ศรุตผู้พ่ายแพ้

"คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ศรุต?" เสียงของธันวาดังก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ที่เงียบสนิทจนได้ยินเสียงระบบปรับอากาศทำงาน เขาไม่ได้ตะคอก แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบกลับทรงพลังยิ่งกว่าการตะโกน กราฟราคาหุ้นในจอโปรเจกเตอร์ด้านหลังศรุตยังคงวิ่งเป็นเส้นสีแดงฉาน แสดงให้เห็นถึงการทุบราคาหุ้นบริษัทหลักทรัพย์ 'เอสเทค' ที่เขาสร้างมากับมือจนดิ่งเหว ศรุตหัวเราะในลำคอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความบิดเบี้ยวจากการสูญเสียการควบคุม "ทำอะไรเหรอ? ผมก็แค่กำลังจัดระเบียบตลาดที่พวกคุณพยายามจะเข้ามาปั่นหัวไง ธันวา... นายมันก็แค่ไอ้คนขี้แพ้ที่โชคดีได้ข้อมูลวงในมาก่อน แค่เอาความรู้เรื่องอนาคตมาใช้อ้างอิง นายคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าหรือไง?" เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยบอร์ดบริหารซึ่งนั่งตัวลีบ ศรุตเชื่อมั่นในอำนาจของตน เพราะเขาได้ติดสินบนเจ้าหน้าที่ระดับสูงไว้เกือบหมดแล้วในมือ แต่เขาหารู้ไม่ว่า การเดินเกมในกระดานนี้ไม่ใช่เรื่องของ 'เงิน' เพียงอย่างเดียวอีกต่อไป ธันวาไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เขาเพียงแค่เหลือบมองลินินที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เธอคนนั้นไม่ได้ขยับตัวแม้แต่นิ้วเดียว สายตาที่เย็นชาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ศรุตราวกับกำลังดูแมลงที่ดิ้นพล่านอยู่ในขวดโหลที่ปิดตาย "นายรู้ไหมศรุต" ธันวาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมอีกสองก้าว "ความผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดของนักปั่นหุ้น ไม่ใช่การติดดอย... แต่คือการประเมินค่าของ 'ความภักดี' ต่ำเกินไป" "พล่ามอะไรของนาย!" ศรุตตบโต๊ะเสียงดังสนั่น "จบเรื่องนี้เสียที! ถ้าหุ้นตัวนี้ปิดที่ราคาต่ำกว่าฐานเดิม นายก็คือคนหมดตัว ธันวา เตรียมตัวไปนอนข้างถนนได้เลย!" ยังไม่ทันที่สิ้นเสียงของศรุต ประตูห้องประชุมขนาดใหญ่ก็ถูกผลักออกด้วยแรงมหาศาล เจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบเต็มยศกว่าห้านายเดินเรียงแถวเข้ามาพร้อมหมายจับที่อยู่ในมือ หัวหน้าชุดปฏิบัติการเดินตรงดิ่งเข้าไปหาศรุตโดยไม่มีการลังเล ศรุตชะงัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "นี่มันอะไรกัน! พวกคุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร? ผมเป็นกรรมการบริษัท! ใครอนุญาตให้พวกคุณเข้ามา!" "คุณศรุตครับ คุณถูกจับในข้อหาฉ้อโกงประชาชน ปั่นราคาหลักทรัพย์ และฟอกเงินผ่านบัญชีนอมินีหลายร้อยบัญชี" เจ้าหน้าที่ประกาศก้อง เสียงกุญแจมือเหล็กกระทบกันดังกังวานในความเงียบ ศรุตทรุดลงกับเก้าอี้ ดวงตาเบิกโพลงมองไปยังธันวาที่ยืนกอดอกนิ่งราวกับรูปปั้น "เป็นฝีมือแก... แกขุดเรื่องพวกนี้มาจากไหน? บัญชีพวกนั้นฉันปิดรอยรั่วหมดแล้ว!" ธันวาเดินเข้าไปกระซิบข้างหูศรุตเบาๆ แผ่วเบาจนคนอื่นไม่ได้ยิน "นายลืมไปหรือเปล่าศรุต? ในยุคที่นายพยายามสร้างตัวด้วยความสกปรก ฉันก็ทำในสิ่งเดียวกัน... เพียงแต่ฉันไม่ได้ทำเพื่อตัวฉันเอง แต่ฉันทำเพื่อ 'รวบรวมหลักฐาน' ของนายมาตลอดห้าปีนี้" ลินินเดินเข้ามาใกล้ธันวา แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์สะท้อนบนใบหน้าที่เรียบเฉยของเธอ "ไม่ใช่แค่ห้าปีหรอกค่ะศรุต... ทุกรอยเท้าที่คุณทิ้งไว้ในฐานข้อมูลดิจิทัล ฉันตามเก็บมาตั้งแต่คุณเริ่มคิดจะหักหลังเพื่อนสนิทของคุณในชาติที่แล้ว" ศรุตตัวสั่นเทา แรงแค้นในใจพุ่งพล่านจนใบหน้าแดงก่ำ เขาสบถด่าทอเจ้าหน้าที่ที่กำลังลากตัวเขาออกไป เสียงโวยวายของเขาสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดิน ก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไปพร้อมกับอิสรภาพที่เขามุ่งมั่นรักษามาตลอดชีวิต ธันวายืนมองแผ่นหลังของศรุตที่ถูกลากออกไปจนลับตา ความรู้สึกโล่งใจไม่ได้เกิดขึ้นอย่างที่เขาคิดไว้ ปมแค้นที่เกาะกินใจมานานหลายทศวรรษถูกกระชากออกไป แต่มันกลับทิ้งความว่างเปล่าเอาไว้แทนที่ "จบแล้วจริงๆ ใช่ไหม?" ลินินถามเบาๆ "ยังครับ" ธันวาตอบพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ตึกระฟ้าใจกลางเมืองดูยิ่งใหญ่และน่ากลัวขึ้นในสายตาเขา "การกำจัดศรุตเป็นแค่จุดเริ่มต้น การล้างแค้นที่แท้จริงคือการทำให้คนที่อยู่เบื้องหลังศรุต... พวกตระกูลอิทธิพลเก่าแก่ที่ถือครองตลาดหุ้นนี้มานาน ต้องสูญเสียทุกอย่างเหมือนที่พวกเขากระทำกับครอบครัวผม" เขาสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้องประชุม ลินินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตในมือให้ธันวา หน้าจอนั้นไม่ได้แสดงราคาหุ้น แต่เป็นข้อมูลลับสุดยอดของ 'ผู้ถือหุ้นรายใหญ่' ที่ไม่เคยเปิดเผยตัวตน "ธันวาคะ... มีสิ่งหนึ่งที่ฉันยังไม่ได้บอกคุณ" ลินินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "ก่อนที่ศรุตจะถูกจับ เขาได้ส่งข้อความรหัสลับบางอย่างออกไปนอกบริษัท และฉันเกรงว่า... 'ผู้ว่าจ้าง' ของเขารู้ตัวแล้วว่าเรากำลังจะทำอะไร" ธันวารับแท็บเล็ตมาดู ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความระแวดระวังทันที ข้อมูลในหน้านั้นทำเอาหัวใจเขาหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง เพราะชื่อที่ปรากฏอยู่บนยอดของผังองค์กรลับนั้น ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่มันคือชื่อของบุคคลที่เขาเคยคิดว่าเป็น 'มิตรแท้' เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ ความหวาดระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นในห้องประชุมที่เงียบสงัด ธันวารู้สึกได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นริ้วเข้ามาในกระดูกสันหลัง เขาหันกลับไปมองลินินที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความเย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด "ลินิน... คุณกำลังจะบอกอะไรผม?" "ไม่ใช่ฉันที่บอกคุณค่ะธันวา... แต่เขากำลังจะบอกคุณเอง" ลินินชี้ไปที่ประตูด้านหลังที่เปิดออกช้าๆ พร้อมร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มที่ดูคุ้นตาเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ธันวาต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมตัวรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมมาจนถึงบทนี้ พรุ่งนี้เรามาดูกันว่าเกมรุกที่แท้จริงของ 'เซียนหุ้นย้อนเวลา' จะเป็นอย่างไรครับ