รันเวย์ที่พังทลาย

แฟลชจากกล้องนับร้อยตัวสาดส่องเข้ามาจนรินรดารู้สึกราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้กลางลานประหาร เสียงชัตเตอร์ที่ดังระรัวระงมราวกับฝูงแมลงวันกระหายเลือด บดบังเสียงทุ้มต่ำของพิธีกรบนเวทีที่กำลังประกาศประโยคพิพากษาอนาคตของเธอจนแทบไม่เหลือชิ้นดี "ทางสมาคมแฟชั่นแห่งชาติขอประกาศยกเลิกผลงานคอลเลกชัน 'Aethelgard' ของดีไซน์เนอร์รินรดา เนื่องจากตรวจพบหลักฐานการลอกเลียนแบบผลงานจากต่างประเทศอย่างชัดเจนค่ะ" รินรดายืนนิ่งอยู่หลังเวที ร่างกายชาดิกตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าจรดโคนผม ความเงียบงันกัดกินโสตประสาท แม้เสียงกระซิบกระซาบและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของคนในวงการจะดังระงมอยู่รอบตัว เธอกลับไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นระรัวด้วยความเดือดดาล ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแพขนตางอนงามจ้องมองภาพร่างชุดราตรีผ้าไหมปักมือบนจอ LED ยักษ์—นั่นคือหยาดเหงื่อและจิตวิญญาณสามปีเต็มของเธอ ถูกขโมยไปสวมทับด้วยชื่อของคนอื่นอย่างไร้ยางอาย "น่าสมเพชจริงๆ นะคะ รินรดา" เสียงแหลมสูงที่เคลือบด้วยความสะใจดังขึ้นเบื้องหลัง ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสกูตูร์สีแดงเพลิงก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า ชยพลเดินตามมาติดๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มเยาะที่เธอนึกสะอิดสะเอียนที่สุดในชีวิต "ฝีมือเธอมันก็แค่นี้แหละ ยอมรับความจริงเถอะว่าเธอไม่มีวันเทียบชั้นกับฉันได้" ลลิล่า เหยียดยิ้ม พลางสะบัดหน้าไปทางชยพล ชายหนุ่มผู้เคยเป็นทั้งคนรักและหุ้นส่วนทางธุรกิจที่เธอไว้วางใจที่สุด รินรดากวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งน้ำตา ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น ความเจ็บปวดในอกถูกแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเพลิงแค้นที่ลุกโชนจนร้อนรุ่มไปทั่วร่าง มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ รู้สึกถึงความเจ็บปวดแปลบ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บใจที่ถูกคนสารเลวคู่นี้เหยียบย่ำ "ลอกเลียนแบบเหรอคะ?" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าเย็นเยียบจนลลิล่าถึงกับชะงักรอยยิ้ม "สมองตื้นๆ อย่างเธอลลิล่า แค่จะร่างแบบเส้นโค้งของตะเข็บยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ คิดเหรอว่าคนทั้งโลกจะตาบอดเชื่อคำโกหกสกปรกพวกนี้" "ปากดีไปเถอะ! ตอนนี้เธอหมดตัวแล้ว หนี้สินจากการจัดแฟชั่น쇼ครั้งนี้ตกเป็นของเธอคนเดียว สัญญาจ้างทุกฉบับถูกยกเลิก เธอเป็นแค่คนล้มละลายที่ไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอน!" ชยพลตวาดกร้าว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่ถูกจี้จุดดำมืด เขายื่นเอกสารทวงหนี้จำนวนมหาศาลใส่หน้าเธอ "เซ็นซะ ถอนตัวออกไปจากวงการซะ แล้วเราจะปล่อยเธอไป" รินรดาก้มมองเอกสารในมือแผ่นนั้น กระดาษสีขาวที่เปรียบเสมือนใบมรณบัตรทางอาชีพของเธอ เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนเรียวปากอิ่มนั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับงดงาม เย็นชา และทรงพลังจนชยพลเผลอถอยหลังไปกึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "หมดตัวงั้นเหรอคะ?" รินรดาทวนคำ เสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคอ "พวกคุณคิดจริงๆ หรือคะว่าความพินาศที่พวกคุณจงใจมอบให้ฉัน... จะเป็นจุดจบจริงๆ?" เธอก้าวเท้าผ่านหน้าคนทั้งสองไปอย่างสง่างาม ราวกับว่าพรมแดงผืนนี้ไม่ใช่ลานประหาร แต่เป็นรันเวย์ส่วนตัวที่เธอกำลังจะเดินไปทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่าง ท่ามกลางเสียงฮือฮาและสายตานับร้อยคู่ที่มองตามด้วยความตกตะลึงในความนิ่งสงบเกินคาดของเธอ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูหลังหอประชุมใหญ่ ลมหนาวในยามค่ำคืนปะทะเข้ากับผิวแก้ว แต่รินรดากลับไม่รู้สึกหนาวเลยแม้แต่น้อย แสงไฟจากท้องถนนสะท้อนเงาร่างโปร่งระหงที่ยืนหยัดอย่างมั่นคง ทว่ากระเป๋าเงินในมือกลับเหลือเงินสดเพียงไม่กี่ร้อยบาท และโทรศัพท์มือถือที่สั่นระรัวด้วยข้อความทวงหนี้จากธนาคารไม่ขาดสาย ทว่า ในวินาทีที่เธอคิดว่านี่คือจุดตกต่ำที่สุดของชีวิต เสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์ระดับไฮend ก็ดังสนั่นก้องไปทั่วลานจอดรถ VIP รถยนต์ลิมูซีนสีดำสนิทรุ่นหายากเคลื่อนเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทอย่างไร้เสียง ประตูรถเปิดออกเผยให้เห็นเรียวขายาวภายใต้กางเกงสูทสั่งตัดพิเศษ รองเท้าหนังขัดเงา และร่างสูงสง่าของชายหนุ่มผู้กุมอำนาจสื่อและอาณาจักรค้าปลีกยักษ์ใหญ่—คณิน ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่เธอ นิ่งสนิท ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก คณินก้าวลงจากรถ ปลดกระดุมสูทออกเล็กน้อยก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่ที่ให้ความรู้สึกกดดันจนคนรอบข้างต้องหลบตาโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ "เกมสนุกๆ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นครับ... คุณดีไซเนอร์คนเก่ง สนใจจะให้ผมเป็นสปอนเซอร์กวาดล้างพวกเศษสวะพวกนั้นให้คุณสักหน่อยไหมล่ะ?" รินรดานิ่งงั้น หัวใจที่เคยด้านชาพลنينกระตุกไหว เธอมองสบดวงตาสีเข้มคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนที่มุมปากสวยจะยกยิ้มขึ้นเป็นครั้งแรก—รอยยิ้มของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมดิน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้เค้กวานิลลาเสมอนะคะ