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา จินจินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกำลังจะอ้าปากด่าเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ปลายนิ้วอุ่นจัดของปูนปั้นกลับแตะเบาๆ ที่ปลายจมูกรั้นของเธอเพื่อปัดฝุ่นกระดาษออกให้อย่างเบามือ "อย่าเพิ่งด่าผมเลยครับ..." ปูนปั้นยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำเอาคนใจแข็งอย่างเธอต้องยอมจำนน "พอดีผมมีเรื่องสำคัญกว่าจะบอก... คุณช่วยเปิดแอปส้มดูแชทล่าสุดหน่อยสิครับ พอดีผมเผลอกดส่งข้อความบอกรัก... เอ้ย! บอกลดราคาพิเศษให้ผิดคนน่ะครับ" สมุดบันทึกสีน้ำตาล ---