รหัสลับแห่งทะเลทรายสีเลือด

เสียงโลหะกระทบกับแผ่นศิลาทรายดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่ก้องกังวานในความเงียบสงบของห้องใต้ดิน ดร.อคิน ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้รุกรานในความมืด ปลายเรียวนิ้วของเขายังคงบรรจงใช้พู่กันขนกระรอกปัดคราบเกลือและฝุ่นดินโบราณออกจากร่องสลักรูปดวงตาเหยี่ยวบนแผ่นศิลาอายุสามพันปี แสงจากตะเกียงไร้ควันสาดส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและเงาตกกระทบดวงตาที่ฉายแววแน่วแน่ภายใต้กรอบแว่นโลหะ "คุณกำลังเร่งเวลาให้ตัวเองสั้นลง, ดร.อคิน" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของซากเสาหิน เรย์ก้าวเท้าออกมาอย่างเงียบเชเชียบราวกับแมวป่า ในมือถือแผ่นฟิล์มสแกนความร้อนรุ่นทหารที่ยังเรืองแสงสีฟ้าจางๆ "หน่วยลาดตระเวนของทางการไม่ได้โง่ขนาดจะปล่อยให้เราขุดคุ้ยซากปรักหักพังนี้ได้ถึงรุ่งสาง ข้อมูลในแผ่นศิลานั่น... มีค่าไม่เท่ากับลมหายใจของคุณหรอกนะ" อคินวางพู่กันลงอย่างช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย นัยน์ตาคู่นั้นเย็นชาและเต็มไปด้วยความถือดีแบบนักวิชาการผู้ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร "ถ้าคุณกลัวเสียงฝีเท้าของพวกมัน ทำไมไม่ลองเดินกลับขึ้นไปทางที่คุณมุดเข้ามาล่ะครับ, คุณเรย์?" อคินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "ความรู้ที่ถูกฝังกลบมาสามพันปีไม่ได้รอให้คนอย่างคุณมาประเมินค่าด้วยตัวเลขในบัญชีธนาคารสวิส" เรย์หัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเย้ายวนแต่แฝงความอันตราย เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานสนามจนระยะห่างเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นอายของดินปืนและกลิ่นอายเฉพาะตัวของจารชนอิสระโชยปะปนกับกลิ่นอับชื้นของซากโบราณสถาน "คุณนี่มัน... ดึงดูดความตายได้เก่งพอๆ กับการถอดรหัสอักษรโบราณเลยนะ" เรย์โน้มตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่มุมซ้ายของแผ่นศิลา โดยไม่รอให้อคินอนุญาต "แต่อย่างน้อย... คุณก็ฉลาดพอที่จะรู้ว่า สัญลักษณ์ครึ่งวงกลมตรงนั้น ไม่ได้หมายถึง 'ดวงอาทิตย์' ตามตำราเรียนของมหาวิทยาลัยของคุณ" อคินปัดมือเรย์ออกอย่างไม่ไยดี แม้สัมผัสเมื่อครู่จะทิ้งความวูบไหวแปลกประหลาดไว้ในกระแสเลือดของเขาอย่างน่ารำคาญ "อย่าแตะต้องหลักฐานถ้าคุณยังแยกไม่ออกระหว่างรอยสลักทางศาสนากับรหัสพิกัดทางภูมิศาสตร์" "งั้นก็พิสูจน์ให้ผมดูสิครับ... นักโบราณคดีผู้สูงส่ง" เรย์ถอยหลังไปหนึ่งก้าว กอดอกมองด้วยแววตาท้าทาย "ถอดรหัสไอ้แผ่นศิลานี่ออกมาให้ผมเห็นเป็นบุญตา ก่อนที่พวกมันจะมาเคาะประตูต้อนรับเราข้างล่างนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานถ้ำที่สะท้อนเป็นจังหวะ อคินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมาสู่สมาธิ เขาหยิบแว่นขยายและคีมทองเหลืองขึ้นมา เครื่องมือชิ้นเล็กๆ ขยับไปตามร่องลึกด้วยความแม่นยำระดับศัลยแพทย์ ทุกการเคลื่อนไหวผ่านการคำนวณอย่างรอบคอบ สมองของเขาประมวลผลภาษาอียิปต์โบราณผสานกับระบบตัวเลขฐานสิบสองที่สูญหายไป ดวงตาเหยี่ยว... รอยแยกของแม่น้ำ... และจุดตัดของเงาแสงอาทิตย์ในวันวิษุวัต อคินขยับศิลาชิ้นเล็กเข้าล็อกกับร่องกลไก *คลิก!* เสียงกลไกโบราณทำงานลั่นสนั่นราวกับเสียงกระดูกลั่น ก้อนศิลาทรายขนาดยักษ์เลื่อนออกจากกันอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นช่องลับใต้ฐานศิลา ด้านในมีแผ่นโลหะสีทองแดงเก่าคร่ำคร่า สลักลวดลายแผนที่นูนต่ำที่ละเอียดเกินกว่าเทคโนโลยีในยุคโบราณจะทำได้ เรย์โน้มตัวเข้ามาใกล้โดยอัตโนมัติ ดวงตาคมกริบกวาดมองแผ่นโลหะราวกดเรดาร์สแกน "นั่นมัน..." "ไม่ใช่สุสานฟาโรห์" อคินพึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความตื่นตะลึงที่ยากจะควบคุม นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นเส้นสายบนแผ่นโลหะชัดเจน "มันคือ... พิกัดทางภูมิศาสตร์" อคินหยิบเครื่องมือคำนวณพิกัดดาวเทียมขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาเทียบเคียง นิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วท่ามกลางแสงไฟสลัว แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนในแว่นตาของเขา ตัวเลขวิ่งผ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดนิ่งที่จุดหนึ่ง หัวใจของอคินกระตุกวูบ พิกัดนั้น... ไม่ได้อยู่บนแผนที่ปัจจุบัน ทะเลทรายเวิ้งว้างที่ไม่มีแม้แต่ชื่อในตำราภูมิศาสตร์ใดๆ บนโลกใบนี้ กลับมีจุดสีแดงกะพริบขึ้นมาบนหน้าจอของเขาอย่างน่าขนลุก สถานที่ที่ถูกลบออกไปจากหน้าประวัติศาสตร์อย่างจงใจ "เจออะไรล่ะ สีหน้าของคุณดูไม่ค่อยดีเลยนะ ดร.อคิน" เรย์กระซิบข้างหู น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตื่นเต้นระคนสงสัย อคินหันมามองหน้าจารชนหนุ่ม ชั่ววินาทีนั้น แววตาของนักโบราณคดีผู้เยือกเย็นกลับฉายความหวาดกลัวออกมาอย่างปิดไม่มิด "มันไม่ใช่สถานที่บนโลกที่เราควรรู้จัก... เรย์" อคินพูดเสียงเบาหวิว "และตอนนี้... มีใครบางคนกำลังดาวน์โหลดพิกัดนี้จากเครื่องของเราไปแล้ว" หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที ข้อความเตือนภัยระบบถูกแทนที่ด้วยสัญลักษณ์รูป 'ดวงตาเหยี่ยว' แบบเดียวกับบนแผ่นศิลา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ดังขึ้นจากอุโมงค์ทางเข้าด้านบน พร้อมกับเสียงเหล็กงัดประตูที่สะท้อนก้องลงมาในความมืด... ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดใต้ชั้นดินด้วยกันในบทนี้นะครับ