หวนคืนสู่สนามรบ

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องพิจารณาคดีศาลแพ่งกรุงเทพใต้ ไม่เคยจางหายไปจากความทรงจำของดิฉัน... แต่วันนี้ มันไม่ได้อบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งความพ่ายแพ้เหมือนเมื่อห้าปีก่อนอีกต่อไปแล้วค่ะ ส้นสูงสีดำสนิทกระทบกับพื้นหินอ่อนขัดมัน เกิดเสียงก้องกังวานเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง ทุกย่างก้าวที่รินรดาก้าวเดินเข้าไปข้างใน เปรียบเสมือนการประกาศสงครามอย่างเงียบเชียบ ชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีตขับเน้นรูปร่างเพรียวระหงและท่าทีที่เย่อหยิ่ง เย็นชา จนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวหลังมองด้วยความเกรงขาม ใบหน้ารูปไข่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ทว่าดวงตากลับคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบ เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบตึงเป็นมวยสูงอย่างไร้ที่ติ ปราศจากความอ่อนหวานใดๆ หลงเหลืออยู่ นี่ไม่ใช่รินรดาคนเดิม คนที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความสนใจจากสามีบนเตียงนอนอันว่างเปล่าเมื่อในอดีต หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกuเพื่อกดความทรงจำอันน่าขยะแขยงนั้นลงไปในก้นบึ้งของจิตใจ ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบมองไปยังฝั่งโจทก์ ที่ซึ่งร่างสูงสง่าของ "ธราดล" นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีเย่อหยิ่งตามวิสัยของนักธุรกิจหมื่นล้านผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ ธราดลในวัยสามสิบห้าปีดูคมคายและทรงอำนาจมากขึ้นกว่าเดิม ชุดสูทแบรนด์ดังราคาแพงระยับรับกับใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มเยาะหยันเสมอ เขากำลังนั่งฟังทนายความมือหนึ่งของบริษัทกำลังเปิดฉากฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากลูกความของเธอด้วยความมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม ทว่า... รอยยิ้มระรื่นบนริมฝีปากหยักลึกของธราดลพลันแข็งค้างทันที เมื่อสายตาคมปลาบของเขาบังเอิญเลื่อนมาสบเข้ากับร่างเพรียวระหงที่เพิ่งก้าวเข้ามานั่งประจำโต๊ะฝั่งจำเลย ดวงตาคมกริบสีนิลของอดีตสามีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความระaึกได้ระลอกแรกฉายชัดผ่านม่านตาคู่นั้น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงพรึงเพริดราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ ธราดลแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ผู้หญิงที่กำลังจัดแฟ้มเอกสารตรงหน้าด้วยท่าทีสงบนิ่งและเฉียบขาด... คือรินรดาจริงๆ หรือ? ภรรยาเก่าผู้เคยมีสภาพจิตใจย่ำแย่ ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะปกป้องตัวเองในวันที่เขาหยิบยื่นใบหย่าให้พร้อมกับคำพูดเหยียดหยามว่าเธอเป็นเพียงภาระถ่วงความเจริญ "ริน..." ริมฝีปากหนาพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาหวิว ราวกับเสียงกระซิบที่หลุดรอดจากห้วงภวังค์แห่งความสำนึกผิด ทว่าไม่มีใครได้ยินมัน เพราะในเสี้ยววินาทีต่อมา ผู้พิพากษาบนบัลลังก์ได้เคาะค้อนลงเสียงดังสนั่นเพื่อเริ่มกระบวนการพิจารณาคดี "ศาลเคารพ... ในฐานะทนายความจำเลย ดิฉันรินรดา อัครเดชโภคิน ขออนุญาตแถลงคัดค้านคำฟ้องของฝั่งโจทก์ทั้งหมดค่ะ" น้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังก้องกังวานไปทั่วห้องพิจารณาคดี มันไม่ใช่เสียงของหญิงสาวผู้เคยหวาดกลัวและยอมจำนนต่อโชคชะตาอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของ "ทนายหญิงมือเหล็ก" ผู้ไม่เคยปรานีใครหน้าไหนทั้งสิ้น ธราดลนั่งนิ่งงันราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจที่เคยด้านชาและมั่นคงในความสำเร็จทางธุรกิจกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนเจ็บแปลบ เขารู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบเข้าที่กลางอกอย่างจัง สายตาของเขาถูกตรึงไว้กับแผ่นหลังที่ตั้งตรงอย่างสง่างามของอดีตภรรยา กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิมที่เคยคุ้นเคยเมื่อหลายปีก่อน ลอยมาแตะจมูกจางๆ ทว่าวันนี้มันกลับให้ความรู้สึกห่างเหินและอันตรายยิ่งกว่าพิษร้าย เธอกลับมาแล้ว... กลับมาเพื่อทวงคืนทุกอย่าง และเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่เขาเคยคิดว่ามันค้ำคออยู่ให้แหลکสลายคามือ การต่อสู้ในชั้นศาลดำเนินไปอย่างดุเดือด ทนายฝั่งโจทก์พยายามงัดเอาหลักฐานชิ้นโบว์แดงขึ้นมามัดตัวจำเลยด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่ทุกๆ หมัดฮุกที่อีกฝ่ายปล่อยออกมา กลับถูกรินรดาปัดป้องและสวนกลับด้วยข้อกฎหมายที่เฉียบคมและหลักฐานเด็ดที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เธอไม่มีช่องโหว่เลยแม้แต่น้อย ทุกคำพูด ทุกสีหน้า และทุกเอกสารที่เธอหยิบยกขึ้นมาอ้างอิง ล้วนแต่แสดงให้เห็นถึงมันสมองอันเป็นเลิศและการเตรียมตัวมาอย่างสมบูรณ์แบบ ธราดลนั่งมองการทำงานของอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ความเร่าร้อนในการทำงานและความเฉลียวฉลาดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบขรึมนั้น... เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นเลยตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตแต่งงานร่วมกัน เพราะมัวแต่กอบโกยผลประโยชน์และมองเธอเป็นเพียงเครื่องประดับราคาถูกในบ้าน เขาลืมไปได้อย่างไรว่าผู้หญิงคนนี้เคยเกียรตินิยมเหรียญทองด้านนิติศาสตร์? เขาลืมไปได้อย่างไรว่ารินรดามีความสามารถมากแค่ไหน ก่อนที่เขาจะทำลายความมั่นใจของเธอจนย่อยยับด้วยมือของเขาเอง "คัดค้านค่ะ ท่านผู้พิพากษา" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดบาดลึก "หลักฐานที่ทางโจทก์นำมาอ้างอิง เป็นเอกสารที่ได้มาโดยมิชอบด้วยกฎหมาย และเข้าข่ายการปลอมแปลงลายมือชื่อตามมาตรา 264 แห่งประมวลกฎหมายอาญา... ทางจำเลยจึงขอให้ศาลโปรดมีคำสั่งตีตกพยานปากนี้ค่ะ" สิ้นเสียงของเธอ ทนายฝั่งโจทก์ถึงกับหน้าถอดสี เหงื่อกาฬแตกพลั่ก รีบหันไปกระซิบกระซาบกับทีมงานด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่ผู้พิพากษาพยักหน้ารับพิจารณาและสั่งพักการพิจารณาคดีเป็นเวลาสิบหาทาทีเพื่อหารือ เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นในห้องพิจารณาคดี ธราดลไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกราบของเขายังคงจับจ้องไปที่ร่างเพรียวที่กำลังเก็บเอกสารใส่กระเป๋าหนังราคาแพงด้วยท่าทีเยือกเย็น ไร้ซึ่งความตื่นเต้นยินดีใดๆ บนใบหน้านั้น ราวกับชัยชนะครั้งนี้เป็นเพียงเรื่องสามัญธรรมดา รินรดาหันหลังกลับเพื่อจะเดินออกไปพักผ่อนยังห้องรับรองด้านนอก แต่ทว่า... ข้อมือเรียวเล็กของเธอกลับถูกมือหนาร้อนผ่าวคว้าหมับเข้าอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว ความอุ่นร้อนที่คุ้นเคยแผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อ ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนโดนไฟลวก เธอสะดุ้งสุดตัว รีบสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมนั้นอย่างรวดเร็วราวกับโดนของร้อน พร้อมกับหันกลับไปเผชิญหน้าด้วยแววตาวาวโรจน์ที่เต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปิดบัง "คุณทำบ้าอะไรของคุณคะ, คุณธราดล!" น้ำเสียงที่เปล่งออกมาต่ำเตี้ยแต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตมาดร้าย ธราดลยืนขวางทางเดินอยู่ เขาหายใจหอบถี่เล็กน้อย ดวงตาคมเข้มคู่นั้นแดงก่ำด้วยอารมณ์ที่ปะปนกันระหว่าความตกใจ ความสำนึกผิด และความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปี ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปใกล้เธอทีละก้าว จนรินรดาต้องถอยหลังชนกับกำแพงห้องพิจารณาคดีที่ว่างเปล่า "ริน..." เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ "เรา... เราคุยกันหน่อยได้ไหม? ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะ..." "ไม่มีอะไรต้องคุยค่ะ" รินรดาตัดบทเสียงแข็ง ดวงตากลมโตจ้องมองเขาด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "เราหย่ากันขาดกันไปนานแล้วนะคะ คุณธราดล และกรุณาอย่าลืมมารยาทพื้นฐานของการเป็นคู่กรณีในชั้นศาลด้วยค่ะ การมาฉุดกระชากลากถูทนายฝั่งตรงข้ามแบบนี้... มันแสดงถึงความไร้วุฒิภาวะสิ้นดี" "ริน... ผมขอโทษ" ธราดลเอ่ยคำนั้นออกมาอย่างยากลำบาก คำว่า 'ขอโทษ' ที่เขาไม่เคยคิดจะเอ่ยปากพูดกับใครตลอดชีวิต แต่วันนี้มันกลับหลุดออกมาจากปากของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ได้อย่างน่าสมเพช "ผมรู้ว่าผมเคยทำเลวร้ายกับคุณไว้มากแค่ไหน... แต่ได้โปรด ให้โอกาสผมได้ชดใช้... ได้ไถ่บาปในสิ่งที่ผมทำลงไปเถอะนะ" รินรดานิ่งเงียบไปชั่วขณะ เธอมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและร่องรอยความเหนื่อยล้าของอดีตสามี มุมปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย... เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่ทำเอาหัวใจของธราดลกระตุกวูบดิ่งลงเหว "ชดใช้เหรอคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "สิ่งที่คุณทำกับฉัน... ลูกที่ตายไปในท้องในวันที่คุณเซ็นใบหย่าให้ฉันไปหาผู้หญิงอีกคน... คุณเอาอะไรมาคิดคะว่าเงินหรือคำขอโทษหน้าไม่อายของคุณ จะซื้อมันกลับคืนมาได้?" ชื่อของ "ลูก" ที่หลุดออกมาจากปากเธอดั่งสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจธราดล ร่างสูงเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าซีดเผือดลงทันที ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่อกจนแทบหายใจไม่ออก "ริน... ลูก..." เสียงของเขาขาดห้วง "จำได้แล้วสินะคะ?" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของเขา "จำไว้ให้ดีนะคะธราดล... ว่านรกบนดินที่คุณกำลังจะได้เจอต่อจากนี้ มันเทียบไม่ได้เลยกับความตายทั้งเป็นที่ฉันเคยได้รับจากมือคุณ!" หญิงสาวสะบัดหน้าหนีอย่างไม่ใยดี เธอเตรียมจะก้าวเดินผ่านเขาไปเพื่อกลับเข้าไปในห้องพิจารณาคดีที่กำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง ทว่า... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธราดลกลับแผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ธราดลหน้าซีดเผือดด้วยความสับสน มือหนาสั่นเทารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูกลางคัน หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจาก "คุณแม่บ้าน" ที่ดูแลคฤหาสน์ของเขาในยามวิกฤต พร้อมกับข้อความภาพถ่ายที่เพิ่งถูกส่งตรงเข้ามาใหม่ เขากดเปิดดูภาพนั้นด้วยความเผลอไผล... ทว่าวินาทีต่อมา โทรศัพท์ราคาแพงในมือเกือบจะร่วงหล่นลงสู่พื้นกระเบื้อง ภาพถ่ายนั้นแสดงให้เห็นเด็กชายตัวน้อยวัยประมาณสี่ขวบ กำลังยืนถือลูกโป่งสีฟ้าอยู่หน้าสวนสาธารณะ ใบหน้ารูปไข่ จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะดวงตากลมโตคู่นั้น... มันถอดแบบมาจาก "ธราดล" ทุกระเบียดนิ้ว! และที่ด้านข้างของเด็กน้อยคนนั้น คือร่างของเพื่อนสนิทในวัยเด็กของรินรดา ที่กำลังก้มลงยิ้มแย้มและลูบหัวเด็กชายอย่างอ่อนโยน พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตามหลังมาว่า... *[คุณธราดลคะ... ดิฉันสืบทราบมาแล้วค่ะว่า เด็กชายคนนี้... คือทายาทลับๆ ที่คุณหนูรินรดาเก็บซ่อนไว้ตลอดห้าปีเต็มหลังจากการหย่าร้าง และตอนนี้... เขากำลังเดินเข้ามาในเขตอำนาจศาลแล้วค่ะ!]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับบาดแผลและการแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ "กระจกเงาสะท้อนใจ"